Scotland winter 2009 2010 6/6

OK, vanwege de grote kans op avalanches geen poging op de laatste dag van 2009 de top van de Ben Nevis. Het is prachtig weer hier, maar de verhalen in de kranten doen me huiveren. Juist door het relatief goede, vriezende weer is de kans dat je iets overkomt aanwezig. En ik wil niet dat de reddingsdiensten voor mij uitrukken. Dan maar � ook niet verkeerd � een autorit op de andere van Lochaber, aan de overzijde van Loch Linnhe.

Heb begrepen dat het grijs is in Gouda, dus met heel veel plezier zet ik de zonnebril op, voor de zoveelste dag op rij. Buiten vriest het (de temp. komt overdag al dagen niet boven de drie graden uit en door het vrijwel onbewolkte weer vriest het ’s nachts minstens tien graden.
Terug in de jeugdherberg hoor ik het echte verhaal over Hogmanay in de pub. Een afgeladen hok, waar je amper kunt bewegen. Dat trekt me allerminst. Aangezien ik eigenlijk toch niks heb met het moment supreme, ga ik lekker koken/eten (lamsvlees met all the trimmings, kaasplankje en een spongepudding) en dan lekker op tijd naar bed. Wie doet me wat! Morgen weer een dag.
Happy New Year! Er is een flinke snurker in de slaapzaal. Dankzij de oordopjes word ik van hem niet wakker, wel van kamergenoot die met geroep en geklop probeert de snurker stil te krijgen.
Buitendeur zou om 02.00 uur op slot gaan, dus iedereen moet toen al zijn teruggekeerd. Aantal heeft deze ochtend toch slaaptekort. ,,Weet je wat,” hoor ik van een van de tafels, ,,we maken een korte wandeling in de sneeuw, maken een foto en gaan dan terug naar bed.” De leider van het groepje zegt dat dat helaas niet gaat. De deur sluit en pas vanaf half vier in de middag kun je weer naar binnen.
Mooie dag (licht bewolkt, af en toe zon) voor een mooie rit. Wil nu wel eens naar de zuidkant van Loch Etive. De noordkant � via een lange enkelbaansweg vanaf de A82 � heb ik al tig keer gedaan. De tocht voert richting Oban en vlak voor Connell buig ik af, de B845 op. Het wordt een heel lange rit, want dit zijn van die wegen waar de pekelwagen niet komt. Langzaam � tegen de twintig mile per uur; een kleine dertig km/u dus � gaat het over de besneeuwde weg. Sporen geven aan dat ik niet de enige ben die hier deze winter heeft gereden, maar die sporen zijn ook verraderlijk glad. Oppassen dus. Uiteindelijk bereik ik het meer bij Bonawe, maar uitzicht is een tegenvaller. Er staat bij de quarry een grote cementfabriek. Wel heerlijk rustig. Terug gaat het naar North Connell, om daar de A85 richting Tyndrum te pakken. Bij Taynault moet Bonawe zuid zijn, maar ik kom geen bordje tegen. Tweede doel van deze tocht: de B-weg door Glen Orchy. Ook hier doodse stilte en rijden over sporen in de sneeuw.

