Vandaag in Rotterdam-Kralingen Nely Bax Luitse (86)naar haar laatste rustplaats begeleid. Ze was lid van mijn kerk en van het kerkkoor. Vanzelfsprekend gaf het koor gehoor aan de wens in de dienst enkele liederen te zingen.
k Wist niet zovele van haar. Ja, dat ze godsdienstles aan kinderen heeft gegeven (en zelf verhalen, liedjes en hoorspelen voor schreef) en dat ze net na de Tweede Wereldoorlog bij het toenmalige Algemeen Dagblad heeft gewerkt als journaliste en daar haar man leerde kennen. Op zon afscheidsdienst hoor je meer achtergronden die je verrassen. Zo heeft ze regelmatig met koffers vol verboden boeken naar Rusland gereisd om die uit te delen. En toen haar man niet meer mee kon, ging ze alleen. Met een filmcamera verstopt bij zich, om te filmen hoe het er in gevangenissen aan toe ging. Ze stelde zich fel en positief op voor homoseksualiteit op, toen het onderwerp speelde in mijn kerk. Ze schreef er zelfs boeken over.
In 2004 kreeg ze een hersenbloeding, maar keerde na drie wekn coma volledig terug in het leven, alsof er niets was gebeurd. Haar zoon zei vanochtend dat ze de extra jaren die volgden als cadeautje hebben ervaren. Ze ging nog naar Isral (meer oog voor de aanschaf van een bikini dan voor het bommengevaar) en Turkije. Vertelde in de kerk nog graag een Bijbels verhaal aan kinderen.
En altijd aandacht voor iedereen, een vriendelijk woord. Ze kwam ook trouw; de laatste jaren vervoerd door mede-kerklid hank, die ze nog kende uit haar tijd in Canada. De autoritten gingen steevast gepaard met een pittig gesprek. Ze keek uit, vertelde haar dochter, naar haar wekelijks bezoek aan de Schotse kerk in Rotterdam.
Een waarnemend predikant (en lid van onze kerk) zei haar twee weken geleden tijdens de dienst nog hoe hij zich herinnerde dat Nely als een van de eersten hem welkom heette in de kerk. Vanochtend waren er ook anderen met soortgelijke ervaringen. Ze was niet altijd even gemakkelijk, werd er eerlijk bijgezegd. Toch overheerste bij iedereen het gevoel dat het een voorrecht was Nely gekend te hebben. Ik sluit me daar van harte bij aan.
Puffinnest 