Zomervakantie 2/3

Glenbrittle blijkt niet midgesvrij, merken we al snel. De jeugdherberg hier is simpel � even schrikken voor het reisgezelschap � maar goed. Twee tafels in de leefruimte tegen elkaar en je hebt voor enkele dagen een prima stamtafel. ’s Avonds voor het eerst sinds lang weer een pijp gerookt, tijdens korte wandeling (anderhalf uur) richting kust.
De bedoeling is een echte wandeling op vrijdag, maar het regent en het gaat steeds harder regenen. Alternatief programma dus: Talisker (distilleerderij) en Dunvegan Castle. En natuurlijk wat koffiestops. ‘k Ontdek nu dat rijden met een airco toch wel heel lekker is. Hoe nat je ook bent, binnen een paar tellen zijn alle ramen droog.
De volgende ochtend (zaterdag) een Spartaans onderdeel van de vakantie: er is geen warm water. En hoe vaak ik ook op de bel bij de receptie van de jeugdherberg druk, ik krijg geen reactie. Dus maar met koud water gedoucht. Het went snel hoor. Even later fris en fruitig aan de ontbijttafel. Half uur later is de beheerster van de jeugdherberg beschikbaar. Ze vertelt dat de boiler op een timer staat. Iemand heeft dus vannacht eer uitgebreid gedoucht (er moest inderdaad nog een gezin van vier laat arriveren) en dat heeft nog ff lekker onder de douche gestaan en al het warme water dat nog in de boiler zat verbruikt. Dus vanochtend tot de timer aansloeg, geen warm water.
En alweer een regenachtige dag, dus geplande wandeling (Sligachan tot stukje richting Loch Coruisk) gaat niet door. Alternatief: autorit via Kilt Rock (Staffin) naar Uig voor aankopen bij pottenbakker Allan Freestone, die ik nog ken uit zijn bezoek jaren geleden aan Pottenbakkersfestival in Gouda. Daarna lunch in Stein Inn (als altijd gezellig), met half augustus!!!: de open haard aan om op te warmen. Daarna richting Broadford voor de overnachting, voorafgegaan door heerlijke maaltijd.
Zondag eindelijk mooi weer, dus na de kerkdienst tijd voor een echte wandeling. Net buiten Broadford op de weg naar Elgol parkeren we de auto bij een begraafplaats en wandeling de heuvels in, richting het verlaten dorp (leeggehaald door de laird of Macdonald, om plat te maken voor schapenteelt) Boreraig. Zonnestralen en wind vechten om plek op mijn gezicht. Na anderhalf uur een rustpunt. Op mij na daalt iedereen af naar de auto, ik loop nog stukje verder. Dat wordt beloond: vanaf een heuveltop zie ik Loch Eishort.

Uiteraard de wandeling goed afgesloten met een pint of 80/. in de pub.
Kinlochleven is als vanouds: vriendelijk rustig en veel midges. De volle dag besteden we � na een lange coffeebreak in NeviSport – n Glen Nevis. Herkenbare plek en het ziet er toch weer anders uit dan de vorige keren. Fort Wiliam begint steeds meer te lijken op een ghost town. Haal de toeristenwinkels en de altijd-uitverkoop-houdende-shops weg en je houdt bijna niks over in de High Street..
Een deel van de groep gaat dinsdag shoppen in de honderd meter lange winkelstraat, de rest kiest voor een wandeling in Glen Nevis. Hoe vaak je hier ook bent, het blijft fantastisch hier te wandelen. Het is augustus, dus een stuk drukker dan ik ben gewend. In de winter nog maar eens doen.
Woensdag zeikt het van de regen (met af en toe droge stukken er tussen. Rit naar Glen Etive. Je kunt niet meer doorrijden naar de oude pier/jetty. De pier wordt vernieuwd en weer in gebruik genomen voor de afvoer van boomstammen. Middag geprobeerd om M, de jongste in het reisgezelschap, te plezieren met de klimmuren in de Ice Factor in Kinlochleven. Helaas, vanwege het slechte weer, wil iedereen dat en is er geen pek meer. De dag besloten met � voor het eerst deze vakantie – fish and chips, van de lokale chippy