De meest vreemde gewaarwording op het Whiskyfestival Leiden in de voor dit doel zeer sfeervolle Pieterskerk in Leiden, is The Snow Grouse, een variant op The Famous Grouse, de bekende Schotse blend. Het licht goudgeel gekleurde The Snow Grouse drink je, net als Corenwyn, uit de vriezer. Een flinke slok en dan de smaak proeven. Het is grappig en omdat het de enige whisky is die je zo koud drinkt, te gek en grappig om een glas af te wijzen. Een leuk marketingdingetje. De smaak van deze grain whisky valt me wat tegen, ondanks de duidelijk aanwezige hint van vanille.
Met neef D. verder tal van glaasjes goudgeel vocht van een groot aantal producenten geproefd. De mooiste dit jaar? De vijf jaar oude Millstone Rye. Zodra de neus boven het glas wordt gehouden, stuift de geur je tegemoet. Eenmaal in de mond is sprake van een smaaksensatie die zijn weerga niet kent. Het zal aan het einde van de geweldige middag de whisky zijn die we nog een keer halen om als afsluiter te dienen.
Verder proeven we een 18 jaar oude Highland Park (niet te versmaden), een wat vlakke Ardmore, een feestelijke 17 jaar oude Port Askaig, een 15 jaar oude Balvenie, een Doublewood Dalwhinnie uit 1991 en de ook heel bijzondere Ardbeg Corryvreckan (57,1 procent). En we proefden de drie jaar oude Belgian single malt. Drie jaar oud en daarom geen whisky mag heten. Grappig en niet slecht. Deze malt is ook verkrijgbaar in de leeftijden 2, 1 en 0 jaar. En zo passeren nog wat whiskys. De Glenmorangie Lasanta (46 proc ABV, finished op Oloroso sherryvaten) drinken we bij een feestelijke sigaar van Balmoral (Corona Tubos), in de speciale rooktent die aan de Pieterskerk is neergezet.
Koken met whisky kan uitstekend. En North End, de op steenworp afstand van de Pieterskerk gelegen Engelse pub, bewijst dat uitstekend. We krijgen een Schotse aardappel-prei soep met in Ardbeg gebakken stukjes spek, een Schotse zalm met een kruidenjasje, geserveerd met heerlijke Glenfiddich 18 y saus (D) en Ierse runder entrecote met een Balvenie jus (ik) en een in whisky (weer Ardbeg, vermoeden wij) gestoofd peertje, vergezeld door een perensorbet. Moe en voldaan huiswaarts gekeerd, de monden nog vol van de smaaksensaties.
[UPDATE 17 november]:: Over whisky uit de diepvries gesproken: Het AD van heden maakt melding van de vondst van twee kratten met blend whisky McKinlay and Co, nabij Cape Royds op Antarctica. Daar verbleef honderd jaar geleden de poolreiziger Sir Ernest Shackleton. Hij was van 1907 tot 1909 op de Zuidpool voor een expeditie met de naam Nimrod. De hut is enkele jaren geleden al ontdekt, maar de flessen, voor een deel ingevroren in het ijs, zijn toen ongemoeid gelaten. Archeologen keren nu terug naar de vindplaats na een verzoek van drankenfabrikant Whyte & Mackay, eigenaar van het merk McKinlay and Co. Een aantal flessen wordt opgehald; de rest blijft liggen, afspraak in de erfgoedbepalingen van het Antarctica-verdrag. Een van de betrokkenen zegt niet zelf van de whisky drinken. Het is beter om te dromen van hoe het zou smaken dan om er daadwerkelijk van te drinken, vertelt de archeoloog in het AD. Dan blijft het ook een mysterie.
De master blender van Whyte & Mackay denkt dat de whisky nog altijd hetzelfde smaakt als honderd jaar geleden. Het wil testen of het mogelijk is het whiskytype van honderd jaar geleden. Het bedrijf hoopt ook dat er wat whisky kant terugkeren naar Schotland, waar hij geboren is.
Puffinnest 