Categorie: Theater

Wat als de VS Den Haag met militair geweld binnenvalt? Serieus??

Pas laat geboekt, maar zeker geen spijt van deze toneelvoorstelling: Operation Hellfire. Een satire met serieuze ondertoon door Het Nationale Theater. Het serieuze? De president van de Verenigde Staten kan dus – echt waar – een voor het Internationaal Strafhof in Den Haag gevangengenomen ex-collega met geweld bevrijden.

Die aanval (mogelijk op grond van wordt op een mooie manier weergegeven. Niet alleen doordat president Donald Trump zijn grootste vliegdekschip voor Scheveningen voor anker heeft laten gaan en uitroept dat hij ‘Nederland zal teruggeven aan de zee’, maar ook door het gekonkel van een minister-president van Nederland, een minister en de burgemeester van de hofstad.

Dominant is zeker de hoofdaanklager van het strafhof die ex-president Barack Obama die in Den Haag is voor het feestje ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van het International Criminal Court (ICC) laat arresteren. Obama: ,,Was mijn speech zo slecht?’’
De gespeelde arrestatie had te maken met de – echte – inzet van talloze drones tegen de bevolking van Pakistan en Jemen.

Paniek op het podium. Want tja, de stad wil het Strafhof niet voor het hoofd stoten (het zou wat een blamage voor de stad van ‘vrede en recht’ zijn als het ICC naar elders vertrekt), maar een conflict met vriend en bondgenoot Amerika…

Appel
Het Nationale Theater zet het dilemma zeer kundig neer. Zoals gezegd een zeer serieuze mogelijkheid, maar de humor ontbreekt niet. Zo wordt even een Markt Rutte opgevoerd die na een uitspraak figuurlijk een appel eet. En hoe wordt gereageerd op de opkomstplicht aan mensen van 18 – 45 jaar om het land te verdedigen tegen de Amerikaanse aanval op Den Haag.

Beste humor act in het stuk vind ik de gespeelde talkshow, met de arrestatie en de gevolgen als praatonderwerp. Er is de deskundige, een dom blondje met volgens haar de mening van het volk, een Olympische gouden medaille winnende schaatser die ook aan tafel zit (want het moet niet alleen over een serieus onderwerp gaan) en zelfs de muzikale gast met ook een bijdrage aan het gesprek. Het kan zomaar een kopie zijn van babbelprogramma’s als Eva Jinek of Pauw en De Wit.

Niets dan lof voor de tien spelers in het onafgebroken twee uur durende stuk hier in de Goudse Schouwburg. Goed samenspel, mooie monologen en een simpel maar zeer doeltreffend decor en wat gimmicks.

Chapeau
De combinatie van dat alles maakt dat ik een toneelavond heb beleefd zoals ik dat al jaren niet heb meegemaakt. Chapeau voor de jonge schrijvers van het stuk Joeri Heegstra en Max Wind en regisseur Eric de Vroedt. Het enige minpuntje: als de hoofdaanklager en de tweede aanklager een verhitte discussie voeren, spreken ze zo snel dat de tekst niet te volgen is.

Toch, als je de voorstelling met eigen ogen en oren wilt meemaken: het stuk is tot en met 13 juni te zien in (met name) Den Haag en theaters in het land.

O ja, de thriller berust deels op waarheid. De American Service-Members’ Protection Act (ASPA) uit 2002, ook wel bekend als de ‘Hague Invasion Act’, is een Amerikaanse federale wet (ondertekend door president George W. Bush) die de president machtigt om ‘alle noodzakelijke en gepaste middelen’ te gebruiken – inclusief militair geweld – om Amerikaans of geallieerd personeel vrij te krijgen dat door het Internationaal Strafhof in Den Haag wordt vastgehouden. Wat als op last van het ICC Trump ooit wordt aangehouden en wordt aangeklaagd voor het beginnen van een oorlog (ik wilde hier eigenlijk tikken ‘ongeoorloofde oorlog’, maar dat lijkt me dubbelop) tegen Iran…

Weinig belangstelling voor echt toneel

Na ruim twintig jaar vanavond weer een oude bekende – als ik dat zo mag noemen – in de Goudse Schouwburg. Toneelstuk Ivanov (Anton Tsjechov). Volgende maand nog een stuk van deze Russische schrijver: Oom Wanja.