Op tweederde komt er zowaar een tegenligger. Maar waar elkaar te passeren? Twee keer raak ik bijna vast in de sneeuw en hoor de wielen spinnen. Toch niet weer als een paar jaar geleden de Wegenwacht inseinen h�? Nee, de auto schiet los en na een stuk over het sneeuwpad te zijn achteruit gereden, komt er plek waar mijn tegenligger me kan passeren. Plek biedt me de mogelijkheid goed om te heen te kijken en een foto te maken van de besneeuwde glen. Via de A82 gaat het terug naar Glencoe waar in de pub de haard al brandt. Straks auto naar jeugdherberg brengen en dan lopend naar pub voor maaltijd en een paar pinten.
In de jeugdherberg is het weer raak: ramen dicht, kachel op de hoogste stand en vochtige kleding die er op te drogen is gelegd. DACHT HET NIET! Binnen een paar seconden is kachel uit en gaan twee ramen open. Na maaltijd in de pub breng ik badhanddoek uit droogkamer naar slaapzaal, wat goed excuus is om te checken of die situatie ongewijzigd is gebleven. Zowaar. Maar later op de avond staat de kachel weer aan. Niet op de hoogste stand, maar toch. Dat duurt niet lang natuurlijk. Inmiddels weet ik dat thermostaat om 22.45 uur afslaat, dus bang dat de cv vannacht aan is, hoef ik niet te zijn. Ramen blijven open, merk ik tijdens nachtelijke plaspauze. Overigens zijn het vanavond allemaal watjes. Zowel in de eetzaal/keuken als in de stille kamer hangt een temperatuur waar menig toeristenstrand langs de Middellandse Zee zich in de zomer nog niet voor zou hoeven te schamen.
De volgende ochtend (zaterdag) is weer sprake van diefstal, niet van een staartje whisky zoals in de zomervakantie in jeugdherberg in Pitlochry, maar toch. Mijn eerder deze week aangeschafte bus zout is pleite. Die ontdek ik na zoektocht in een van de andere vakken. Vermoedelijk dus ‘geleend’ door een medegast en verkeerd teruggezet. Het is me deze week met de olijfolie ook al overkomen. Ook op losse spullen moet je in je eigen voorraadvak dus al naamstickers plakken.
Zaterdag is de laatste volle dag in de Highlands. Weer aan de oostkant van het land is onzeker en ik kan me niet permitteren maandagmiddag te laat in Newcastle te zijn. Het wordt dus een stop in Edinburgh bij K+L. Maar goed, laatste volle dag dus in de Highlands. Die wordt deels doorgebracht in Glen Etive. Lange rit in het dal, want de pekeldient is ook hier niet geweest. Het is niet zo erg als in Glen Orchy, maar is toch is 20 miles per uur wel het veilige maximum.

Paar keer gestopt voor herten op de weg. Ze gaan uiteindelijk opzij als ik dreig de front van mijn auto tegen hun poten te duwen.

Aan het loch is het heerlijk rustig; de zon schijnt en de kranten wachten. Wat wil een mens nog meer op de zaterdag. Vanavond naar Lochyside , aan de noordkant van Fort William, voor bezoek aan A + L R. Altijd goed om de twee (hij de eerste predikant van de Church of Scotland die ik ooit heb ontmoet en een belangrijke reden dat ik die kerk ben blijven bezoeken) weer te zien en bij te praten.
Dit keer ontmoet ik ook dochter en schoonzoon uit LinlitgowL. heeft heerlijk gekookt en er is zelfs een heerlijke trifle toe, een van mijn favoriete toetjes.
Zondag blijkt het weer in het westen nog uitstekend. kraakheldere, blauwe lucht. Zonder haast wordt koers gezet naar Edinburgh. Prachtig om nog een keer over de nog steeds witter dan witte Glencoe en Rannoch Moor te rijden. Voor de verandering neem ik bij Killin de route langs Ben Lawers. De smalle weg naar de berg zelf is vrijwel onbereden zo te zien, dus het ommetje laat ik maar achterwege. De weg naar Edinburgh blijft redelijk rustig en bovenal: er valt geen sneeuw. Sterker nog, het is lichtbewolkt met af en toe wat zon. Veel eerder dan verwacht arriveer ik in Edinburgh, wat me de kans biedt nu alvast een boodschap te doen en nog even een pintje te drinken in Deacon Brodies in de High Street. ’s Avonds uit eten met K+L in het centrum. Milnes of Rose Street (Rose Street/Hanover Street). Grote, goede zaak met prima eten en een nette pint Caledonian 80/-. ‘Thuis’ deze dag besloten met een mooi glas Glenmorangie Quinta Ruban
Hoe zachtjes hij ook vertrekt, ik kan het niet nalaten met gespitste oren te horen dat L. als eerste vertrekt naar zijn werk. Ik steek mijn hoofd om de tussendoor en wens hem een prettige werkdag… K. vertrekt een uurtje later en houdt me voor toch vooral nog even het gastenboek te tekenen. Tegen tienen gaat het richting Newcastle met twee stops voor de supermarkten. De auto gaat weer afgeladen richting North Shields voor de veerboot. Ook nu is het prima weer. Licht bewolkt af en toe zon en geen sneeuw. Ook nu is het niet erg te vroeg te arriveren, want dat geeft de kans op een 100 meter voor de DFDS-ingang nog even een pub
in te duiken voor een laatste tapbier (Boddington) op Britse bodem. Dan is het bier tenminste weggezakt als straks in de lounge de champagne lonkt. Een vakantie is voorbij,nou ja, nog een heerlijk buffetdiner met een prima fles witte wijn te gaan. Dinsdag gelijk maar eens bedenken wanneer ik in de zomer naar Scotland wil en waarheen…

(slot)