In de schouwburg vanavond de voorstelling Karakter, naar de gelijknamige roman van Ferdinand Bordewijk bijgewoond. Een klassieker uit 1938, zich afspelend in het tijdvak van de Eerste Wereldoorlog in Rotterdam. Goed spel door sterke spelers als Joost Prinsen, Jules Croiset en niet in de laatste plaats Waldemar Torenstra.
Dreverhave (Prinsen) is een alom gevreesde deurwaarder, Katadreuffe (Torenstra) zijn onechte zoon, verwekt bij de dienstbode Joba. Katadreuffe probeert zich uit zijn eenvoudige milieu op te werken tot advocaat. Hij wordt daarin tegengewerkt door zijn eigen vader te zijn. Het stuk toont een botsing tussen drie koppige Hollanders: Dreverhave (die denkt dat hij zijn zoon sterk maakt door hem dwars te zitten), Joba (die ondanks herhaalde aanzoeken weigert de vader van haar kind te trouwen) en Katadreuffe (die alles opoffert aan zijn ambitie en daarmee de liefde van zijn leven misloopt).
Blij ook weer dat het een voorstelling is zonder pauze. Om tien voor tien klinkt het applaus al. Dat brengt me op het volgende. De spelers praten soms zo snel, dat de tekst moeilijk is te verstaan. Als men de voorstelling tot tien uur had laten duren, had de tekst van enkele spelers wat langerzamer gekund en dat was de kwaliteit van de voorstelling ten goede gekomen. Twijfel tussen drie en vier sterren. Omdat mr. Stroomkoning een reis naar Schotland (Staffa en Iona) heeft gemaakt, worden het er: 
Puffinnest 