Schotland zomer 2010, deel 2/4

,,Dat praat wat gemakkelijker,” klinkt het in het Nederlands als ik in de jeugdherberg van Kirkwall op Orkney vertel dat ik Nederlander ben. De beheerder is dus ook Nederlander. Heb geen idee waar ik precies ben in Kirkwall. TomTom heeft me van veerboot langs verschillende wegen hierheen geleid. Pas de volgende ochtend merk ik dat ik heel dicht bij centrum zit. Vanuit raam van de eetzaal zie ik de schoorstenen van de whiskydistilleerderij Highland Park. Fraai, maar uur later zal blijken dat ik week aan de antibiotica ga (zie weblogverhaal Onder het mes hieronder), dus drinken is er even niet bij.
Het waait stevig en er zit nog meer wind, storm zelfs, aan te komen. Dat belooft wat voor het kamperen. Met je tentje kun je nog steeds overnachten naast het dorpshuis van Deerness, aan de zuidoostkant van het hoofdeiland. Telefoonnummer hangt op brief achter het raam. Om te bellen, moet je naar bewoonde wereld, want er is hier met mijn Britse gsm (die alleen Vodafonenetwerk zoekt) geen ontvangst. Weinig verkeer op de ‘hoofdweg’ langs de camping. Wat landbouwvoertuigen en ’s morgens forensen die richting de hoofdstad Kirkwall of het vliegveld gaan en begin va de avond terugkeren.
Net als ik s middags met grote moeite mijn tent opzet, komt de beheerster, Linda Bonner, langs. Ze heeft geduld, zodat ik eerst de tent stevig kan vastzetten. Ze overhandigt me sleutel voor de zijkant van het dorpshuis waar zich douche, toilet en wastafel bevinden. Vanwege de storm mag ik de keuken van het dorpshuis gebruiken; de beheerster haalt een tussendeur van het slot.
Rond vier uur begint het wat te regenen tegen zes uur is het echt mis. Dat wordt kranten en boeken lezen in de auto. Een verschil met Shetland, maar in al die jaren vakantie in Scotland, ben ik wel wat gewend. Voor de dorpsgemeenschap is de wind het goed nieuws. Naast het dorpshuis staat een windmolentje en in de hal van de community centre kun je op een bord aflezen hoeveel er wordt opgewekt, hoeveel het totaal aan kW’s van die dag is en het totaal sinds de plaatsing van de windmolen.
Energiestand communitycentre Deerness-  Ruud F. Witte 2010

s Nachts in de tent is de storm goed merkbaar. De tent gaat aardig heen en weer, maar de kwaliteit van de constructie bewijst zich. Windkracht negen (heeft de radio gezegd) en er gebeurt niets dat je niet wenst op zo’n avond. Vanwege de storm wel paar keer wakker s nachts. Maar wat is er lekkerder dan je dan te kunnen omdraaien om verder te pitten. Ik ben niet iemand die dan nog uren wakker ligt
De volgende ochtend heeft de storm in kracht afgenomen, het is al uren droog en na ontbijt en heerlijke douche is het tijd Orkney opnieuw te verkennen. Kaart en TomTom in de aanslag, karren maar.

Uiteraard ga ik terug naar Earls Palace, een kasteelrune, net boven Birsay, in de zestiende eeuw gebouwd door earl Robert Stewart. De dikke muren staan nog goeddeels overeind, maar verder heeft het de tand des tijds niet goed doorstaan. Maar het kan hier behoorlijk waaien, dus…
Earl's palace-  Ruud F. Witte 2010

Ernaast staat de eenvoudige en nog oudere St. Magnus Church, gebouwd in 1064, en her- of verbouwd in 1664 en 1760 (waar folders al niet goed voor zijn…. Het verhaal wil dat hier St. Magnus is begraven nadat hij was vermoord door zijn neef Haakon in 1115. De overblijfselen zijn later overgebracht naar wat nu St. Magnus Cathedral is in Kirkwall.
Gebrandschilderde ramen St. Magnus, orkney -  Ruud F. Witte 2010

