Vanwege stationaire, doch te hoorbare motorgebrom van de ferry van Stromness naar Scrabster in de nacht van zondag op maandag oordopjes ingedaan. Daardoor het vertrek gemist en voer de boot al langs het eiland Hoy voor ik wakker werd. Naam veerboot is trouwens Hamnavoe, wat de oude (van het Noors afgeleide?) naam voor Stromness is en heaven in the bay betekent.
Boot mooi, hut OK, ontbijt valt iets tegen (taaie toast), maar om nog eens 33 pond voor uit te trekken voor deze B&B… Aan de andere kant: als je de vroege boot (vertrek 06.30 uur) wilt hebben, is dit wel de relaxtste manier van overnachten.
Bij aankomst in Scrabster (08.00 uur) eerst koers gezet naar B>Thurso om te tanken. Dat de laatste dagen zoveel mogelijk uitgesteld, want op het vasteland is de prijs per liter toch al snel tien pence lager. Daarna begon de 4,5 uur lange rit naar Applecross aan de noordwestkust van Scotland. Dwars oversteken kan niet, want zoveel wegen zijn er hier nou ook weer niet. Gelukkig is de rit niet saai. Er valt onderweg genoeg te genieten van het landschap.
[WHISKYFLASH]En dan ineens is er echt toeval, niet tevoren uitgezocht B>D., ik zweer het! – in Tain de distilleerderij van Glenmorangie Ook Glenmorangie behoort tot mij favoriete whisky’s, dus de distilleerderij is een bezoek dubbel en dwars waard. En voor je het weet, zit je rond elf uur in de ochtend aan een mooie 10 y Glenmorangie. Er zijn slechtere manieren om de week mee te beginnen.
Applecross staat niet zomaar op mijn ritlijst in de zomervakantie. Net voorbij de camping, beneden aan de waterkant (met uitzicht op het eiland Raasay en daarachter Skye staat de Applecross Inn. Een prima herberg, vooral vanwege de maaltijd. Het eten hier is na jaren de belangrijkste reden steeds terug te keren. De local catch op het blackboard is voor de ware visliefhebber niet te versmaden. Heb hier al twee keer heerlijk kreeft gegeten. Om je vingers bij af te likken. En de Inn heeft het op een na lekkerste toetje: cranaghan, een mix van geslagen room, havermout (oatmeal), frambozen en whisky of Drambuie. Het is voorgekomen dat ik bij de tent kookte en na het eten in deze pub nog een toetje bestelde. Ja, ik weet het: Bourgondir is my middle name. Terug moet je de helling op, dus de ingeslagen calorien ben je bij aankomst in de tent al weer kwijt. Dat geloof ik echt.
Geen kreeft vandaag. Op het moment dat ik dit tik, moet ik mijn keuze nog maken, maar ik denk dat ie valt op tarbot met een ‘prutje’ van olijven en tomaten; mediterraans dus.
…
Yep, het is de tarbot geworden. Een prima keus. Alsof er een engeltje op mijn tong poepte, En zoals den lezer inmiddels gewend is, is de vis weggespoeld (‘vis moet zwemmen‘) met een pint McEwans 80/-.
O ja, er is nog een reden om hier te eten. Het al genoemde uitzicht van de eettafel af over het water naar Raasay en daarachter Skye, met in de verte de ondergaande zon.
Een nieuwe dag is aangebroken; eentje van kilometers maken. Doel is het zojuist genoemde Skye, het eerste Schotse eiland dat ik heb bezocht in 1982, met H-W. P. En al heb ik nog zoveel eilanden daarna aangedaan, Skye houdt een bijzonder plekje in mijn hart. Scotland in miniature, zou je het ook kunnen noemen. Heuvels, groen, mooie plekken voor een fikse wandeling, (sea)lochs, teveel om op te noemen. En toch bereisbaar: 50 mile lang, 30 breed. Van deze naar gene zijde van Skye is met de auto in anderhalf uur te doen. Kamperen als vanouds in Sligachan. Ook hier is camping een ruim begrip. Een veld om je tent op te zetten, een gebouwtje met douche en toilet. Maar wat meer heb je nodig? Al bij het uitstappen wordt duidelijk waarom Skye nog meer beroemd is: de midges, piepkleine vliegjes (zo klein dat ze ook wel no see ‘ms worden genoemd), waartegen bijna geen kruid gewassen is. Er is maar n middel dat echt werkt: Jungle Formula, dat naar ik me herinner jaren geleden in Nederland werd gefabriceerd, maar daar vanwege een van de bestanddelen niet mocht worden verkocht. Inmiddels laat ik de midges hun gang gaan. Geen insmeren meer en zeker niet zo’n idiote antimuggenhoed op mijn hoofd! Doodmeppen helpt niet; daarvoor zijn er teveel midges. Bovendien heb ik me jaren geleden al door een Schot laten vertellen: ,,If you kill a midge, a thousend will come to the funeral.” Een beet is na een minuut of tien uitgejeukt, dus als je weer in de auto kruipt, je tent in gaat, of de pub bezoekt (vooral dat laatste schijnt te helpen!), is het leed zo geleden. Wist je trouwens dat alleen de vrouwtjes je bijten? Ze hebben je bloed nodig als voedsel voor hun I>kiddies.
