Winter in Scotland 4

Vandaag wederom goede weersvooruitzichten, dus koers gezet – ter trein – naar Rannoch Moor. De laatste kilometers maken duidelijk; de trein klimt omhoog (uitstapstation Corrour ligt op 1344 f) en dus rijden we de sneeuw in. Een en al witte pracht.
Al na vijf minuten richting Loch Ossian, bemerk ik bij het omkijken enkele donkere wolken. Die voorspellen niet veel goeds. Niet omkijken dan, hoor ik den lezer denken. Maar zo werkt het niet in Scotland. Wat in de lucht hangt, komt naar beneden. Toch doorlopen. voorzichtig, dat wel, want het enige spoor van autobanden dat er is, is gevuld met een ijzige sneeuwlaag. Voor je het weet ga je plat op de ***. Dan doemen rechts de eerste redenen op waarom ik hier zo graag ben: de deer. een grote stag en enkele wijfjes. Een prachtig gezicht. Ik krijg ze nog net op video, voor ze mij ook zien of ruiken en er vandoor gaan.
Het doel van de wandeling is Peters Rock, vernoemd naar Peter Trowell, die hier in 1977 om het leven is gekomen. Ter nagedachtenis is een plaquette onthuld op een rotsblok (vandaar de naam, die zelfs op de Ordnance Survey kaarten – voor de militairen onder de lezers: stafkaarten – zo heet). De tekst gebruik ik ook onder al mij e-mails:
I have a friend, a song and a glass
galy along lifes road I pass
joyous and free out of doors for mee
over the hills in the morning
De regen is inmiddels komen opzetten. En het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog wordt. Na bijna een uur schuin omhoog bij Loch Ossian wordt de sneeuwlaag dikker en dikker. Een paar keer zak ik tot mijn knie”en naar beneden. Dat kan geen kwaad, maar het haalt wel het tempo uit de wandeltocht. Ik krijg al snel door dat Peters Rock niet gehaald gaat worden. Dat wil zeggen: het zal wel lukken, maar dan ben ik niet op tijd terug op het station van Corrour voor de trein van 3.20 pm terug naar Fort William. Dit wordt dus de tweede winterse tocht (door de wind ligt de gevoelstemperatuur op -13 graden, zo luidde de voorspelling vanmorgen) die niet wordt volbracht. Maar ach, het is vakantie en het doel van de wandeling is niet echt bepalend. ‘k Geniet van het uitzicht, de stilte, de frisse lucht en kijk, daar in de verte passeren nog twee stags. In de trein terug zie ik terug op een welbestede dag. Die dag is nog niet ten einde en wordt voortgezet met een goede maaltijd in de pub, warbij het eten wordt weggespoeld met enkele pinten ’80 /’
Morgen naar Mull