Ben dol op toneelvoorstellingen. Sterker nog, het was in mijn jeugd de reden om kaartjes te kopen voor de schouwburg. Vooral oude stukken kunnen mij bekoren. Ik noem een Shakespeare, Joost van den Vondel en dus ook Tsjechov.

Ivanov wordt beschouwd als een vroege Tsjechov. Het is geschreven eind jaren tachtig van de negentiende eeuw. Thema’s die vaker in de werken van Tsjechov terugkeren zijn de veranderende tijden waar de oude wereld van adel en gegoede burgerij maar moeilijk mee om kan gaan, verarming en verval van de ooit zo schitterende landgoederen, plannen die al snel vervagen, hoop die omslaat in wanhoop.

Het stuk handelt rond een man (en naamgever van het stuk) die vol goede ideeën zit (hij leest nog steeds heel veel). Maar nu hij rond de veertig is, voelt hij zijn energie en goede zin afnemen. Hij heeft zijn financiën niet op orde, de liefde voor zijn doodzieke vrouw is verdampt, iedere avond ontvlucht hij zijn landhuis om zich de verliefdheid van een jong buurmeisje te laten welgevallen.

Muziek
De spelers van Studio Antigone brengen Ivanov aardig over het voetlicht, al vind ik de muziek en zang in het stuk niet echt passen. Dat ligt aan mij dus, er zal best een betekenis in zitten. Al hoop ik niet dat het alleen maar is gedaan om de voorstelling twee uur te laten duren…

Goed zijn de dubbelrollen van Scott Reniers (als arts en als de vader van het buurmeisje) en Yannick Bronkhorst (rentmeester Borkin en Zinaïda, de vrouw van de voorzitter van het provinciebestuur). Na een eerste ‘wisseling’ ben je eigenlijk vergeten dat het dubbelrollen zijn. Het spel van Julien Croiset als Ivanov vind ik overtuigend.

Al met al genoten van deze voorstelling. Wel jammer voor de Goudse Schouwburg: de benedenzaal is nog niet eens voor de helft gevuld vanavond. De stukken van Tsjechov zijn duidelijk iets voor de echte toneelliefhebbers. Het wel aanwezige publiek kreeg vanavond zelfs de uitnodiging maar wat naar voren te komen.

Eind mei nog een – nog lang niet uitverkocht – stuk van Tsjechov in Gouda. Dan Oom Wanja, door de nooit teleurstellende Toneelgroep Maastricht. Ook dit stuk heb ik in 2004/2005 al eens gezien. Maar voor beide geldt dat vanwege de lange tijd die tussen toen en nu zit, kan ik de voorstellingen niet met elkaar vergelijken.

Middeleeuwen met een hedendaagse link

Ben tv-fan van het NTR-programma Welkom in de Middeleeuwen. Nu ook in het theater als semi-musical. Kaartje gekocht voor de voorstelling in de Goudse Schouwburg.

O schrik, het blijkt toch vooral een kindervoorstelling te zijn. Dat ontdekte ik bij de herinneringsemail van het theater. ‘In de pauze is het een limonadebar…’ Zucht!

En inderdaad, de grote zaal van de schouwburg is flink gevuld met kinderen en zij die op de grens naar pubertijd zitten. In de pauze dan maar wegglippen?

Het blijkt niet nodig. Het jonge publiek gedraagt zich voorbeeldig en is oprecht geïnteresseerd in de geschiedenis. Sterker nog, als een van de spelers het toneel opkomt en vraagt ‘Wie ben ik? Graaf…’ klinkt het luid en correct ‘Floris V’.

