Gisteravond in de Goudsche Schouwburg de prachtige voorstelling Cyrano de Bergerac van Het Nationale Toneel (schrijver Edmond Rostand 1868 – 1918) gezien. Ik ben weer eens bevestigd in mijn opvatting dat toneel zo veel mooier is dan televisie.
Stefan de Walle zette een prachtige Cyrano neer, maar ook de rollen van Roxanne (Carol van Herwijnen), banketbakker Ragueneau (Peter Tuinman), Le Bret (Dries Vanhegen), Christian (Arent Jan Linde) en natuurlijk die van alle cadetten werden goed vertolkt.
Cyrano, een man van eer, die verliefd is op zijn nichtje Roaxanne. Hij durft haar dat niet te vertellen, uit angst dat ze hem weigert om zijn grote neus. Met woorden weet hij wel weg, vandaar dat hij als souffleur optreedt voor de knappe Christian de Neuvilette die juist zijn tegenpool is.
Cyrano is ook musical gewest in Nederland, maar voor mij is toneel toch het meest wezenlijke, vooral omat het stuk zo het dichtst bij het geschreven origineel blijft. Na bijna drie uur spel (ex pauze) verliet ik bevestigd in het eerder genoemde oordeel de zaal. Ik kan niet wachten tot het volgende toneelstuk in de schouwburg.
Hieronder nog een scne uit de voorstelling:
Cyrano: ,,Dagdromen, lachen, vrij en ongebonden zijn. Mijn blik afziende en mijn timbre soeverein. Mijn hoed, als ik dat wil, achterstevoren: strijden. Om niets, of alles of daar een gedicht aan wijden! Zonder op geld of op prestige acht te slaan. Mij voorbereiden op een reisje naar de maan! Niets schrijven wat niet stoelt op eigen vaardigheden. Mijzelf bescheiden voorhouden: wees maar tevreden. Want elke bloem, vrucht, ja: elk blaadje is een pracht, zolang die in je eigen tuin is voortgebracht! En mocht t je overkomen dat je wordt gehuldigd, dan ben je dat succes alleen jezelf verschuldigd. Oog in oog met jezelf verbleekt de glorie niet. Kortom: ben je geen kruiper, klimop, parasiet. Dan reik je, ook al ben je niet zo fors en krachtig als een eik, misschien niet hoog, maar je reikt eigenmachtig!
Puffinnest 