Herfst tijdens de langste dag

Het stormt, het regent, het is herfst in Schotland op de langste dag van het jaar. Donkere wolken hebben zich samengepakt boven Skye en ze worden uitgewrongen als een natte dweil. Met veel windgeraas stroomt de regen op alles en iedereen beneden. Alleen de schapen gaan onverstoorbaar verder met grazen, het liefst in de berm, totdat ze ontdekken dat het gras toch groener is aan de overkant. Het watervalletje van vorig jaar is gezwollen en het water zoekt zich beukend en kreunend een weg naar beneden. Even lijkt zich het wolkendek te breken en piept de zon er voorzichtig doorheen. Hij lijkt te vragen aan de Old man of Storr of het al tijd is om echt door te breken. Het antwoord van de pinakel gaat verloren in de wind. De zon trekt zich schielijk terug. En voort raast de wind, de regen zijwaarts stuwend om alles en iedereen langdurig natter en natter te maken en de toerist er nog eens nadrukkelijk op te wijzen dat je nooit naar Schotland moet komen voor het mooie weer.