Nooit gedacht dat ik ooit eens een uitvaartdienst zou leiden, maar vandaag is dat gebeurd. Mijn oom H, is in de nacht van zondag op maandag overleden. Mijn oudste zus zou dat was 4 jaar geleden al afgesproken de uitvaartdienst leiden, maar door verblijf in het buitenland kon dat niet doorgaan. Eigen predikant van mijn oom en tante J. bevond zich eveneens in het buitenland. Om een lang verhaal kort te maken: vanmorgen ging ik naar een verpleeghuis in Bennekom om voor het eerst van mijn leven voor te gaan in een dienst. Het vreemde was dat ik van het moment dat ik hiervoor maandagmiddag werd benaderd, geen moment heb getwijfeld. Er moest iets geregeld worden rond mijn werk en wat andere activiteiten (voorbereiden 2 toespraken vakbond), moesten even op een zijspoor, maar verder De voorbereiding viel gedeeltelijk mee. Het stramien voor de liturgie was ook al 4 jaar geleden klaar. Alleen de overdenking ontbrak. Dus mede dankzij zoeken op internet- zelf wat in elkaar gezet en met via e-mail aangeleverd materieel van mijn in Egypte verblijvende zus het verhaal vanmorgen vroeg afgerond. Een vreemde gewaarwording dat je in zon geval ergens kracht uit kunt putten om treffende troostende – woorden op papier te zetten. Diezelfde kracht zorgde er ook voor dat van zenuwen geen sprake was. Het was al met al een mooi en goed afscheid van mijn oom. Ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Puffinnest 