Categorie: Daagjes uit

Aan boord bij de Koninklijke Marine

Met mijn Museumkaart heb ik nog lang niet alle musea bezocht die op mijn lijstje staan. Vandaag koers gezet naar het Marine museum in Den Helder. Geen spijt van. Integendeel.

Het is een flink eind reizen, maar gelukkig had ik nog Keuzedag van de NS die uiterlijk vandaag gebruikt moet zijn. Dus met de kranten op de Ipad al vroeg per trein koers gezet naar het topje van Noord-Holland.

Wel met een ommetje. In Amsterdam uitgestapt om te ontbijten in de Greasy Spoon. Een eenvoudig uitziende eettent, maar hun ‘Fry’ (een ontbijt van bacon, eggs, en alles wat er nog meer bij hoort) is de tijdje terug zo goed bevallen, dat ik onderweg al trek kreeg.

De vorige keer een Schots ontbijt (met als toevoeging een vierkante worst), nu voor de Engelse versie. En voor wie wil gruwen: ja, met een schijf black pudding of bloedworst.

Maar goed, het echte doel vandaag dus het Marinemuseum. Geen idee wat ik me erbij moest voorstellen. Al bij aankomst wordt het mij duidelijk dat dit niet klein van opzet is. Een echte, OK afgeschreven, niet te missen onderzeeër nodigt de bezoeker nadrukkelijk uit tot een bezoek. Zou je daar echt in kunnen?

Dan liever de lucht in
Eerst binnen de verschillende gebouwen op de voormalige Rijkswerf bij het echte marinecomplex de zeer uitgebreide collectie schilderijen van marineschepen en zeeslagen, uniformen, apparatuur, serviesgoed, navigatieapparatuur, kanonnen, talloze scheepsmodellen en nog veel meer uitvoerig bekeken. Natuurlijk aandacht voor Piet Hein (Zijn daden benne groot) en Jan van Speyk (Dan liever de lucht in).

Het erfgoed van de Koninklijke Marine, zo luidt de algemene omschrijving. Daar is niets te veel mee gezegd. Er is zoveel te zien, dat ik nu al weet dat ik nog een keer op bezoek ga.

Scheepsbrug
En dan de schepen die kunnen worden bezocht. Het ramschip Schorpioen, de mijnenveger en -legger Abraham Crijnssen uit 1936 en het brugcomplex van het geleide wapenfregat De Ruyter. Die brug is interessant, want hoe groot is de kans dat je ooit op zo’n plek komt.

En dan natuurlijk de in het oog springende onderzeeër Tonjn. Je mag aan boord en kunt zo zelf ervaren hoe het is geweest om met bijna zeventig matrozen hier lange tijd te verblijven. Je ziet waar ze sliepen, aten en kookten. Je maakt kennis met de communicatie- en navigatieapparatuur. Indrukwekkend.

Zoals gezegd: ik kom terug hier.

Hier een kort filmpje over het bezoek aan het Marinemuseum.

Wandeling Limburg – Wallonië…goed voor de stappenteller

In juli al op mijn ‘daagje-uit-kalender’, maar door motorpech fiets-/voetveer de wandeling van Eijsden naar Maastricht via deel van Wallonië niet kunnen doen. Vandaag wel, met zelfs prima wandelweer. Twee uur lopen; dik twintigduizend stappen volgens mijn smartwatch.

Ben sinds minstens tien jaar dol op Zuid-Limburg. En nee, niet alleen vanwege de prima terrassen in Maastricht! Al paar keer de wandeling van Eijsden via Ternaaien/Lanaye en langs de Maas naar Maastricht gedaan. Steeds dezelfde route.

Kwam er jaar geleden achter dat je net ten noorden van de sluis van Ternaaien ook westelijk om de St. Pietersberg en omgeving kunt lopen. Qua afstand maakt het niks uit. De in juli besloten die route een keer te volgen. Helaas door de motorpech van het fiets-/voetveer Cragmonon ging het niet door.

Vandaag, de weersvooruitzichten zijn zeer gunstig, dus al vroeg koers gezet naar Zuid-Limburg per trein. Heb nog wat dagkaarten van de NS en die gebruik ik voor de lange reizen. Dus rond 06.30 uur op het station van Gouda, om vandaar via Utrecht en Maastricht naar Eijsden te reizen.

