Jamie Cullum

Het concert van Jamie Cullum is er een om nooit te vergeten. Voor het eerst van mijn leven, zit ik in de Heineken Music Hall in Amsterdam, waar de paar cd�s die ik van deze jazzmuzikant, -zanger en andere stijlen beheersende Engelsman een �gezicht� krijgen. Het begint slecht, met een voorprogramma van de hiphopband Relax. Het zal misschien best goed zijn, maar ik vind het gewone een bak herrie. Als dit een opwarmertje is, werkt het niet voor mij. Ik krijg het er alleen maar kouder
Genoeg over het voorprogramma. Ik kom voor de hoofdact, Jamie Cullum. Hij speelt tal van nummers van zijn cd�s, dus de nummers komen me bekend voor. Nu krijgt die muziek, zoals hier boven gezegd, een gezicht. Zalig om nu nummers als What a difference a day make, Everlasting Love, All At Sea, Photograph, Batch the Sun en noem maar op nu eens in het echt te horen. Ik blijf kritisch, als het om deze jonge zanger gaat. Niet alles kan me behoren. Ik vind hem niet bijzonder gitaar spelen bij het nummer London Skies. Wel weer fijn is het om tijdens een concert een goede, minuten durende drumsolo mee te maken. O ja, dat heb ik nog niet verteld. Cullum heeft al jaren een Nederlandse drummer, Sebastiaan de Krom.
Tot ik vorig jaar of zo zijn eerste cd kocht, had ik nog nooit van Jamie Cullum gehoord. Nu ken ik zijn naam en is het een feestje hem aan het werk te zien en te horen. Ook de rest van de band is goed. Cullum blijkt ook een groot entertainer. Ik ken de verhalen dat hij zijn vleugel bijna sloopt, maar als ik hem nu de pianokruk op de toetsen van zijn instrument bijkans zie stukslaan (Cullum: ,,Het is mijn piano en ik mag ermee doen wat ik wil.�) en precies de in dit deel van het muziekstuk behorende toetsen hoor raken, ben ik onder de indruk. Dat geldt ook voor zijn tomeloze energie waardoor hij ruim twee uur lang aaneengesloten over het podium. Hij stuiterdanst, vliegt van vleugel naar de in het centrum staande microfoon, naar zijn medemuzikanten. Alleen tijdens de genoemde drumsolo heeft hij even tijd om op adem te komen. Fijn is het ook te zien dat een gevierd zanger in de propvolle hal (ik zit gelukkig op het balkon) zich een weg baant naar het centrum, het publiek daar laat zitten, om vervolgens twee (kerst)nummertjes te zingen. De grote afstand tussen podium en publiek valt in ��n keer weg. Hij maakt duidelijk dat het publiek er niet voor hem is, maar hij voor het publiek. Petje af.
Er zijn kranten die bij recensie een �sterrensysteem� hanteren. Nou, voor mij krijgt dit concert 5 uit 5 sterren. Nou, 4 dan, vanwege het beroerde voorprogramma waar ik me doorheen heb moeten bijten.