De Schotse regering brengt dezer dagen een bezoek aan Skye (Sleat, Kyle of Lochalsh). Is onderdeel van de zomertour, om ook eens bij de mensen thuis te komen, zo te zeggen, ḱ Heb er niets van gemerkt (geen drukte op de weg met afzettingen of zo), maar het is wel de talk of de island. ,,O, ik heb gisteren Alex Salmond (de First Minister, SNP -rfw) gezien”, hoorde ik achter me zeggen in de supermarkt te Broadford. Nou, de Press and Journal (de regionale krant van Scotland) zal er morgen wel vol van staan.
Een bezoek aan Skye is de laatste jaren niet compleet zonder het bedrijf van pottenbakker Alan Freestone in Uig te hebben bezocht. Heb hem ooit ontmoet op het Gouds Pottenbakkers Festival en toen ik vernam dat hij van Skye kwam, ben ik aan het einde van de middag met een fles whisky naar zijn kraam gegaan en hebben we op Skye getoast. Van zijn collecties vind ik de serie Landscape het mooist en ik heb inmiddels al wat mokken, borden, soepkommen, zoutvat, suiker- en roomstel, ontbijtset (kom en melkkan) aangeschaft en ebroken exemplaren vervangen. Dit jaar nog wat kommen aangeschaft en een piepkleine roomkan. Helaas is Alan juist die ochtend voor een week naar het vasteland vertrokken, dus een ontmoeting zit er dit jaar niet in.
Met dank aan een recensie in de West Highland Free Press (weekblad voor de Hebriden), heb ik het recent verschenen boek The Skye Bridge Story van Andy Anderson aangeschaft. Het verhaalt van de strijd tegen de tol voor deze in oktober 1995 geopende brug. Om mensen te ‘dwingen’ ervan gebruik te maken, werd gelijktijdig de veerdienst Kyle of Lochalsh Kyleakin opgeheven. De eilanders waren niet tegen de brug, maar wel tegen het tarief: meer dan vijf pond (enkele reis) voor een personenauto. Bovendien was het de enige tolroute in geheel het Verenigd Koninkrijk, waarbij een private partij (Bank of America) en garen bij spinde. De strijd heeft geduurd tot het afschaffen van het tolgeld op 1 januari 2004. Ik dacht vrijwel alles van de strijd tegen de tol te hebben meegekregen. Al die jaren, via krantenartikelen en later via internet. Op mijn auto zit nog steeds een sticker van de actiegroep tegen de tolheffing, de Skye and Kyle Against Toll (SKAT). Het tegendeel blijkt. Hert ‘spel’ er omheen (de rol van Robbie the Pict, die anders is dan mij in de kranten werd voorgeschoteld, de arrestaties die niet alleen door de overtreders, maar ook door Justitie en de regering werden geschuwd) is nooit naar buiten gekomen, tot het verschijnen dus van dit boek. Het bijzondere aan het boek is dat het tweetalig is: rechterpagina’s bevatten de Engelse tekst, de linker de vertaling in het Gaelic, de taal die zeker op het zuiden van Skye nog dagelijks wordt gebezigd.
[JOKE]Gelezen in The Scotsman (zeg maar het Schotse AD; come to think of it: de ontwerper van tabloid AD is dezelfde als die van dit Schotse dagblad): Iain Dale, the Conservative blogger, has suggestions for a quick pick-me-up for his party colleagues: step 1:Open a new file in your computer; 2:Name it ‘Gordon Brown’; 3:Send it to the Recycle bin; 4:Your PC will ask you: ‘Do you really want to get rid of Gordon Brown?’5: Firmly click ‘yes’. 6: Feel better?
Vervang de naam van Gordon Brown door die van je baas, een vervelende collega, de mega irri buurman, voor de jongere lezers: de naam van die k****-leraar Frans, je verzint het maar.
Geen beklimming van de Ben Nevis, met ruim 1400 meter de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk, dit jaar. Het is bewolkt en dat blijft ook zo de komende dagen. Dat betekent dat er gegarandeerd geen uitzicht vanaf de top. Dat is dus de tweede keer dat ik daar dit jaar niet ben. In de winter de tocht erheen ongeveer een half uur onder de top moeten afbreken wegens teveel sneeuw (tot mijn knien). Ach, there’s always next year
De afgelopen dagen al paar keer mannen horen lachen op dezelfde manier als Duncan, (A.B.) weet wie ik bedoel). Zou er dan toch een relatie bestaan tussen roken en drinken in Scotland?
