(Excuses voor de kwaliteit van de fotos. Moest boven mijn hoofd werken en had slecht zicht op het schermpje van het toestel. Volgend jaar beter!)
Op het tv-scherm in de pub meende ik het via een luchtopname al te zien: Oxford wint met zon vier bootlengten de 157e The Boat Race. Das veel. Hoewel In 2009 wonnen de Dark Blues met 3,5 bootlengte en het jaar daarvoor met zelfs zes. Dat Cambridge het wel eens heeft gedaan met dertien lengten, ach dat was in 1972. Een tijd van 17.32 over de 4 miles van Putney naar Mortlake, is niet de allerbeste tijd, maar het kan er mee door. Maar wat maakt het ook uit: OXFORD HEEFT GEWONNEN!!! Wat zeg ik, dat is geen winnen meer, dit is je tegenstander diep vernederen!
Dagje London is weer goed besteed, stevig ontbijt in het zeer simpele cafetaria tegenover het Victoria Coach Station, 
Bacon and eggs na een nacht in de bus, gaan er goed in. Vette hap,
prima om de dag in London mee te beginnen
koffie bij Starbucks, een paar pinten en natuurlijk zon drie uur lang aan de waterkant bij Putney, waar de roeiers hun gelgenheidsboothuis hebben en waar de roeiers te water gaan. Dichter bij de roeiers en hun ranke boten, kun je niet komen. Pas als de race begint, duik ik weer een pub in om op te warmen (want de wind maakt het behoorlijk koud en dat voel je extra als je paar uur aan de waterkant staat te niksen) en op groot scherm het verloop van de race te volgen.

Ook in London de beste manier om de wedstrijd zelf te volgen: in de pub
Het blijft toch bijzonder om zon typisch Brits evenement mee te maken. Studenten, oud-studenten, zeer oud-studenten lopen door elkaar heen, drinken een pint in dezelfde pub. De een roept Hup Oxford en de ander Hup Cambridge en de goede harmonie verdwijnt geen seconde.
Nog zoiets. Het is een wedstrijd tussen n team van Oxford en n team van Cambridge. Tweede worden is dus… Twee keer acht roeiers en elke ploeg een stuurman. Dat is alles. Er is de reserve race, met de reserveploegen van beide universiteiten (er zou eens iemand ziek kunnen worden), maar die heet geen Oxford Cambridge, maar Isis Goldie. De toss wordt verricht met een gold sovereign, een pond uit 1829, die gebruikt is sinds de eerste race. En al staat de datum al zon beetje een jaar tevoren vast, toch gaat de president van de verliezende boatclub ergens in het najaar naar de winnaar toe om hem formeel uit te dagen om op datum X met acht van zijn beste roeiers op de Thames te verschijnen; een re-match dus. Nou, de rest zoek je maar op op internet. Ik ben in ieder geval dol op het evenement dat bol staat van de tradities en probeer er zo vaak mogelijk bij te zijn. Hoewel, je zou niet verwachten dat een Briots evenement met zulk een lange traditie het metrieke stelsel heeft omarmd. Het gewicht van de roiers wordt zelfs in het programmaboekje aangeduid in kg’s., in plaats van in stone en lbs…

Een van de roeiers van Oxford,Karl Hudspith, verlaat het botenhuis en loopt naar de rivierkant
Waarom ik voor Oxford ben? Het eerste jaar dat ik met een vriend, A. B., erheen ging, vond hij dat je toch voor de een of de ander moest zijn. Ik koos Oxford (geen idee meer waarom) en Oxford won
Oxford wint de toss gewonnen dit keer en zijn president, Ben Myers kiest de Sussexkant (waar ik dus sta). Altijd veilig, zeggen de kenners, hoewel de laatste vier races zijn gewonnen door de boten die aan de overzijde Middelsex) lagen. Ter hoogte van de opslaggebouwen van Harrods, begint Oxford op te bouwen. Bij St. Pauls School boathouse is het verschil al een bootlengte (They broke to clear water) en dan is er geen houden meer aan. De ploeg roeit zeer gelijkmatig. Of, zoals de BBC-commentator zegt, Eight became one en aan het einde:To them the victory, the rest what’s left is for Cambridge.
O ja, Isis Goldie is gewonnen (met zes bootlengten) door Isis. Nog een Oxfordoverwinning dus.

Het botenhuis van Oxford deze dag

De boot van Isis wordt naar de Thames gedragen door de roeiers zelf

De binnenzijde van de Oxfordboot
Kijk hier naar de finish van Oxford Cambridge, The Boat Race:
De gehele race staat Bekijk de hele race hier op de site van BBC Sport.
Geen bezoek aan London is trouwens compleet zonder een pint en het liefst een maal in Wetherspoon, op de concourse van Liverpool Street Station. Goed bier, goed eten (vandaag een mooie moot zalm, weggespeodl met een Newcastle Brown Ale), maar vooral een prachtige inrichting. Dit keer hier een exclusief voor pubketen Wetherspoon gebrouwen Nederlands bier: een Dutch Delight (5,5 ABV) van Lodewijk Swinkels uit Koningshoeven.

De pub van Wetherspoon in Liverpool Street Station

jaja, echt een gemis geweest dit jaar. Een beetje laat tot de conclusie gekomen dat het alweer die tijd was.
Afin, uit eindlijk niets gemist gezien de 4 LENGTES!!!!!!!!!! verschil.
Waarschijnlijk de komende tijd veel last van terg mail maar ja… dat is de prijs van VERLIEZEN.
But, there is always next year.