Zie net op het Journaal te kijken naar beelden van de nasleep van de zeebeving in Thailand. Terwijl op en rond het strand lijken worden geborgen en puin wordt geruimd, genieten toeristen al weer van de zon en de zee. Op een terrasje zit een Nederlander al zichtbaar- aan een Heineken.
Wat zijn dit voor mensen die zich weinig gelegen laten liggen aan de ellende die rondom ze zichtbaar en voelbaar is. Hoe kun je genieten van zon en bier als op een paar meter van je vandaan ontredderde mensen niet weten hoe de draad weer op te pakken; niet weten waar partner en/of kinderen zijn; die geen huis meer hebben, geen medicijnen; niks? Het is toch beschamend. Dan schaam ik me Nederlander te zijn. Dan schaam ik me zelfs bijna een mens te zijn.
Puffinnest 