Hoe dan ook, vandaag (vrijdag) een rondje schiereiland gedaan, Vanuit Fort William richting Maillaig gereden, maar op driekwart (?) van de route linksaf geslagen richting Strontian. Niet voor niets gekozen. Van vorig jaar weet ik nog hoe mooie deze B-weg is. Kun je nagaan: kom ik al zoveel jaar in Lochaber (zo heet deze streek) en dit schiereiland (op minder dan een uur rijden van Fort William) had ik nog nooit bezocht. Strontian kende ik alleen van de borden als ik na de ferry Corran Ardgour (voor webcam: zie mijn links op deze weblog, in de meest rechtse kolom), richting de ferry voor Mull reed. En verder: Strontian is de plek waar vrienden (bepaald niet alleen om onze voorliefde voor Scotland) A. B. en A. H. zijn geweest ZONDER MIJ!!!. Nu halverwege de B-weg riching Tioram gegaan gegaan. Het bord geeft een kasteeL aan. Het blijkt te gaan om een rune, Caisteal Tioram. Rune, want het uit 1373 daterende kasteel, op de plaats waar de lochs Moidart en Shiel samenkomen, is in 1715 afgefikt. De Gaelicnaam Tioram betekent ‘droog’ en dat verwijst naar de enige mogelijkheid om het kasteel te bereiken via het vasteland: bij eb, over het strand. Het is nog steeds zij het via ‘verschuivingen’ eigendom van de familie van destijds. Ondanks een grote plaquette die anders doet vermoeden, kan ik kasteelrune niet in. In 2000 is er stuk van een muur omlaag gekomen en de boel is erg instabiel.
Dit stuikje tekst tik ik in The Tail Race Inn, de pub/restaurant/hotel, die vrienden K. en K. van der H. nog wel kennen. We zijn immers gedrien in 2006 in Kinlochleven geweest. En hij van K+K v/d H, weet dat we op een avond hier de Tail Race Inn bezochten, op het moment dat een lokaal bandje elke elektronische versterking nodig had om het publiek te imponeren. De naam van de band weet ik niet meer, KUN JE NAGAAN HOE SNEL WE HET ETABLISSEMENT WEER HEBBEN VERLATEN!!!.
Doet me er aan denken dat we volgende week zondag met een aantal vrienden (de al genoemde K+K en verder R+M, P, I +M en M) de eerste plannen smeden voor een gezamenlijke vakantie in Scotland in 2009. Zal Kinlochleven een van de plekken worden die we aandoen als een uitvalsbasis?
Een bezoek aan Lochaber/Glencoe is niet compleet zonder het bijwonen van een kerkdienst in de Duncansburgh MacIntoshkerk in Fort William. Sinds 1982 heb hier tijdens vakanties de kerkdiensten bijgewoond in de MacIntosh Memorail Church. Deze maand een jaar geleden is de kerk samengegaan met de Duncansburghkerk. Als een van de sluitstukken van het fusieproces en het begin van enkele activiteiten rond deze eerste verjaardag, is deze zondag een herinneringsbord met de namen van kerkleden/militairen die in de Tweede Wereldoorlog, de Golfoorlog en de oorlog in Irak zijn gesneuveld. In de oude kerk was de herinneringsplaquette aangebracht in de tafel van het liturgisch centrum. Die tafel is na de verhuizing overgebracht naar de Free Church of Scotland in Fort William. De plaquette verwijderen zou de tafel erg ontsierd hebben. Daarom een nieuw bord gemaakt, die goed aansluit bij de al aanwezige bronzen plaat die de Duncansburghkerk al had. In de dienst werden de namen van alle slachtoffers die op de borden staan voorgelezen, ook de militairen die in de periode 1914 1918 (The Great War) zijn omgekomen.
Zaterdagavond apart nog op bezoek geweest bij Alan en Lin Ramsay. Alan was tot een jaar geleden de predikant van de MacIntosh Memorail Church en geniet nu van zijn vervroegd pensioen. Bijgepraat en genoten van een heerlijke maaltijd die Lin had bereid.
Het weer lijkt nu echt omgeslagen. Vanochtend begon het nog veelbelovend (licht bewolkt en droog), op het moment dat ik tent ging inpakken begon het te miezeren en nu regent het echt. Het weerbericht geeft voor vanmiddag verbeteringen. We zullen wel zien. Anders op Mull (waar ik nu heen ga) maar snel de natte tent op zetten, laten doorwaaien en snel met de verse, grote stapel zondagskranten (wat zal ik die missen van volgende week af) naar de pub. Je ziet, ik heb maar het minste excuus nodig om in zo’n etablissement te belanden.
O ja, het zijn wel lange lappen tekst in de vakantie – zeker nu ik een laptop bij me heb en de teksten kan ‘voorbereiden’ in de auto, de pub en de tent. Na thuiskomst (nog een week!) plaats ik er enkele foto’s tussen die ik heb gemaakt. Die moeten eerst bewerkt, lees: verkleind tot voor het weblogsysteem behapbaar formaat van rond de 30 kb per stuk. De ‘abonnees’ krijgen daar vanzelf bericht over (net als over elke update); anderen moeten gewoon na pak ‘m beet 10 september nog eens terugkeren naar de vakantieverhalen.
Puffinnest 
Come good home!. Don’t forgewt the red cans for me!