Tuibrug
Dwars door het stadje naar de westkant en daar met het pontje over (één euro, alleen contant betalen). Dan door Ternaaien, schuin oversteken richting een fraaie tuibrug over het Albertkanaal. Vlak ervoor afbuigen en direct langs het water naar de sluis. Indrukwekkende sluizen vanwege het grote hoogteverschil (veertien meter!) tussen het kanaal en de Maas. Er werd vandaag geschut, maar het wachten om het water flink te zien zakken, duurde me te lang.

Ne ten noorden van de sluis afgebogen om langs het Albertkanaal te blijven lopen, richting Kanne.
Heel mooie route, vooral omdat het autoverkeer beduidend minder is dan via de oostelijke route langs de Maas.

Onderweg direct al iets gezien voor een volgend bezoek hier: de Passerelle van Caestert (zie foto hierboven), een in april van dit jaar geopende loopbrug die op vijftig meter hoogte over het Albertkanaal gaat.
De nieuwe wandelbrug is op de plek waar tot de jaren 1930 de Sint-Pietersberg was gelegen. Bij het graven van het Albertkanaal verdween een deel van de berg en daarmee ook de verbinding tussen Luik en Maastricht.

De wandelroute die op de website wordt aangegeven is zeventien km. Dat is me teveel van het goede, dus even uitvogelen hoe ik wel over de tweehonderd meter lange brug heen en weer kan gaan, met een begin- en eindpunt dichter bij het plaatsje/gehucht Kanne. Iets voor het voorjaar.

Grenspaal
Net voor de verkeersbrug bij Kanne, buig ik af, weg van het kanaal. Net na de laatste huizen van Kanne stap ik Nederland weer binnen. Dat zie ik op Google Maps, want een grenspaal of andere aanduiding kom ik niet tegen.

Wat volgt is een lange weg helemaal richting Maastricht. Bij het terugkijken van de route, kom ik nog een bezienswaardigheid tegen die op het lijstje voor een volgend bezoek komt: de Nekummer watermolen. Of eigenlijk is het, als ik het lees, geen molen meer. Wat resteert naast de overblijfselen van de molen zelf, is het pand dat nu woning is. Maar fotogeniek ziet er gebied er wel uit, dus rijp voor een bezoek volgend jaar.

Musketier d’Artagnan
De weg vervolgend kom ik als vanzelf (langs het beeld van de belangrijke, in Maastricht begraven musketier d’Artagnan en de Berenkuil, met nog een bronzen beeld van een beer (‘Jo’) op een zitbankje) naar mijn geliefde terras van café-restaurant Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein.

Na een glaasje wijn (om het vochtgehalte in mijn lichaam aan te vullen…) al voor 15.00 uur terug naar Gouda, want om 18.00 uur moet ik klaarzitten voor een onlinevergadering van het moderamen van de classis van mijn kerk.

Eén troost: een volgend bezoek aan Zuid-Limburg is nooit ver weg.

Even in het Amsterdam van 1652

Drie kwartier lang rondlopen in stukje stadsgeschiedenis van Amsterdam. Zicht op het al lang verdwenen Waaggebouw, in een lift naar boven bij het in aanbouw zijnde stadhuis (nu Paleis op de Dam). En dat met middelen van deze tijd.

Het gaat om de virtualrealityexperience in museum Entr, op loopafstand van Amsterdam CS. Je loopt met een VR-bril op door het centrum van Amsterdam zoals dat er in 1652 uitzag.

Niet dat ik zoveel met ‘020’ heb. De trigger was de VR-ervaring. Die heb ik eerder gehad in Utrecht in Horizon op Cheops, Reis door het oude Egypte. Geweldig om in een kale ruimte met die VR-bril op door een voor mij vreemd landschap te lopen.

Het verschil tussen die experience in Utrecht en Amsterdam is, dat de laatste, Amsterdam 1652, interactiever is. Een mooi voorbeeld is dat je op een gegeven moment in een kroeg belandt en virtueel een bierpul kunt oppakken. Je ‘helpt’ bij het halen van ingrediënten om drukinkt te maken en bij het drukken. En dat je aan de IJkade haringen uit de ene ton pakt en die in een ander dat met zout (als conservering) is gevuld stopt. En dat op vragen van een van de drie gidsen in het verhaal, de voormalige walvisvaarder Cornelis: ,,Help jij even met wat vis overhevelen?’ En zo zijn er meer.

