Terug uit Spaarnwoude

Net terug uit Spaarnwoude, waar ik sinds gisteravond verbleef voor een bestuursconferentie van mijn vakond NVJ over voornamelijk CAO Dagblad. Moe van het vergaderen en de terugreis: lange autorit, want al avondspits. Gelukkig een lekkere verrassing op de trap: schaaltjes biest, gebracht door zus Y.
Uit mijn weblog in 2004:
Wie kent het (nog)? Biest, het lekkerste toetje (en ontbijt en afsluiting van de lunch) op aarde! Om melk te geven moet een koe eerst een kalf hebben gekregen. De melk geproduceerd (1, 2 of 3 keer) vlak na het kalven wordt biest of colostrum genoemd. De samenstelling van deze melk verschilt van de melk die later in het lactatiestadium wordt geproduceerd. De belangrijkste verschillen zijn een hoger gehalte aan eiwitten, antistoffen en vitaminen, die de weerstand van de jonge dieren verhogen. De smaak is net zoals slagroom maar zoeter en dunner. Biest kostte vroeger niks (een klein bedrag als gebaar werd door de boerin op prijs gesteld), omdat het niet bij de melk die de boer aan de melkfabriek leverde kon worden toegevoegd. De rest van de melk zou dan namelijk bederven Er is een verschil tussen stal- en landbiest. De laatste is geler en vetter. Tot zover het ‘biologisch-economische� verhaal.
Biest is niet gemakkelijk te bereiden. Het wellen is een secuur werkje. Je brengt een brede pan met biest op een vuur bijna aan de kook. Je moet al die tijd met een houten spatel roeren. Vlak voor het koken (en dat moment luistert zeer nauw) gaat het vuur uit en giet je de warme massa in een schaal. Daarin zit al (naar keuze) suiker en/of brokken beschuit. Gekoeld opeten is het lekkerst.
Als kind kregen we het in de �biesttijd� heel vaak te eten: �s morgens als ontbijt, �s middags een schaaltje bij de boterham, �s avonds als toetje na het eten en soms nog een schaaltje voor het naar bed gaan.