Kerk

Per vandaag (of eigenlijk zaterdag) ben ik niet langer gereformeerd, maar behoor ik tot de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). 40 Jaar heeft het geduurd voor hervormden, gereformeerden en lutheranen daadwerkelijk zijn samengegaan. Er is nog verzet in behoudende hervormde en gereformeerde kringen. Het is jammer dat er mensen zijn die liever de verschillen opzoeken dan wat ons bindt. Maar goed, het is niet anders.
Zelf ben ik groot voorstander van de kerkenfusie. Dat ik boos was om de sluiting van de Turfmarktkerk en al mijn kerkelijke functies heb neergelegd, heeft niets met het Samen-Op-Weg proces te maken gehad. Het ging louter om de manier waarop gemaakte afspraken werden verkwanseld. Een man een man, een woord een woord werd zonder pardon ingeruild voor doordrammen.
Het nieuwe kerkelijke instituut omarm ik, al zal ik -het zal wie mij kent niet verbazen- veelvuldig de diensten in de Scots International Church in Rotterdam blijven bijwonen.
Nu dan wat regels uit het Fusielied van de Protestantse Kerk in Nederland:
,,Hoe taai het ongerief! Hoe moedig het vertrouwen!
We namen veel voor lief, ’t elan mocht niet verflauwen.
Niet iedereen is blij, niet iedereen wil samen.”