Smalle steegjes
Op wat we nu kennen als de Dam ben je getuige van de brand in het oude stadhuis, de bouw van het nieuwe. Je schuifelt door smalle steegjes. Soms botsen de VR-beleving met de werkelijkheid. Hoewel het museum een betonnen vloer kent, wil je in de VR-beleving de leuning van een plankier beetpakken…

In de Volkskrant werd dit alles medio mei omschreven als een immersief verhaal, waarbij je als toeschouwer niet alleen toekijkt, maar zelf deel uitmaakt van de vertelling. 

Bij het verlaten van de ‘voorstelling’ kun je bij een modern apparaat een eerder gemaakte foto van jezelf afdrukken in historisch kostuum. Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen…

Het museum denkt over om op enig moment nog zo’n VR-beleving op te zetten. Dan met een wandeling op Mars. Voor nu ben ik al zeer tevreden met Amsterdam 1652. Sterker nog, ik denk dat ik nog wel een keer ga.

Wil je er zelf heen? Een ticket kost 22,50 euro. De reis van huis naar Amsterdam is mogelijk langer dan de drie kwartier die de beleving kost, maar na afloop kun je altijd nog even de binnenstad in om ergens van een consumptie te genieten.

Drie kwartier in Egypte

Vanochtend drie kwartier door de oudheid van Egypte gewandeld. Met uitleg door een gids. Mooi zicht op de piramides en de tempels. Een waardevolle reis.

OK, ik ben niet in het vliegtuig gestapt om richting de Nijldelta af te reizen. Gewoon lekker met de trein. Rit van net geen 20 minuten, want het oude Egypte (4.500 v Chr.) is in Utrecht te bewonderen.

Het gaat om de VR-tour Horizon van Cheops, een expeditie naar de wonderen van het oude Egypte, in een van de jaarbeushallen in de Domstad. Alvast een mededeling. Wie na het lezen van dit verhaal zelf de ervaring wil ondergaan: Horizon van Egypte is er nog tot 3 mei.

Heb al eens eerder een VR-tour gemaakt, in het Westfries Museum in Hoorn, waar de tocht voert door Batavia stad (VOC) in 1627. Maar daar bleef je stil zitten op een bankje.

Obstakels
Nu loop je door een ruimte met je VR-bril op. Een technisch hoogstandje.
Tenzij je per se wilt, kun je niet tegen anderen aanlopen of tegen muren en pilaren. Het systeem achter de VR-ervaring wijst je tijdig op menselijke en andere obstakels.

Mooi gedaan, als zullen ervaren VR-kenners het gewoon vinden. Maar voor mij is het bijzonder. Als je je hoofd naar links beweegt, zie je een ander deel van een landschap of in de piramide van farao Cheops in Gizeh, de grootste van de drie grote piramides hier.

Nijl
Bijzonder is ook de begrafenis van farao Cheops: een reconstructie van de ceremonies en rituelen rondom de bijzetting van de farao, inclusief een tocht op bark of boot over de Nijl.

Je kijkt over het Gizeh-plateau: een wandeling tussen de sfinx en tempels zoals die er vierduizend jaar geleden uitzagen.
Je gaat ook dus de piramide in, tot in de Koningskamer en de gangen die voor toeristen in het echte Egypte vaak gesloten blijven.

Gekke gewaarwording tijdens de ‘tocht’ is dat je onder andere van rotsblok naar rotsblok gaat en je ongemerkt je been optilt om je voet op een volgend blok te zetten. Als je heel even je VR-bril afzet, zie je dat je toch gewoon in een kale hal van de Jaarbeurs staat.

Al met al een bijzondere ervaring. Misschien dat ik nog een keer de reis naar Utrecht…. eehhhh…. Egypte maak.

Omringd door de reformatie

Als gereformeerde ben ik nooit in dé stad van de reformatie, Genève, geweest. Nu als lid van de Presbytery of international charges (classis) van de Church of Scotland voor de vierde keer. Dus me in mijn vrije tijd daar even ondergedompeld in de geschiedenis van de kerkhervorming. Op bezoek bij Calvijn, Luther, Knox en Zwingli.