Het ‘Stonehenge’ van Orkney, Ring of Brodgar, is druk met bus vol toeristen. Geen geschikt moment dus om foto’s te gaan maken. Uitstellen tot een volgende dag. Vervolgens alvast even naar St. Margaret’s Hope om te informeren wat de vertrektijden zijn van de veerboot naar het vasteland van Schotland vrijdag. Ik kan opnieuw, vanuit Stromnes varen, maar die boot is gelijk aan de twee die ik al heb gebruikt. Pentland Ferries heeft bijna twee jaar geleden een catamaran in gebruik genomen en dat wil ik wel eens meemaken. Bovendien is de overtocht in tijd korter en bovendien goedkoper dat de staatsgesubsidieerde Northlink.
Pentlandferry -  Ruud F. Witte 2010

De volgende dag blijkt de Ring of Brodgar, op een landtong tussen Harray Loch en Stenness Loch bijna verlaten. Het handjevol bezoekers stoort me niet. Mooie gelegenheid om foto’s te maken van de 36 staande stenen (het waren er zo’n 4.000 jaar geleden 60!) op de kiek te zetten en te genieten van de rust, ja zelfs bijna sereniteit.
Ring of Brodgar -  Ruud F. Witte 2010

Nieuw in het rijtje bezochte bezienswaardigheden zijn de grillig gevormde kliffen van Yesnaby. Kan het gat eerst niet vinden op de TomTom, dus een beetje op goed geluk een zijweg ingereden. Na tien minuten eindigt de weg bij een boerderij. De boer glimlacht. ,,Je bent de eerste niet die verkeerd rijdt, zegt hij. Hij pakt zijn bril en laat op mijn kaart van Orkney zien hoe ik wel moet rijden. Het bezoek aan Yesnaby is de moeite waard. Mooie vergezichten, de kliffen zelf zijn het bekijken meer dan waard. Er moet een fraaie wandeling te maken zijn van een paar uur, dus dit plekje gaat op de lijst voor (een) volgend jaar, want dat is terugkeer naar Orkney staat na twee bezoeken wel vast.
Yesnaby-  Ruud F. Witte 2010

Uitzicht bij Yesnaby -  Ruud F. Witte 2010

Bonus is een bezoek aan de rune van de ronde kerk van Orphir, deel van een Noorse nederzetting. Daaarbij een zelfbediening visitorcentre, waar onder andere een film wordt vertoond met een sage die zich hier heeft afgespeeld. Uiteraard is het een verhaal met moord en doodslag.
Uitzicht vanaf Orphir -  Ruud F. Witte 2010

Vrijdag is opbreekdag. Het is droog, dus mooie gelegenheid om slaapzak te luchten aan de waslijn, de spullen in de kofferbak te ordenen en vuil wasgoed naar de achterste koffer te dirigeren en verse voorraad kleding is de tas op de achterbank te stoppen. Als het de komende dagen gaat regenen (dat is voorspeld), is dat alvast maar gedaan.
Overtocht per catamaran van Pentland ferry. Had hoge snelheid verwacht, maar dat merk je niet. Toch moet het hard gaan, want overtocht met oude boot was 1,5 uur en nu ben je in uurtje over. Storm is inmiddels verdwenen. De rit op vasteland langs John OGroats, Wick en Glenmorangie (Tain) is prachtig. Hier lange tijd niet gereden en dan ook nog volop zonneschijn. Pas op ringweg Inverness wordt het druk, maar zodra ik de A82 richting Loch Ness ga, is het weer rustig op de weg. Hoe dichter ik bij Cannich in Glen Affric kom, hoe meer de bewolking toeneemt. Het blijft droog en het is niet koud. Toch is er voor vannacht en morgen regen voorspelt. Nou je, tent staat inmiddels, is doorgewaaid en klaar voor de nacht.