In bijna twee uur (inclusief die pauze bij de limonadebar) komen in Welkom in de Middeleeuwen tal van gebeurtenissen en figuren uit de Middeleeuwen voorbij. Behalve Graaf Floris V ook Bonifatius, de uitvingers van de boekdrukkunst Johannes Gotenburg en Laurens Jansz. Coster, de Vlkingen, Willem van Oranje en ga zo maar door. En allemaal bij elkaar gebracht door de naamgenoot van de NTR-serie Dorien.

Affligem
Is het dank een kinder-/jeugdvoorstelling? Ten dele. Laat ik zeggen dat de Middeleeuwen voor kinderen op een begrijpelijke manier wordt gebracht. Maar voor volwassenen valt er genoeg te lachen. Zoals bij de uitvinding van de boekdrukkunst de monniken die nog op ouderwetse wijze de Bijbel kopiëren. Hun namen gaan over de hoofden van de kinderen heen: broeder Affligem en broeder Chouffe. En bij de kruistochten klinkt het vanaf het podium ‘Make Jerusalem Great Again’. En de hilarische meezinger over de Beeldenstorm.

Meer (woord)grappen zal ik hier niet verklappen, maar het moet gezegd: ik heb me geen seconde verveeld bij deze voorstelling. Chapeau voor de makers en acteurs.

Genezen dankzij experimentele behandeling via konijn

Aardige voorstelling Lebbis bijgewoond, maar ik had – zeker in deze tijd – wat meer politieke grappen verwacht.

Lebbis, eertijds Lebbis en Jansen, associeer ik met actuele teksten waarin ministers en andere politici op de hak worden genomen. OK, niet het programma vol, zoals vroeger bij Wim Kan, maar toch…

In het begin van de voorstelling vanavond in de Goudse Schouwburg passeerden Pieter Omtzigt, Marjolein Faber en nog een paar wel kort de revue, maar daar was de kous wel mee af in de voorstelling Het Spaanse Kussen.

De rest van de voorstelling was zeker niet onaardig. Hij verhaalde van zijn – overwonnen – auto-immuunziekte Sclerodermie zo’n tie jaar geleden. Een levensbedreigende ziekte die het bindweefsel aantast.

Slopende pijn
Sibbel vertelt over zijn (lichamelijke) reacties tijdens de chemokuur en de experimentele stamceltransplantatie via een konijn, zijn verblijf in het ziekenhuis, de slopende pijn, enzovoorts.
Geen verzonnen verhaal, maar echt zijn beleving. Ook dat van het konijn. En niet alleen maar somberen, hij kon er humorvol over vetellen.

Al met al zeker geen onaardige voorstelling. Leerzaam ook. En misschien was ik door de naam Lebbis wel op het verkeerde been gezet.

Gewoon een avond met een gulle lach

In de Goudse Schouwburg vanavond de voorstelling van Bert Visscher bijgewoond. Geen zware kost. Gewoon lekker twee uur lachen om flauwe grappen die als Visscher ze vertelt toch heel leuk zijn. Ongenuanceerde ongein.

Natuurlijk met het bekende werk, waarbij mensen op rij 1 in zijn vertellingen worden betrokken. Vrouwen – ook zijn echtgenote – moeten het ontgelden. En geloof me, de vrouwen in de uitverkochte zaal lachen er misschien nog wel het hardst om.

Had de voorstelling geboekt, omdat enkele figuren uit zijn eerdere shows zouden langskomen.

Ter Haxel
Dus was er de begrafenisondernemer die uitleg geeft over een moderne doodskist.
En natuurlijk de stewardess (met het hoge gilletje) op het vliegveld van Ter Haxel, de vegetarische kok, Ken (van Barbie), de cursus bloemeschikken en de rolstoelveteraan, wiens zoon lid is van motorclub No Calender. Een feest der herkenning.

En daar tussendoor het geinen met het publiek. Pretentieloos, maar het werkte geweldig. Onbedaarlijk gelachen.

Alzheimer met humor

Weer een heerlijke toneelavond in de Goudse Schouwburg. Heerlijk omdat de gelauwerde Anne Wil Blankers een prachtige aan Alzheimer lijdende oma neerzet.

