Scotland winter 2009 2010 5/6

De rit terug naar Glencoe op Tweede Kerstdag, gedeeltelijk in de sneeuw gereden. Op de M9 (toch niet de geringste snelweg) ter hoogte van Stirling is het raak. Maar ��n rijbaan goed te berijden. Daarna wat minder sneeuw en dan weer wat meer, dus doorrijden is er niet bij, Maar ik heb rekening gehouden met het ergste qua tijden, dus balen is niet nodig. Ter hoogte van Crianlarich is het over met de mis�re, wordt het zelfs lichtbewolkt en breekt af en toe de zon door, wat een fantastisch schouwspel op de bergen oplevert. Op Rannoch Moor zo koud, dat bij een goede snelheid de ruitenwissersproeistof bevroren raakt… Op tijd in Glencoe, waar de echte teleurstelling komt: ‘mijn’ pub gesloten vandaag. Dus maar doorgereden naar Kinlochleven waar wel thee en later een pint verkrijgbaar zijn.
Maandag plan voor tweede wandeling op Corrour Estate (Rannoch Moor), maar de 11.40 trein die kant op rijdt niet. De vervangende bus richting Glasgow komt � uiteraard – niet over Corrour. Alternatief, per boot naar Skye, valt ook in het water. Er gaan in de winter maar twee veerboten per dag van Mallaig naar Armadale, om 07.40 en 16.00 uur. Voor de eerste ben ik veel te laat en de tweede is geen optie, want geen terugkeer meer naar vasteland op dezelfde dag. Dan naar Nevis Range/Aonach Mor. Het is er echter zo druk met ski�rs, dat ik de tocht met de gondola naar de drukte maar aan me voorbij laat gaan. Om een lang verhaal kort te maken: met de kranten in de pub beland.
Dinsdag wel treinverkeer naar het zuiden, maar voor zekerheid even gevraagd of de treinen terug ook rijden. Na bevestiging te hebben gekregen, ingestapt voor 45 minuten durende rit naar Corrour. Het is prachtig weer: helder, (nog) weinig wind; dat belooft veel goeds voor de tocht.

Rannoch Moor ligt nog onder een dikke lappendeken aan sneeuw. Het eerste deel van de wandeling (het stuk dat ook door het personeel van de estate wordt gebruikt) is prima te doen. Ter hoogte van de � nu gesloten � jeugdherberg wordt het minder. Ploegen door de sneeuw en dit is nog maar het begin. Hoe verder de tocht naar Peter’s Rock voert, hoe zwaarder het lopen gaat. Als na bijna anderhalf uur ik steeds tot bijna op kniehoogte in de sneeuw weg zak (en dat is een ding, je voet er uit halen voor de volgende stap is na tig keer amper vol te houden), besluit ik om te keren, Koud is het ook. Het vriest en op de open vlakte waait het flink. Volgens het weerbericht moet de gevoelstemperatuur hier -15 graden zijn. Dus capuchon over fleecepet gezet. Om de benen enigszins warm te houden heb ik bij vertrek al de regenbroek aangetrokken. Die houdt de wind ook goed tegen en de nieuwe handschoenen bewijzen eveneens goede dienst.

