De reorganisatie bij ADN kost weer tijd en inzet. Ik doe het overleg (ook morgen weer een groot deel van de middeag) net als vorig jaar graag (sic!), maar het kost wel weer (teveel) energie. Hopelijk loopt de bloeddruk nu niet te ver op en blijft de stekende hoofdpijn dit keer weg. In ieder geval zal ik nu de signalen herkennen, dus misschien trap ik tijdig op mijn rem. S.v.p geen medelijden. Ik kan ook zeggen aprs nous le dluge, maar zo zit ik niet in elkaar. Dat zal mijn Calvinistische achtergrond wel zijn. Ik moet en zal me er tegenaan bemoeien omwille van mijn collegas en mezelf. Wat me sterkt is dat ik van mijn collegas nog nooit heb gehoord dat ik me wat minder moet inzetten voor het algemeen belang en me beter kan bekommeren om een verhaal voor de krant van morgen.
Puffinnest 
zo is’t. Rug recht en doorgaan. Bovendien, tegenwind doet de vlieger stijgen.