Nou, in het museum dan. Op steenworp afstand van het gebouw van de Schotse kerk, Auditoire de Calvin, bevindt zich het Museum der Reformatie. Indrukwekkend.

Het is het enige niet aan een religie gebonden museum dat gewijd is aan de geschiedenis van zowel de Reformatie als het protestantisme. Schilderijen, objecten (onder andere een drinkbeker van Calvijn, foto rechts), boeken, gravures en audiovisuele presentaties zijn te bewonderen in meer dan tien zalen. Hoogtepunten zijn onder andere twee schilderijen van Luther van Lucas Cranach, een brief van Calvijn en een van Dietrich Bonhoeffer.

Convent
Het museum is gehuisvest in de Maison Mallet, een gebouw dat in 1723 werd gebouwd op de exacte locatie van het voormalige Convent van Saint-Pierre. Het was hier dat de bevolking van Genève besloot de Reformatie te adopteren op 21 mei 1536. 

In het museum is een goede uitleg van het begin van de reformatie. Maarten Luther die in zijn 95 stellingen afrekenden met het verdienmodel van de katholieke kek.

Veel aandacht voor de personen van de reformatie, zoals Calvijn. En hoe het juist Zwitserland is waar het echte werk begon. Hier wisten de kerkhervormers zich veilig voor de katholieke kerkleiders (gesteund door rooms-katholieke vorsten onder leiding van de jonge keizer Karel V) die niets moesten hebben van de lieden die voor hun inkomstenbron (de aflaten) gevaarlijk waren. Ook tegen de verering van heiligenbeelden verzetten de hervormers zich fel. Dat leidde uiteindelijk tot de Beeldenstorm (1566).

Synode van Dordrecht
Veel aandacht voor de Bijbel in allerlei talen, daar waar die voorheen alleen in het Latijn beschikbaar waren. Ook de opbouw van de kerk – met onder andere aandacht voor de eerste synode van Dordrecht in de zomer van 1574 – komt aan bod. Geen kerk meer die vanaf bovenaf werd bestuurd, maar van onderop. Het calvinisme kreeg weerklank in de Nederlanden, Zwitserland, Schotland en Frankrijk (Hugenoten) en werd via het kolonialisme geëxporteerd naar Amerika en zuidelijk Afrika. Zag in het museum dat nergens zoveel van de in Frankrijk vervolgde Hugenoten zich vestigden in Nederland (70.000).
Kortom, een paar welbestede uren.

Bijzonder is de muziekkamer, met een glas-in-loodkunstinstallatie (foto rechts) waardoor de kamer aanvoelde als een caleidoscoop terwijl je naar verschillende muziekstukken luisterde. Het museumbezoek besloten met een – ja echt – Calvijnbiertje.

De rest van het weekeinde in Genève voornamelijk besteed aan vergaderen. Mijn eigen commissie voorgezeten, die van het moderamen (dagelijks bestuur) en de algemene zittingen.

In de lunchpauze op zaterdag in het zonnetje even naar de Wall of Reformation (2009) geweest en ook even naar de haven, met de fontein (Jet d’Eau) met een 95 meter omhoog spuitende fontein. Zie foto boven dit verhaal.

Auditoire de Calvin
De vergaderingen waren uiteraard in het kerkgebouw van de Scots kirk Geneva, het Auditoire de Calvin (oorspronkelijk Notre-Dame-la-Neuve Chapel). Voor mij toch een beetje zie als de ‘hoofdzetel’ van de reformatie. Vanaf 1536 onderwees Calvijn hier zijn volgelingen.

Het kerkgebouw werd ook gebruikt door de Schotse kerkhervormer John Knox, tijdens zijn verblijf in de jaren vijftig van de zestiende eeuwen. Hier was hij de predikant voor de Engels sprekende kerkelijke gemeenschap. Bijzonder dat dit tot op de dag van vandaag een Engels sprekende gemeente is.

Ruim een eeuw geleden is het sterk vervallen auditorium grondig gerestaureerd. Vanaf 1959 kon er weer worden gekerkt. In 2009 toen de vijfhonderdste geboortedag van Calvijn werd gevierd, werd een actie opgezet voor een nieuw orgel. Dat werd in 2014 in gebruik genomen. Hoe het klinkt? Zie het filmpje hieronder: de Canon in D van John Pachelbel, gemaakt aan het slot van de kerkdienst die werd gehouden aan het slot van het classisweekeinde.