Realistisch, dat kan wel gezegd worden van de 84-jarige actrice in de rol van een oude(re) vrouw die een kleine galerie in New York heeft, maar zienderogen achteruit gaat. Haar familie kan er maar moeilijk mee omgaan. Je krijgt medelijden met die familie, maar meer nog met de grootmoeder die moeilijk met haar eigen verwarring lijkt te kunnen omgaan.

Galerie The Waverly (foto: Joris van Bennekom)

Galerie The Waverly is een aangrijpend maar ook hilarische tragikomedie van Kenneth Lonergan over de laatste jaren van een gulle en praatgrage grootmoeder Gladys Green. Door de ogen van haar kleinzoon (Daniel Cornelissen) zien we haar strijd. Ze vecht om haar onafhankelijkheid te behouden, maar ze doolt ook reddeloos en steeds paniekeriger over het podium. ‘Prachtig pijnlijk’ omschreef de Volkskrant dat eerder.
Gladys is gebaseerd op de grootmoeder van Lonergan, die daadwerkelijk een Waverly Gallery bezat in Greenwich Village in New York en worstelde met het verlies van haar geheugen.

Lachen
Alzheimer als het leidmotief in het stuk, maar dat betekent geenszins dat de opvoering van Galerie The Waverly zwaar is. Integendeel, er valt genoeg te lachen in het stuk hier in de vrijwel uitverkochte Goudse Schouwburg.

De mooiste bijrol vond ik die van de kleinzoon Daan, neergezet door Cornelissen, die het Amerikaanse stuk heeft vertaald.

Opsteker
Een aardig lijstje voor de 35-jarige acteur, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het voor hem een enorme opsteker moet zijn om in Galerie The Waverly samen te spelen met Anne Wil Blankers die al decennia op de planken staan en ook in veel films heeft gespeeld, onder andere in de rol van koningin Wilhelmina.

Ik ken hem niet, maar ik lees op Wikipedia dat hij al bekendheid geniet door zijn rollen in onder andere de jeugdtheaterproductie Bromance en Showponies van Alex Klaasen en films als Moos, De Zevende Hemel en Feuten, Het Feestje.

Vanavond was ze voor mij de koningin van het toneel. Als ze in bijna twee uur lang zo overtuigend een grootmoeder neerzet die aan een steeds erger wordend Alzheimer lijdt, ben je gewoon verbaasd als ze na afloop monter het theatercafé binnenstapt en met bezoekers aan de praat gaat. Hulde!

Mijn keuze voor het nieuwe schouwburgseizoen

Mijn keuze voor het nieuwe theaterseizoen, met op het laatste moment nog een verrassende ontdekking in het genre muziek. Verderop in dit verhaal een toelichting daarop. En nu maar afwachten welke voorstellingen worden toegekend.

08/10: Antigone (toneel, Het Nationale Theater met Mark Rietman)
20/11: Dolf Jansen
12/12: Dilana Smith (rock zangeres)
19/12: Waverly Gallery (toneel, met Anne Wil Blankers)
28/01: Bert Visscher
13/02: Lebbis
20/03: BV Vastgoed (toneel, Toneelgroep Maastricht)

Ben groot liefhebber van toneel, dus blij dat ik weer drie zo op het oog stukken heb ontdekt in de brochure voor het seizoen 2024 – 2025 van de Goudse Schouwburg.

De eerste (en ook mijn eerste voorstelling in het nieuwe seizoen) op 8 oktober is Antigone. Een klassieke tragedie, gebaseerd op de Griekse mythologie. Het motto van het stuk: om gelukkig te worden moet je verstandig handelen (maar wat is verstandig handelen?) en de goden niet tarten (maar wat is de goden tarten?). Het centrale thema van het stuk: Het individuele geweten versus de staatswetten; de morele of goddelijke wetten versus de menselijke wetten.

