Scotland winter 2009 2010 2/6

Donderdag koers gezet naar Mull. Mooie rondrit met regelmatig zon die voor fraaie kleuren op de berghellingen zorgt. R wat leuke plekjes van het eiland laten zien en natuurlijk is Tobermory aangedaan voor de pastelkleurige huizen aan de haven en ook is de fish and chips van met een bezoek vereerd. De rit naar en van Mull, over de heuvels, blijft onbeschrijfelijk mooi.
Voor vertrek deze ochtend is een mooie lamsbout al in de marinade gezet. Na pubbezoek wordt ie soldaat gemaakt, weggespoeld met de zeer goed smakende C�tes du Rhone van mijn eigen huis, Le clos des Lumi�res 2008.
Moe en voldaan zoeken we onze mandjes op in de gelukkig zeer koude slaapzaal.
De vrijdag is voor het serieuze werk. Per trein naar Corrour, om over de Corrour Estate, onderdeel van Rannoch Moor te lopen. Het heeft nog niet zoveel gesneeuwd als vorig jaar (wel gevroren), dus de tocht naar Peter’s Rock is eigenlijk een makkie. Ook nu weer goeddeels zonnig weer, wat de bergen goed doet uitkomen in dit fraaie landschap.

Heerlijk rustig. Tientallen vierkante kilometers gebied en geen mens te bekennen. R en ik lopen niet samen (verschillend tempo, maar voor noodgevallen hebben we portofoons bij ons), dus de verlatenheid is merkbaar. Terug in Fort William is het inmiddels al zo donker, dat de koplampen aan moeten Ze schijnen wel de verkeerde kant op voor Britse wegen, maar het is niet anders. Diner bestaat uit zalm; een herkansing van het recept van afgelopen zomer, toen door te koude cr�me fraiche de saus in de schift ging.
We hebben roomies en je raad het al: de ramen zijn dicht op de slaapzaal. Kachel gelukkig niet aan. In de loop van de avond voltrekt zich enkele keren het ritueel van ramen die open en dicht gaan. We houden vol. Voor ons geen warme slaapzaal! Uiteindelijk vraagt een van de twee roomies of we een reden hebben de ramen open te hebben. Ik leg uit dat het frisse lucht oplevert. De man vertrekt vervolgens richting de receptie en krijgt toestemming naar een andere slaapzaal te gaan. R. ontdekt de volgende ochtend dat toch ook daar een raam open staat… Andere roomie pakt die ochtend zijn spullen in, om bij zijn vriendje in de andere slaapzaal in te trekken.

Voor het eerst een wandeling in Glencoe zelf gemaakt, Uitgezette tocht (met kleuren op paaltjes, je kent dat wel), maar wel mooi. Tocht voert langs en rond Lochan Gleann Chomhann, ooit eigendom van Donald Smith. Bij parkeerplaats staat de volgende uitleg over het gebied:
Donald Smith, a saddler son was born in 1820 in Strathcona and emigrated to Canada when he was 18. He rose to become governer of the Hudons Bay company, High Commissionar of Canada and later Lord Strathcona, acquiring Glencoe Estate in the late 19th century. In 1895 he build Glencoe House, created the Lochan and surrounding woodland for his Canadian wife Isabella, whose grandmother was a native American. Bella was born and brought up near Hudson Bay and it is said that Donald wished to make his wife feel more at home in Scotland. Sadly she was not happy in Glencoe, despite the beautiful surrounding.
The estate woods were bought by the Forestry Commission in 1950 and subsequent plantings have helped to provide the present woodland scene.

Na wandeling koers gezet richting Glen Etive op zoek naar de deer. Helaas, op de A82 richting de glen, worden we overvallen door een fikse sneeuwbui. De weg wordt slechter en slechter, het zicht ook. Bij de afslag naar Glen Etive wordt direct duidelijk dat het op de enkelbaansweg in de glen nog slechter en dus gevaarlijker wordt. Een keer slippen en dan is er de greppel of de afgrond, Dus omgekeerd, richting Fort William. Ter hoogte van Glencoe Village verandert de sneeuw in regen en even later in Fort William is het een mix van sneeuw en regen. We belanden � hoe kan het anders � in een pub en duiken een hoekje in, waar een paar mannen op leeftijd zitten die niet bepaald cola hebben gedronken deze middag. In de andere hoek van de kroeg staat TV luid aan met een sportwedstrijd op. Maar goed, later op de middag is daar de Clachaig Inn… Het pre-dinner bier is Fraochheather ale. Nog niet eerder gehad, maar uitstekend van smaak.
De volgende ochtend ligt er een dik pak sneeuw op de auto. Wintersporters kennen dat beeld wel. De ene na de andere auto moet met hulp van mede-gasten de weg worden opgeduwd. Ik zeg dat ik geen hulp nodig heb, I’ll manage. En wat denk je? Auto uit parkeervak steken, recht voor de helling in ��n vloeiende beweging rijd ik de weg af. ,,Je hebt respect afgedwongen bij de anderen,� zegt R. nadat ik ben uitgestapt.
Na kerkbezoek en kopje thee nar Kinlochleven, om daar stukje richting waterdam gelopen. Volgens plan gestopt bij de Public Water Supply.

Kort over het drinkwatermeer gekeken en toen in de hagel afgedaald naar de auto. De Highlandtrip van R. afgesloten met puike maaltijd in de stamkroeg, deClachaig Inn. Daar voor de derde keer deze week een pond in de muziekmachine gestopt om nog een paar nummers te beluisteren van Ierse zangeres Dolores Keane, een stem en muziekstijl die ons wel kunnen bekoren. Door de ramen zien we grote sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Dat wordt nog een helse rit terug naar de jeugdherberg, om over de reis morgenochtend naar Fort William nog maar te zwijgen. Besloten dat ik R. begeleid tot Crianlarich en onze trein vertrekt om 07.40. Vanochtend deden wel 50 minuten over de autoreis naar station…