Afgelopen januari wegens teveel sneeuw Peters Rock niet kunnen bereiken. De rotspunt op Corrour Estate heeft een plaquette voor Peter Trowell. Hij is in 1979 verdronken in Loch Ossian (verdwenen in een wak; gevonden toen de dooi goed inzette). Ter nagedachtenis is de plaquette aangebracht op deze rots. De plek staat nu ook op de ‘stafkaarten’ van de Ordnance Survey bekend als Peters Rock. Behalve zijn naam, gebooorte- en sterfdatum staat er een vers:
I have a friend, a song and a glass
gaily along life’s road I pass
joyeus and free out of doors for me
over the hills in the morning
De tocht – dit keer met R. was stevig, vanwege de sneeuw op zeshonderd meter hoogte. Schrik niet. De trein had ons vanuit Fort William naar Courrour gebracht, op iets meer dan vierhonderd meter. Bijna anderhalf uur lopen naar Peters Rock en ongeveer een uur terug. Hink stap over de platen ijs, wadend door vijf centimeter water en tot enkelhoogte door de sneeuw. In januari in mijn uppie (toen er veel meer sneeuw lag) de wandeling moeten staken wegens te gevaarlijk. Nu kunnen doorlopen. Pittige tocht en in de loop van de avond bevestigen de spieren in mijn onderlijf dat.
De huidige warden van Loch Ossian Youth Hostel, Nick, gesproken en gevraagd hoe het met Tom Rigg is, de warden uit de tijd dat ik hier voor het eerst kwam. Hij leeft nog, begreep ik, maar met zijn gezondheid is het niet best. Geen bulderend gelach meer, maar gemopper. Kortom, niet meer de man die de deer binnen liet in de jeugdherberg, die je kon vertellen welke paddestoelen die je had geplukt eetbaar waren en die de mooiste verhalen kon vertellen over de estate en de natuur.
Nu anderhalve dag hier en het voelt al als veel langer. Lekker om er zo even een week uit te zijn. Mooie uitzichten, sneeuw op de hellingen, frisse lucht en de klok is niet zo dringend. Behalve vanmiddag dan, want als je de trein de trein van 3.20 PM terug naar Fort William mist, moet je zes uur wachten op de volgende trein.
Puffinnest 