De tweede, op 19 december met Anne Wil Blankers, is Waverly Gallery. Een, volgens de omschrijving krachtig, aangrijpend en vaak hilarisch verhaal over de laatste jaren van gulle en praatgrage grootmoeder (Blankers). Zij is nog altijd eigenaresse van een kleine kunstgalerie en kampt met de nietsontziende ziekte Alzheimer. Het stuk vertelt over haar strijd om haar onafhankelijkheid te behouden en het effect van haar achteruitgang op haar familie,

Verkoopwedstrijd
De derde (en mijn afsluiting van het seizoen in de Goudse Schouwburg) is op 20 maart: BV Vastgoed door Toneelgroep Maastricht. zwarte komedie waarin mensen wanhopig strijden voor hun baan en bestaan in een wereld die draait om geld.
Op het makelaarskantoor BV Vastgoed worden de medewerkers door de directie onderworpen aan een verkoopwedstrijd. De twee beste verkopers krijgen een bonus, de rest wordt ontslagen. Dit zorgt ervoor dat er een strijd ontstaat waarin alleen de sterkste overleeft.

Ook in de rest van mijn keuze heb ik veel zin. Logisch eigenlijk, anders had ik de voorstellingen niet geboekt…

Dolf Janssen (20 november) is altijd goed voor een avond voor gulle lach en nadenken. Je moet wel constant alert zijn bij deze spraakwaterval.

Dolf vraagt zich in deze oudejaars voorstelling Ongewone Nederlander af: als de gewone Nederlander bestaat, hoe ziet dat er dan uit, qua kleding en kapsel en wat er op je barbecue ligt. En, zeker zo belangrijk, wat betekent het als je het níet bent? Als je niet aan De Normen Der Gewone Nederlander voldoet…? 

Veel is nu nog niet bekend. Hij haakt uiteraard in op de actualiteit zoals het nieuwe kabinet, de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten en tja, daar is nu nog weinig over bekend.

Rockzangeres
Dan de verrassing dit seizoen voor mij: de Zuid-Afrikaanse rockzangeres Dilana Smith (10 december).

Nooit van haar gehoord, maar ze gaf een kort optreden afgelopen maandag tijdens de seizoenprestatie in de schouwburg. Wat een leuk mens en wat een stem.

Een optreden met nummers van onder andere Tina Turner, Janis Joplin of Cyndi Lauper. Tussen de nummers door vertelt ze in een charmante mengelmoes van Nederlands, Engels en Zuid-Afrikaans over opmerkelijke paralellen tussen haar roerige leven en dat van haar heldinnen.

Waar ik ook ongelooflijk naar uitkijk, is Bert Visscher op 28 januari. Hij heeft een tijd niet in de theaters gestaan, maar keert terug. Met deels een terugblik, lees: oud materiaal. Van Barbie Ken tot bloemschikken en van de klushoek (de helm !) tot de stotterende man van motorclub No Calendar..
Samen met nieuwe idioterie en materiaal dat het nooit heeft gehaald. Visscher: ,,Het moet het wel een typische Visscheravond worden.’’

Nog één avond cabaret dit nieuwe seizoen, op 13 februari: Lebbis. Over het programma is nu nog niet meer bekend dan de titel: Spaanse kussen. Geeft niet, ik laat me graag verrassen.

UPDATE 6 juni: Trouwfeest op 20 november. Dus avondje Dolf Jansen gaat niet door. Ik weet het, wat is er nog leuker dan een avondje Dolf Jansen. Maar ik wil de bruid niet teleurstellen…

Is die verrekte non er nou weer?

Aardige tot redelijke muzikale voorstelling die een hommage aan Wim Sonneveld moet zijn. Bekend van het nog altijd te beluisteren lied Het Dorp. Alleen ben ik op het verkeerde been gezet, net als veel andere bezoekers van de voorstelling. De makers draaien halverwege 180 graden en zetten de nostalgie af tegen de huidige tijd. Daar kwam ik in elk geval niet voor. Geen avondje zwelgen in het werk van Sonneveld.