Via een lange omweg naar terras Maastricht

Wandeling in het zuiden van Limburg. Grensgeval, want ook stukje door Wallonië (België). Prima weersomstandigheden voor de tocht. Met als ‘finish’ natuurlijk een glaasje geestrijk vocht op mijn stamterras in Maastricht.

Drie jaar geleden dezelfde wandeltocht ondernomen. Is me toen goed bevallen. Herhaling stond daarom al even op mijn lijstje met af te vinken dagtochten. Bijna een half jaar geleden, In maart, zou ik ook al gaan. Dat liep toen net even anders. In de trein naar het zuiden, zocht ik de informatie over het voet-/fietsveer van Eijsden naar Lanaye (Wallonië) op. Bleek dat de veerpont over de Maas pas vanaf april weer zou varen…

Nu probleemloos naar de overkant. Lekker gevoel dat je op zaterdag zomaar even in het buitenland gaat lopen.

Niet lang hoor. De tocht door het dorpje of gehucht Lanaye (of Ternaaien op zijn Nederlands) en de wandeling langs eerst een deel van het Albertkanaal en dan het Kanaal van Ternaaien, terwijl in de verte de Maas weer opdoemt.

Tuibrug
Route is niet moeilijk, zolang je het water (beide kanalen of de Maas) niet echt het oog verliest. Mooi zicht weer op de geweldige tuibrug over het Albertkanaal en het sluizencomplex van Lanaye.

Direct valt op welk een groot verschil er is tussen de waterhoogten in het kanaal en de Maas. Wel veertien meter! En links is de mergelmuur (kalksteen) van de St. Pietersberg niet te missen. Ook mooi om te zien is

Weinig andere wandelaars. Wel stikt het er op deze zaterdag van de racefietsers. De wandeling neemt niet overdreven veel tijd in beslag. Vanaf de aankomst per pont in Lanaye tot Maastricht gaat het om negen kilometer. Toch duurt wel lang, omdat ik geen haast heb en ook foto’s wil maken en halverwege, net voor de grens met Nederland nog even bij Les Tcheroux in Klein-Lanaye met een bezoek vereerd voor een kopje koffie.

Uiteraard weer even met bewondering gekeken naar het fraaie kunstwerk van kunstenaar Daan Wildschut op de muur van het voormalige hoofdkantoor van cementfabriek ENCI. Een keramisch reliëf (zie pagina 106 in document waar deze link naar verijst) van een gestileerde cementoven met mergelwinners en bouwvakkers: Vemergeld rijk. De tekst: ,,O waterrif dat naakt geblazen werd, door wie de sterren ment,
 uit uw vermergeld rijk bouwt het vernuft nu steden van ciment.’’

Terras
Na nog even door het altijd mooie Maastricht te hebben gewandeld, de tocht vanzelfsprekend beëindigd op mijn favoriete terras in Maastricht, dat van Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein. De twee glazen Chardonnay verkwikten het lichaam. Daarna per trein weer terug naar Gouda.

Volgend jaar maak ik de wandeling nog een keer, maar dan ga ik net over de sluis langs het Albertkanaal, dus links om de St. Pietersberg en door/langs Kanne naar Maastricht. Volgens de bebording is het dezelfde afstand naar Maastricht.

O, en voor wie dol is op de App Stappenteller: van huis tot huis zijn er 21.467 gezet vandaag!

Tornado: nieuw zicht op Rotterdam

Gelokt door de vormgeving van de uitkijktoren boven de honderd jaar oude havenloods San Francisco, vandaag koers gezet naar wat nu het Kunstmuseum Migratie heet, in Rotterdam.

Weet niet of ik de enige ben, maar het museum zelf is tweede keus voor mijn bezoek aan Fenix op Katendrecht. De echte aandachtstrekker is het futuristisch vorm gegeven, zilverkleurige uitkijkplatform Tornado. Al van afstand van het museum kan het niet worden gemist. Het heeft iets weg van een glijbaan in een zwemparadijs, maar vanaf de begane grond in het museum is hetde ‘huls’ van het trappenhuis tot bovenin.

Maar eerst het vorige week door koningin Maxima geopende museum zelf. De 130 meter lange loods uit 1923 stond al decennia leeg en heeft nu een nieuwe functie. Van binnen aangepast aan de functie museum, maar de oude constructie is wel goed zichtbaar gebleven.

