Wat een geweldig concert vanavond in de schouwburg. De Dutch Swing College Band en Lils Mackintosh. Heerlijke muziek, die me terugvoerde naar de tijd van het Randstad Jazzfestival in de jaren tachtig/negentig. Fantastische weekeinden waren dat, al was ik als een van de mede-organisatoren na afloop wel bakaf. Ook daar hebben we de DSC Band op het podium gehad. Een genot om naar te luisteren. De 60 jaar bestaande formatie (in gewijzigde samenstelling) heeft nog niets aan swing ingeboet.
Heerlijk om de banjost Ton van Bergeijk een oud nummer van Arie Ligthart te horen spelen en natuurlijk veel jazzklassiekers. Even zo mooi was de prachtige solo van de Adrie Braat (contrabas). En dan als de kers op het schaaltje met appelmoes Lils Mackintosh die de sterren van de hemel zong. OK, niet het postuur van mijn allerliefste jazzvriendin Beryl Bryden, maar een stem die klonk als een klok. De praatjes tussendoor, konden me iets minder bekoren. Lils moet zingen en verder niets. Geef mij maar mer van nummers als het door haar zo schitterend vertolkte Careless Love.
In de zaal nog even met R. en M. over de band gesproken. De DSC komt voor in een boek uit mijn jeugd, van de Bob Evers serie. Even boek opzoeken in de spelonken en nog eens doorbladeren, En na afloop kwam ik ook J. R. tegen in de foyer, ook oud-bestuurslid van het niet meer betaande Goudse festival. Met hem herinneringen opgehaald aan die geode oude tijd.
Wat jammer blijft, was de zaal. Naar jazz moet je niet luistreen, ztilzittend op een stoel in een schouwburg. Jazz komt volgens miij toch het beste tot zijn recht stand, swingend bewegen met een goed glas bier in de hand. Dit was me iets te braaf. En daarom net geen vijf sterren. 
Puffinnest 