Voor de zoveelste keer na een hevige wolkbreuk (dat klinkt dubbelop, maar als je het gezien had) staat de binnenstad van Gouda blank. Ook in de hal van mijn appartement en de winkel ernaast staat het water een paar centimeter hoog. Vegen heeft nog geen zin. Ook winkeliers die het water hun zaak uitvegen doen dat vruchteloos. Het regenwater stroomt net zo hard terug. Een in de buurt bezig zijnd rioleringsbedrijf trekt de grote rioolput in de straat open en met een voorbijganger, winkelbediende, of wat dan ook, begin ik in de buurt van de put met vegen. Dat heeft resultaat. Het waterpeil zakt. Klaar ben ik dan nog niet. Het water op de tegelvloer in mijn halletje daalt wel, maar de kruipruimte waar zich de waterleidingen bevinden, staat tot de rand toe gevuld. De mat er op is zeiknat. We hebben het weer geweten.
Dat doet me denken aan de eerste keer dat ik hier iets soortelijks meemaakte. Het water stond (1983 geloof ik) toen veel hoger. De gemeente was verbaasd, want het rioolstelsel bestond toch uit twee grote buizen. Nee hoor, zei een van de winkeliers (CvD), het is er maar eentje. Nee, hield de gemeente vol, twee. Je kunt zeggen wat je wilt, aldus de ondernemer, zolang ik hier zit is het er eentje. De gemeente was niet zo goed of ze brak de straat open om de eigenwijze ondernemer op zijn ongelijk te wijzen. En wat bleek, jawel: n hemelwaterafvoer (zoals dat ding officieel heet). Later werd duidelijk dat de gemeente ooit wel opdracht had gegeven voor een tweede buis en dat ook in de tekeningen alvast had verwerkt, maar dat de klus nooit was uitgevoerd.
Nu zijn er twee buizen, maar tegen een wolkbreuk als vanmiddag valt geen hemelwaterafvoer aan te leggen natuurlijk. En dus blijf je vegen, dweilen en scheppen. Het enige wat irritant wordt zij de voorbijgangers die zeggen ach, ach, wat erg h?. Dan wil je alleen nog maar reageren met: ,,In 1953 was het erger hoor!
Puffinnest 