De ruimten zijn niet volgestouwd met kunst (behalve dan het ‘Kofferdoolhof’ op de begane grond), waardoor de tentoon gestelde werken goed tot hun recht komen. Hetzelfde gevoel heb ik altijd in Beelden aan Zee in Scheveningen, je krijgt er geen claustrofobische gevoelens.

Bus
Het meest tot de verbeelding sprekende object in de openingstentoonstelling op de eerste verdieping, is de bus van de Amerikaanse kunstenaar Red Grooms. Klein, dus een voor een naar binnen om te kijken en foto’s te maken. Leuk detail is dat je naast een vrouw die zich staande lijkt te houden door haar hand in een lus boven haar hoofd te steken, kunt staan. Jouw hand ook in een lus en dan op de foto… Heb ik uiteraard ook gedaan en rondgestuurd via de socials.

Bijzonder is ook een deel van de Berlijnse Muur. En bij het zien van giga grote blauwe slippers kun je een glimlach niet onderdrukken. Alles goed zichtbaar, want het museum kent grote, hoge ramen, dus er kan veel daglicht naar binnen.

Het Kofferdoolhof op de begane gronde bleef je het best met de audiotour. Bij een aantal de zeer vele gestapelde koffers, krijg je het verhaal achter de koffers, of eigenlijk de eigenaar ervan te horen.
Al met al een mooi museum, waar je een uitgebreid beeld krijgt van migratie is al haar facetten.

Maar zoals eerder in het verhaal geschreven, ging het me vandaag vooral om de Tornado van de Chinese architect Ma Yansong, het uitkijkplatform op het dak. Via twee deels in elkaar overlopende trappen kun je omhoog. Een klim, maar door de vormgeving zijn die klim en later de afdaling zeer leuk. En voor wie het toch teveel moeite is, is er een lift.

Holland Amerika Lijn
Een nieuwe manier om op 22 meter hoogte over een deel van Rotterdam uit te kijken. Van de Euromast tot de Erasmusbrug, de Nieuwe Maas, uiteraard het iconische gebouw van de Holland Amerika Lijn. Onder je zie de containerschepen varen, net als de rondvaartboten van d Spido en de watertaxi.

Dat ik juist vandaag hier ben, is geen toeval. Het is schitterend weer, dus bepaald geen straf om dik een uur hier van het uitzicht te genieten. Zal dus vast nog wel een keer gaan.

Nu kost het je nog vijftien euro, maar volgens de website zal uiteindelijk ook de Museumjaarkaart hier geldig zijn.

Hieronder nog een filmpje, gemaakt vanaf het uitkijkplatform van de Tornado.

Op reis door het oude Egypte

Nee, ik ga uiteraard alleen in Scotland op vakantie. Vandaag me toch even ondergedompeld in het rijk der farao’s. In Fabriques des Lumières in Amsterdam. Waanzinnig om naast metershoge figuren en bouwwerken in het oude Egypte te zijn.

Ben eerder in Fabriques des Lumières in de oude Westergasfabriek geweest. Toen voor Hollandse Meesters, met een fantastische bewegende tentoonstelling gebaseerd op schilders als Rembrandt, Vermeer en Van Gogh. Letterlijk met een heel andere blik kijken naar de werken van die wereldberoemde schilders.

Nu dus met grote verwachtingen opnieuw naar Fabriques des Lumières voor ‘Het Rijk der farao’s, een immersieve reis door het oude Egypte’.

Je onderdompelen in het oude Egypte is een understatement vandaag. De bewegende projecties op de muren, installaties en vloeren brengen Egypte en zijn farao’s mooi tot leven. Alsof de tijdmachine drieduizend jaar teruggaat en je meeneemt.

Zuilengalerij
Je dwaalt door de zuilengalerij van een majestueuze tempel en ontdekt de kolossale beelden van farao Ramses II in de gevel van zijn tempel in Aboe Simbel en de gedetailleerde gevel van de tempel gewijd aan zijn vrouw Nefertari.

Wanneer de levenscyclus tot een einde komt, word je uitgenodigd het hiernamaals te betreden. De negen goden van de Enneade verwelkomen je in de eeuwigheid. 

