Lekker weg in eigen land

Tja, na 25 jaar mag ik Schotland toch wel mijn eigen land noemen. Ben net terug van een dikke week Schotse Hooglanden, met Glencoe als uitvalsbasis. Lekker ge(berg)wandeld (Glen Etive, Corrour Estate, Glen Nevis, Ben Nevis) en een leuke autorit (Trossachs, Mull). Allemaal plekken waar ik vaker kom, maar in de winterse kleuren ziet alles er toch weer anders uit.
Niet alles is gelukt. Zo heb ik de tocht naar de top van de Ben Nevis op ongeveer een uur/drie kwartier onder de top moeten afbreken wegens weersomstandigheden. Het begon met het ploeteren door zo�n 20 cm sneeuw en toen het zicht door nieuwe sneeuwval bijzonder slecht werd, vond ik het te gevaarlijk worden en ben afgedaald. En net als een paar uur in de stromende regen lopen op Corrour Estate is het heerlijk terugkeren in de warme jeugdherberg, waar een warme douche wacht. En verder bijwarmen bij een echte kachel (hout, kolen), een wee dram of een heerlijk glas winterbier (Blizzard) van de Atlas Brewery uit het nabijgelegen Kinlochleven in de pub. En weet je, na een week voelt het alsof je al veel langer van huis bent.
O, onderstaande poem staat al jaren als onderdeel van de handtekening onder de e-mail van mijn persoonlijke mailbox. Het is opgedragen aan Peter J. Trowell, die in maart 1979, op 29-jarige leeftijd, verdronk onder het ijs van Loch Ossian. Elke keer als ik langs dit meer op Corrour Estate een wandeling maak, wil ik langs, wat nu zelfs op de Ordnance Survey kaarten (�stafkaarten�) Peters Rock heet, gaan. Daar bevindt zich een plaquette met het gedichtje dat aan deze Peter Trowell is opgdragen. Al ken ik de phrase uit mijn hoofd, blijft het bijzonder de tekst, die inmiddels ook mijn levensmotto is, te lezen.
I have a friend, a song and a glass
gaily along life’s road I pass
joyous and free out of doors for me
over the hills in the morning