Wim Sonneveld (1917 – 1974) heeft tal van liedjes en conference gebracht die zeker de oudere generatie (daar reken ik mezelf inmiddels ook toe) nog altijd bekend in de oren klinken. Het lied Het Dorp (naar de oorspronkelijk Franse chanson La Montagne), Margootje, Poen (wat je allemaal met geld kan doen), Zeg maar ja tegen het leven (anders zegt er het leven nog nee), Aan de Amsterdamse grachten (dat kent iedereen wel), Nikkelen Nelis, Moeder ik wil bij de revue en De kat van ome Willem (is op reis geweest…. Uit Ja zuster, nee zuster).

En conferences als Kroketten, Man aan het loket en Frater Venatius (is die verrekte non er nou weer…), De gulle lach, de Stalmeester en nog meer uit bijvoorbeeld de voorstellingen als Haal het doek maar op.

Het Dorp
Sonneveld stond tijdens zijn leven bekend als ‘een van de grote drie’,  samen met Wim Kan en Toon Hermans. Dus vol verwachting naar de Goudse Schouwburg vanavond voor Het Wim Sonneveld complex.

De aankondiging was wervend genoeg. Theatermakers Tarik Moree en Tim Olivier Somer vertolken beiden de cabaretier. Er klinken in de uitverkochte kleine zaal Margootje, Moeder ik wil bij de revue, De kat van ome Willem en nog wat – ingekorte – nummers van Sonneveld.  

Gaandeweg ontstaat er wrijving tussen de twee en komen heden en verleden op gespannen voet met elkaar. Als Moree aan Het dorp begint, valt Somer hem in de rede. De nostalgie aan een dorp alsof toen alles beter was… Dat kan toch niet meer in deze onzekere tijden. Het couplet zou moeten luiden: “Het raadhuis is van bol.com, die dorpen groeien langzaam krom, alleen nog stikstofboerderijen”…

Kietelen
En de rest van de anderhalf uur durende voorstelling gaat vooral over vragen waarmee de twee het publiek tot nadenken willen aanzetten over de huidige tijd met alle onzekerheden, dreigingen van oorlog, het milieu enzovoorts. Het publiek ‘kietelen met nieuwe gedachten’, noemen ze dat.

Het zal wel, maar ik kom vooral voor de nostalgie. En slechts één – ook ingedikte – conference Frater Venantius (het verhaal over de non die jenever in een kopje wil (,,is die verrekte non er nou weer?’’) is ook wel heel erg mager.

De voorstelling zit redelijk (positiever kan ik het niet maken) in elkaar, alleen had de opzet misschien beter gecommuniceerd moeten worden voor het publiek. In elk geval voor mij. Eenmaal thuis op Spotify maar een paar conferences van Wim Sonneveld opgezocht en daarvan genoten.

Boeiende vertelling rond 1,5 meter hoge Saturnusraket – Apollo 11

Bijna twee uur lang mensen geboeid weten te houden met een verhaal rond je vader en Apollo 11 is knap. Het lukt Diederik van Vleuten in een volgepakte Goudse Schouwburg met de voorstelling Bouwjaar’61.

Hij komt op met een 1,5 meter hoge in een opwelling gekocht model van de Saturnus V-raket (de raket van de Apollo 11 missie naar de maan) en die gebruiken als terugkerend element in een verhaal over zijn vorig jaar overleden vader Ron.

Het gaat deels over zijn jeugd met vakantie naar de Dordogne (waar zijn vader na ziek te zijn geworden van een bedorven kippenpoot zijn baard laat staan), de wijsheden die vader overbracht op zijn kinderen. Tijdens de vakantie in 1969 was er de eerste maanlanding.

Van Vleuten (zelf dus van Bouwjaar ’61 ) somt zonder te hakkelen feitjes op, zoals de namen van de astronauten (Neil Armstrong, Edwin ‘Buzz’ Aldrin en Michael Collins), de eerste woorden van Armstrong na de landing (kleine stap voor de mensen, een grote voor de mensheid), waarom de naam van Cape Canaveral werd veranderd in Cape Kennedy en ga zo maar door.

Stemt Willem Drees
En natuurlijk over de dertig procent van de Amerikanen (,,En Thierry Baudet’’) die niet geloven dat de maanlanding echt is gebeurd.

