Prachtige voorstelling vanavond bijgewoond in de schouwburg: Ada, de beroemde, uit 1871 daterende opera van Verdi, geschreven of ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal of ter gelegenheid van de opening van een nieuw operagebouw in Caro. Geweldige muziek en geweldig spel van de Staatsopera Tatarstan. Iedereen kent van radio of cd wel de beroemde Triomfmars (als je het hoort, herken je het onmiddelijk, geloof me), maar er gaat toch niks boven een live-uitvoering. Een mooi Egyptisch drama rond de veldheer Radames en de (Ethiopische) slavin Ada, tegen de achtergrond van een dcor zo mooi in eenvoud, dat je je aan de Nijl want. Maar het zou te eenvoudig zijn als het daarbij bleef. Radames krijgt van de koning diens dochter Amneris toegewezen. Inhoudelijk speelt het verhaal rond de strijd tegen Ethiopirs die Egypte binnenvallen om Ada te bevrijden. Het eindigt – een sprookje onwaardig – met de dood van Radames en Ada als ze levend begraven worden.
Even leek de voorstelling minder te worden, omdat al na het eerste nummer het publiek begon te applaudiseren. O nee, toch niet een liedjespubliek? Maar het gedroeg zich daarna beter. Toch geen vijf sterren, want het lot had bepaald dat ik op het tweede balkon zat en niet het gehele dcor kon aanschouwen. 
Puffinnest 