Vol trots vanavond de terugkeer van de ss Rotterdam aanschouwd. En ik was niet alleen, waar je ook keek, zag je mensen. Aan de tongval te oordelen vooral Rotterdammers. Het gevoel van trots heeft te maken met het schip zelf. Mijn grootvader heeft hier in de tweede helft van de jaren vijftig in de vorige eeuw nog aan gewerkt. Het schip heb ik tot vanavond nooit in het echt gezien. En op een oude Dockyard na, heb ik volgens mij nooit een schip van de RDM gezien. En die RDM heeft iets. Ik zie me nog lopen naar de werf op Heijplaat om, als de fluit had geklonken, mijn opa op te halen om samen naar oma te wandelen. En ik hoorde de verhalen. Ook mijn vaders eerste arbeidsjaren hebben zich bij de RDM afgespeeld. Misschien om die reden dat de RDM altijd een plekje in mijn hart heeft.
Het is imposant als zon groot schip (het grootste schip ooit in Nederland gebouwd, heb ik me laten vertellen). Mijn opa was ijzerwerker. Het is dus onmogelijk aan te wijzen wat hij heeft gemaakt. Maar dat hij er aan gewerkt heeft, staat vast. Zijn vingerafdruk bevindt zich ergens aan boord. Vijftig jaar na de eerste vaart is die Rotterdam voorgoed teruggekeerd in Rotterdam. En tja, dan sta je graag een paar uur op de kade om het binnenvaren met eigen ogen te zien.
Puffinnest 
Ja, stond bij het gebouw van de Maastunnel. Prachtig gezicht. We waren op tijd, dus stonden aan de rand van de kade (nee, er niet ingekieperd 🙂 ). Volgens mij waren de Rotterdammers veel blijer met dit vermaak dan met die mislukte red bull air race. Geen blauwe schermen, geen kaartje kopen… Enne, helemaal niet koud, mietje! hihi.
Je stond op het hoofd van de Parkkade? Bij ‘ons’ op de Mullerpier was het ook erg druk (en koud!)