En dat alles dus doorspekt met herinneringen aan zijn jeugd en vooral aan zijn vader. Van Vleuten is een meester in vertellingen. Over zinnetjes die in je hoofd blijven zitten, zonder dat je weet waarom. Bij zijn vader was dat bijvoorbeeld ‘Stemt Willem Drees’. En dat vader Ron besloot dat de koelkast heringericht moest worden (de tomaten in het eiervakje, eieren in de groentela) en alle hoezen van de elpees omgekeerd werden in de kast. Zijn vader was een geluidenjager en Van Vleuten laat er ook daar een paar van horen (zoals de kerkklokken van de toren in een Frans dorpje). Maar ook over de herinneringen van zijn vader over de oorlogsjaren in Den Haag. Bij elkaar ontstaat een beeld van een markante man.

Grutto
Natuurlijk valt er genoeg te lachen, zoals de anekdote over zijn vader die collecteert voor de Vogelbescherming en zonder er erg in te hebben aanbelt bij een chique bordeel. ,,Ik kom voor de grutto’’, vindt de bordeelhoudster wel de slechtste smoes die ze ooit gehoord heeft aan de deur. ,,Kom maar binnen, dan zullen we van jouw grutto eens een blauwe reiger maken.’’ En ja, toch ook twee typetjes klinken herkenbaar als je even de ogen sluit: Chriet Titulaer en Toon Hermans.

Al met al een heerlijke avond. Het was mijn laatste bijgewoonde voorstelling in de Goudse schouwburg dit seizoen. Benieuwd wat seizoen 2024/2025 te bieden heeft.

De cirkel is rond

Vanavond de voorstelling in de laatste reeks van Youp van ‘t Hek bijgewoond. Prachtige afscheidsvoorstelling. Een tijdperk komt ten einde.

Heb al heel wat van zijn theatervoorstellingen bijgewoond. Niet geheel toevallig. Ik leerde Youp – toen nog Joep volgens mij – kennen in Amsterdam in 1975 toen hij van zijn optredens met cabaretgroep Nar nog niet kon leven. Hij had een baan als vormgever onder andere bij de twee vaktijdschriften waar ik als economie-redacteur net was begonnen.

Geen idee destijds dat hij cabaretier was. Hij was gewoon een collega die tweemaal per week op de redactie in de Tesselschadestraat kwam om de indeling van de bladen door te nemen, om vervolgens op de drukkerij er op toe te zien dat de opmakers deden wat was afgesproken in het ontwerp of ‘dummy’.

Stroopwafels
Pas paar jaar later ben ik zijn voorstellingen gaan bezoeken. Niet dat hij mij herkende. Zelfs toen ik paar keer met een vriendelijk kaartje een pak stroopwafels voor hem af gaf in de schouwburg, kwam er nul reactie. Niet getreurd, het ging om de voorstellingen en daar heb ik steeds van genoten.

Ook vanavond weer. Zijn mijmeringen over ontmoetingen in het café, de grap over de nachttrein naar Wenen, de herinneringen aan de oude telefooncel, golfen, Ajax, botox, digitale begrafenissen, zijn zelfrelativering als oude witte man en de mooie liedjes.

En natuurlijk zijn herinnering aan de allerlaatste voorstelling in de oude Goudse Schouwburg kort voor die tegen de vlakte ging. Het was vanavond in de voorstelling ‘De laatste ronde‘ allemaal weer een lust voor oog en oor.

Zijn allerlaatste voorstelling dus in Gouda vanavond, want Youp (komende februari 70) gaat met pensioen, net als ik een paar weken geleden. Daarmee is de cirkel van beide rond. Na Nar (1973 – 1983) niet minder dan 28 voorstellingen, waaronder 10 oudejaarsconferences

Hulde ook voor zijn muzikanten Ton Snijders, Ton Scherpenzeel en Rens van der Zalm die Youps liedjes prachtig begeleidden. En nee, geen ‘Flappie‘, wel zijn inmiddels standaard slotlied ‘Niemand weet hoe laat het is‘.