De geluidseffecten zijn mooi, zoals het gedreun als blokken steen op elkaar worden gestapeld voor de bouw van een Pyramide van Gizeh. Die ziet het bouwwerk door stofwolken heen steeds groter, steeds indrukwekkender worden. Ook de muziek is zeer passend. Maar van de organisatie achter Fabriques des Lumières.

En zoals bij de vorige tentoonstelling, de beelden moeten voor zichzelf spreken terwijl je zit, staat of loopt.
In een bijzaal van het complex is uitleg te vinden op enkele elektronische panelen. En er is, om je thuis voor te bereiden op je bezoek, een podcast te vinden op de website van de organisaties.

Egyptoloog
Niet dat je na het bezoeken van deze tentoonstelling gelijk een Egyptoloog bent. Daardoor is de ‘reis’ van 35 minuten veel te kort. Maar juist door de metershoge figuren en gebouwen raak je wel in de ban. Meer dan bij het kijken naar de Egypte documentaires op tv.

Net als bij de Hollandse Meesters, is er nog een tweetal tentoonstellingen aan vastgekoppeld in een soort Cineacformule.
De eerste met schilderijen is mooi, de tweede die wat weg heeft van een caleidoscoop, spreekt me veel minder aan. Dus gewoon geduldig wachten op de nieuwe opkomst van de farao’s…

De kleine foto’s in dit verhaal komen van de website van Fabriques des Lumières, want het licht was soms toch wat te beperkt voor het cameradeel van mijn mobiele telefoon.

Hieronder nog een filmpje van een deel van de tentoonstelling, op twee locaties gemaakt.

Wel benieuwd hoe lang filmpje zichtbaar blijft, want YouTube heeft nogal eens de neiging zoiets te verwijderen vanwege rechten op de muziek die hoorbaar is.

Breaking waves in 86.000 driehoekjes

Stond al een paar weken op mijn lijstje en vandaag erheen: Braking waves in museum Beelden aan Zee. Indrukwekkende installatie van Nederlandse kunstenares Ana Oosting. Eén, ruimte vullend werk; het verveelt geen moment. En het is nog wel haar eerste grote museale solotentoonstelling. Petje af!

Nooit van Oosting gehoord, maar zag de aankondiging van de tentoonstelling en die had gelijk een grote aantrekkingskracht op mij. Het echt is veel mooier dan de foto’s bij de aankondiging en ook de foto hierboven. Zie onderaan het filmpje om echt een indruk te krijgen van het continu bewegende kunstwerk.

Heb het wel vaker dat de omschrijving van kunst me te zweverig is. Ook nu weer. Dit van de website van Beelden aan Zee:

Het werk van de Nederlandse kunstenaar Ana Oosting (1985) benadrukt de onderlinge verbondenheid van alle levende wezens, zowel menselijke als meer-dan-menselijke entiteiten. Haar benadering reikt verder dan de levende wereld. Met behulp van uiterst nauwkeurige patronen van zorgvuldig gemaakte, herhalende ‘waterbom-vouwen’ laat zij haar materialen tot leven komen. Ze belichaamt het idee dat zelfs niet-levende materie kan reageren en handelen, in plaats van slechts een object te zijn dat aan de menselijke wil onderworpen is. Oosting maakt werk met materialen, in plaats van werk van materialen. 

Draak
Het zal wel. Ik wil er gewoon van genieten. En daarin word ik niet teleurgesteld. Tien lange rijen papieren… ja wat? Het lijkt wel een in wit uitgevoerde draak van het Chinese Nieuwjaar. Maar het zijn de golven van de zee. Tien rijen, die bewegen of zweven door katrollen die aan het plafond van de grote tentoonstellingszaal hangen.

Niet zomaar wat bewegende rijen. Er is een studie aan vooraf gegaan met hulp van de TU Delft over hoe golven ‘werken’.
En dus zie je achteraan de langzaam en breed bewegende golf en vooraan de golf die hoog boven de rest uittorent, versterkt door de weerstand van de bodem van de zee.

In een filmpje in een zijzaal vertelt Oosting (1985) over de achtergrond van het project en vooral over hoe ze het concept heeft uitgewerkt. En wat je in de zaal uiteraard niet ziet, toont de film hoe die tien rijen golven hier zijn geplaatst. Dat alleen is al een kunstwerk op zichzelf.

