Winter in Scotland 3

Zucht, en weer niet gelukt de top van de Ben Nevis te bereiken. zicht prima, geen wolkje te bekennen, dus de vooruitzichten leken prima. ‘ k Had echter buiten de enorme hoeveelheid sneeuw gerekend. Boven de (ongeveer) 600 meter werd de sneeuwlaag onderweg naar de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk (1344 meter) steeds dikker. Geen pad te bekennen, dus vooral lopen in de voetstappen van de mensen die me deze ochtend waren voorgegaan. Maar dan, een stap naar links en je zakt met je voet 20 – 30 cm weg in de sneeuw. En dat is een ding. Je voet daar weer uit halen, om na een paar meter hetzelfde mee te maken, is zeer vermoeiend. ‘k Zag het al aankomen, dus mezelf een tijdlimiet gesteld: ik loop door tot 13.00 uur (beneden vertrokken om iets na 09.00 uur), dan de grote pauze en afdalen, top of geen top. Ik wil voor de duisternis invalt beneden zijn. Zelfs waar geen sneeuw ligt, liggen wel plakken ijs en die wil ik wel graag zien bij de afdaling… ‘k Heb het nog niet op de OS-map (‘stafkaart’ ) nagekeken, maar ik denk dat ik ongeveer net zo ver ben gekomen als vorig jaar.
Ik hink nu op twee gedachten: nooit meer in de winter proberen de top van de Ben Nevis te bereiken, of – en dat zal het wel zijn – zeggen: there’s always another year.