Vandaag eens niet een voorstelling van een zeer ervaren toneel- of theatergezelschap bezocht, maar een van een groep jonge honden : het acteurs collectief Wunderbaum (voorheen Jonghollandia), met zijn voorstelling Kamp Jezus. Het is het verhaal van een generatie die alles heeft, maar toch een leegte ervaart. Wunderbaum: ,,We willen christelijke rituelen, beelden en muziek opnieuw betekenis geven. We gaan op zoek naar de krant in verhalen zoals het passiespel, of dat van Jezus die de uitgestoten tollenaar Zacheus omarmt. De schouwburg is een gebeds- en vierignsruimte (compleet met kerkbanken en twee kerkklokken), een theatrale kathedraal. Een aardige, anderhalf uur durende voorstelling, die het zeker waard was in een grote zaal (voor het eerst voor deze groep) als de Rotterdamse Schouwburg. Aardig, want een duidelijke lijn of rode draad ontbrak naar mijn mening. Het was iets te veel los zand. Wel zand met heleboel mooie korrels. De spelers (allemaal afgestudeerd aan de toneelacademie in Maastricht) hebben het vak in hun vingers, hun spel is naturel, humoristisch; de zang klinkt zeer zuiver. De muziek (het werk van toetsenist (o.a. een Hhammond), William Bakker en drummer Jens Bouttery varieert van Liszt tot Jim White en Hallo Venray. Ben benieuwd naar een volgende, misschien meer volgroeide voorstelling van Wunderbaum.
het gebouw van de Rottereamse Schouwburg hoeft voor mij niet zo nodig meer. Misschien dat ik in Gouda verwend ben, maar wat een lelijk gebouw is dat zeg. Niks gezelligs af. De zaal is een betonnen doos met stoelen er in. Functioneel zal dat wel heten, of Rotterdams. Ook de hal met garderobes en dergelijke nodigt niet uit na de voorstelling nog even gezellig te blijven zitten. Dat hoeft misschien ook niet, omdat in de omgeving genoeg leuke tentjes zijn voor een versnapering, maar toch..
O ja, hoe ik bij deze voorstelling terecht ben gekomen? Als ik in Rotterdam ben, pak ik nog wel eens het uitgaansblad NL10, met daarin dit keer een interview van mijn oud-collega Ellen Mannens met een van de acteurs, Matijs Jansen. 
Puffinnest 