De druk neemt toe. Bezig zijn met een sociaal plan waarvan zoveel afhangt van collegas die op je rekenen, is heftig. Besef nu dat een verhaal schrijven voor de krant over iets in Gouda mijn speeltuin– heel wat anders is dan je bezig houden met functieprofielen, vertrekregeling, ouderenregeling, boventalligen, mobiliteitsbureau, etc. En een extra probleem: veel van wat ik hoor moet vertrouwelijk blijven. Op de redactie kan ik dus geen gebruik maken van een klankbord en krijg dus ook van die kant geen feedback. Daarbij komt nog dat het zeker deze week lange dagen zijn. Vanmorgen om kwart over acht op de krant om nog wat stukken voor de onderhandelingen over het sociaal plan te printen en te lezen en om iets na achten vanavond pas thuis van een vergadering. Tussendoor (het blijft toch het leukste) nog wat verhalen schrijven voor de krant. Daarvoor zit ik tenslotte in dit vak.
Morgen en donderdag herhaalt zich dat patroon. Hopen dus maar dat – net als afgelopen weekeinde – er vrijdagavond, zaterdag en zondag een leuk priv-programma voor me is weggelegd (kroeg, dierentuin, strand, vriendenbezoek), om even de gedachten te verzetten en bij te tanken.
Alternatief is: je nergens mee bemoeien en alles door anderen laten regelen. Maar zo zit ik niet in elkaar. En eerlijk is eerlijk: ik doe het ook graag. Het neemt alleen niet weg dat dit soort (ook nog warme) dagen slopend zijn.
Puffinnest 