Vouwtechniek
Over het vouwen van het dikke papier in samenvallende driehoeken is lang nagedacht. Deze uitvoering is niet iets dat Oosting alleen heeft gedaan. Dat zou ook wel veel werk zijn geweest, want opgeteld zijn het 86.000 driehoekjes. Leuk extraatje van het museum: op een tafel liggen vellen dik papier, waarmee je zelf aan de slag kunt met vouwtechniek.

Denk dat ik voor 8 juni als de tentoonstelling eindigt nog wel een keer deze installatie gaan bewonderen. En dat zouden jullie ook moeten doen. Het is sowieso geen straf Beelden aan Zee te bezoeken. De tentoonstellingen hier zijn altijd zeer verrassend.

Hieronder het beloofde filmpje.

Op bezoek in het huis van Rembrandt

Dichter bij het leven en werken van Rembrandt kun je waarschijnlijk komen. Lopen door zijn woning in Amsterdam. Vandaag gedaan. Weliswaar om een andere reden, maar toch wel leuk om in zijn woonkamer en atelier te vertoeven.

Rembrandt woonde na Leiden van 1631 tot zijn dood in 1669 in Amsterdam, waarvan bijna 20 jaar in dit huis aan de Jodenbreestraat. Er woonden verschillende mensen in zijn buurt: kunstenaars, kooplieden, immigranten; arm en rijk naast elkaar. Veel van die mensen zie je terug in zijn schilderijen, tekeningen en etsen.

Je verwacht bij binnenkomst in het museum niet in de vroegere woning van Rembrandt te staan. Er is een modern gebouw tegenaan gebouwd, waar zich behalve de entree, winkel en garderobe  ook de ruimten zijn voor wisselende tentoonstellingen. Daarover later meer.

Via een trapje komt in het eigenlijke huis van Rembrandt terecht. Je loopt er door zijn woonkamer, annex slaapkamer, de vroegere entree (‘voorhuis’), de keuken, zijn atelier, het atelier voor zijn leerlingen.

Faillissement
De ruimten zijn origineel, de inrichting niet. Rembrandt moet vanwege zijn faillissement in 1653 het huis verlaten.

De inventaris wordt door de schuldeisers verkocht. Daardoor, meldt het Rembrandthuis, is wel bekend welke goederen Rembrandt hier had. Dat was veel, wnat hij was een verwoed verzamelaar en spendeerde er veel geld aan. Mogelijk reden voor zijn faillissement. Van de verkoop van de spullen is een nauwgezette inventarislijst bewaard gebleven.

Ben een liefhebber van de werken van Rembrandt en kijk daar ook altijd graag naar in het Rijksmuseum, maar om doeken hier in het huis te zien waar ze zijn vervaardigd, geeft wel een extra dimensie.

Mijn enige fout vandaag: het is vakantietijd, dus het is dringen in de nauwe ruimten. Nog maar een keer hierheen, op een maandagochtend om 10.00 uur als het Rembrandthuis open gaat.

Samuel van Hoogstraaten
Zoals hierboven geschreven, was het Rembrandthuis als zodanig niet de reden voor mijn bezoek vandaag. Dat was de tentoonstelling (in die nieuwe vleugel dus) De illusionist. Samuel van Hoogstraten.

Had in verhalen in de krant al een schilderij van Van Hoogstraaten (1627-1678), een leerling van Rembrandt, gezien dat mijn bijzondere aandacht trok. Het doek Oude man in een venster. Het lijkt alsof de oude man uit het schilderij tevoorschijn komt. Een optische illusie. Van Hoogstraaten deed dat vaker en behaalde daarmee internationale successen. Bijzonder dat het schilderij hier te zien is. Het is voor de tentoonstelling uitgeleend door het Kunsthistorisches Museum Wenen.

Het lukt me door het licht vanaf het plafond en de glazen beschermingskast niet een goede foto te maken met mijn telefoon, dus hiernaast een afdruk van de website van het Rembrandthuis.

Verder veel schilderijen die in andere samenstellingen maar zelfde thema die ook bekend zijn van andere schilders, zoals de Bijbelse voorstellingen als Aanbidding van de koningen en De ongelovige Thomas.

En verder stillevens (niet mijn favoriete categorie) en portretten: hoofden en personen  ten voeten uit.

Al met al een boeiende tentoonstelling, de reis naar Amsterdam weer meer dan waard.