Weer aan het werk

Hoera, na zes weken ziekte, maandag weer aan het werk gegaan. Nog wel deels thuis (want minder hectisch), maar het begin is er. Ben blij toe. Ten eerste is zes weken thuis hangen niets voor mij, op die eerste weken echte, vreselijke pijnperiode na. Ten tweede voelde ik me zeker de laatste week schuldig ten opzichte van de werkende collega’s. Je bent niet echt meer ziek, zoals bij griep, koorts etc. En dus -je moet er toch eens uit- ga je zomaar door de stad kuieren. En terwijl je dat doet, weet je dat je collega’s zich uit de naad werken. Op een deelredactie van zes man moet een langdurige afwezigheid van een man haar tol eisen. Daarnaast: hoge bloeddruk voel je niet, maar je moet wel van de dokter je gemak houden. Dat leidt tot luieren, ledigheid en des duivels oor kussen en zo. En zo zit ik niet in elkaar. Zal wel de Calvinistische opvoeding zijn.
De graagte waarmee ik maandag aan het werk ben gegaan, doet me bovendien beseffen hoezeer ik mijn werk als de mooiste baan ter wereld beschouw. Nu besef ik eens temeer hoe blij ik ben dat ik afgelopen zomer niet ‘boventallig’ ben verklaard bij de fusie van mijn krant met zes andere dagbladen. De banen in de dagbladsector liggen niet voor het oprapen, dus ook als ik als boventallige ander werk had gevonden, was het vermoedelijk niet in de dagbladjournalistiek geweest. Een bepaald niet rooskleurige gedachte.
Voorlopig even geen vrij op woensdag, want ik wil weer helemaal in mij journalistieke ritme komen.