Wat geweldig om Jean Toots – Thielemans weer eens te horen. 87 Jaar en dat is hem niet aan te horen. De als grand seigneur de jazz aangekondigde mondharmonicavirtuoos (de gitaar is kennelijk aan de wilgen gehangen) moet weliswaar door twee van zijn bandleden naar zijn plek op het podium worden gebracht op het The Hague Jazz, maar als hij zit speelt hij als altijd. (Uit een gedicht van Nico Dijkshoorn bij optreden in DWDD t.g.v. van zijn komst naar THJ2010: met een kracht van 8.8 op de schaal van ontroering)
En we (R., die samen met mij THJ2010 het festival bezoekt) zien gezeten op rij 2 van de grote zaal (tijdens het festival omgedoopt tot Chez Ella) van het Congresgebouw (jaren gelden uit grootheidswaanzin omgedoopt tot World Forum) in Den Haag zien dat Toots nog steeds het spel bepaalt. Hij geeft aan wie soleert en wie daarna. Hij is onvermoeibaar op zijn mondharmonica. Ruim een uur lang wordt het ene nummer na het andere gespeeld zonder ook maar een valse noot, zonder ook maar iets dat riekt naar een hapering, tot hoorbaar groot genoegen van het talrijke publiek. Het applaus dat hem bij binnenkomst ten deel valt, wordt veruit overtroffen tot dat wat hij na afloop krijgt. We beseffen dat, gelet op zijn leeftijd, het wel eens de laatste keer kan zijn geweest dat we hem hebben horen spelen.
Nog een deel van het gedicht van Dijkshoorn:
er zijn
maar weinig mensen
die alleen door
uit te ademen in
een stuk metaal
voorgoed je leven veranderen
ik noem er een paar
chet baker
john coltrane
charlie parker
en
toots thielemans
als toots de lippen
op het metaal zet
de ogen sluit
en zijn ziel
door de houten schotjes blaast
dartelen er
zwermen vogels door je
borstkas
()
nooit kijk je meer
naar verliefde meisjes
achter op fietsen
hun hoofd tegen de rug
van hun grote liefde
zonder dat toots
met een kracht
van 8.8 op de schaal van ontroering
je hart openbreekt
toots
maakt
alles
mooier
laat een stukje zien
van een in
een b-film acterende
beau van erven dorens
laat toots iets blazen
en verdomd
het lijkt opeens wat.
()
zojuist
vlak voor de uitzending
zat toots thielemans
vlak achter mij in een stoel
het was stil
en opeens hoorde ik
hem blazen
we zaten daar niet meer alleen
de ruimte vulde zich
met het geluid van 100-en
langspeelplaten
miles davis poetste
in een hoek van de kamer
zijn trompet
en buiten
in de tuin
terwijl toots blies
tikte jan wolkers tegen
het raam
hij liet ons een insect zien
hij lachte
toots stopte even met spelen
en zwaaide
dag jan
zo ervaar je het leven na toots
je leeft je leven in een film
waar toots al lang
de soundtrack bij heeft geschreven
Puffinnest 