Peter’s Rock niet gehaald, maar daar al zo vaak geweest, dat het amper een teleurstelling is te noemen. Een wandelaar moet tenslotte ook nog terug. En de trein van 15.20 uur naar Fort William wacht niet en de volgende komt pas zes uurlater! Kort voor drie uur arriveer ik op het eenvoudige perronnetje en spreek de nog met hete thee gevulde flask aan. Daar knapt een mens van op. En natuurlijk even naar r. gebeld (ja, dat kan hier in de wildernis wonderwel, de estate heeft het goed geregeld) om hem jaloers te maken dat ik hier al weer loop, nu in de sneeuw en dat ik herten heb gezien.
Na drie kwartier in de trein en nog eens een half uur in de auto bereik ik de jeugdherberg, waar het bijzonder druk is. Om te kunnen douchen, moet ik in de rij aansluiten. NOT! Eerst een wee dram.
De slaapzaal is nu vol. Met twee raampjes op de middelste stand en de gordijnen dicht (anders hebben roomies misschien door dat er ramen open staan), wordt het een zware nacht. Vlak voor ik ga slapen, check ik nog of de verwarming uit is gebleven. Gelukkig, dat is het geval. Toch merk ik ’s morgens bij het opstaan de warmte van de cv al. Wat zijn dit voor watjes in deze slaapzaal. Ik heb ze gisteren aan de eettafel gezien. Stoere mannen zijn het. Bergwandelaars en -klimmers die elkaar vol trots hun ijzers, touwen en wat er nog meer bij stoere bergbeklimmers/-wandelaars hoort, tonen. Bij een glas vertellen ze zo te horen stoere verhalen over welke Munro’s ze wel niet hebben getrotseerd. Ze zijn ook allemaal gekleed in stoere bergbeklimmers/-wandelaars materiaal. Hoofdkleur blauw, want dat is de modekleur voor stoere bergwandelaars/-klimmers. Maar zodra ze in hun slaaphol duiken worden die stoere bergwandelaars/-klimmers watjes. De hele dag buiten bij min zoveel graden, maar zodra er geslapen moet worden, haken ze af. Watjes zijn het, allemaal!
Geen trek deze woensdag in Ben Nevis, met 1344 meter de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk. Niet hoog, maar met wandelen begin je wel bijna op zeeniveau). Hoorde dat in Glen Nevis veel rotsblokken levensgevaarlijk zijn door de gladde ijslagen. Aangezien in paar jaar geleden in de winter op Ben Nevis op tijd besloot af te dalen, omdat ik in sneeuwbui geen verschil meer zag tussen ‘pad’ en de afgrond, nu maar voortijdig besloten het regenprogramma op te pakken. Met prachtig weer vertrokken richting naar Inverness via Spean Bridge/Roy Bridge (A86). Altijd leuk om daar even rond te wandelen. Het wordt me duidelijk dat er een weerverschil is tussen Glencoe waar ik verblijf en Inverness, een autorit van ruim 2,5 uur in noordelijke richting. Regen/natte sneeuw en het is zichtbaar dat ze in de hoofdstad van de Highlands de afgelopen week al een flink pak sneeuw hebben gehad. Het is er druk; geen parkeerplaats te ontdekken. De enige reden om hier vandaag echt te stoppen is Starbucks Coffee in het Eastgate shopping centre. Dus doorgereden en via de A82 terug naar het zuiden, de lichte bewolking en zelfs zon tegemoet. In de jeugdherberg een pot thee soldaat gemaakt, waarna het gelukkig tijd was voor de whisky. Zelfde kleur, maar een groot smaak verschil. O, geachte lezer, vreest niet. Ik houd de twee goed uit elkaar!
De tafel vanavond gedeeld met twee mannen uit Oxford. Schotlandkenners, dus opsnoeven: ken je dat ben je daar wel eens geweest? Maar alles in een gemoedelijke sfeer. Reuze gezellig. Zij zijn na de afwas richting pub vertrokken. Ik probeer vanavond tenminste ��n hoofdstuk van Ian Rankin’s The Complaintste lezen. Op de koptelefoon het prachtige Canto Ostinato van de Nederlandse componist Simeon ten Holt.
Tot een volgend schrijfsel.
[AANVULLING]Paul, de assistent beheerder van de jeugdherberg, zou oudejaarsdag naar Loch Ossian vertrekken. De in de winter gesloten jeugdherberg is afgehuurd voor de jaarwisseling (Hogmanay) en voor het brandende houden van het fornuis (hout, kolen) en zo, is een beheerder nodig. Bij voorbereidingen wordt duidelijk dat het feest moet worden afgelast. het heeft er zo gevroren (-20 volgens Paul!), dat er geen beweging is te krijgen in de pomp die (drink)water uit het meer naar de jeugdherberg moet brengen. Weken van extreme kou hebben hun tol ge�ist. De groep is overgeboekt naar de � in de winter eveneens gesloten � jeugdherberg Glen Nevis (Fort William), maar dat is toch niet hetzelfde. Glencoe is beduidend sfeervoller, maar die zit ook proppievol dezer dagen.
[UPDATE] Twee bergbeklimmers gisteren omgekomen op Ben Nevis, meldt de Press and Journal. Nu weet ik zeker dat ik die tocht deze winter aan me voorbij laat gaan. Ook in de Glencoe regio is het foute boel geweest. Een gewonde, die heb ik dus in Fort William zien aankomen per heli.