Een nieuwe gewaarwording. De werkgevers van dagbladjournalisten hebben het ultimatum over een goede CAO (zie hieronder) laten verlopen. Ze zeggen de redelijke eisen niet te willen inwilligen. En dus komen er nu acties. Dat is voor mij een nieuwe, spannende periode. De laatste acties bij kranten waren in 1991 en toen was ik nog geen bestuurslid bij de journalistenvakbond/-vakorganisatie NVJ. Heb nog wel een actie T-shirt uit die tijd, maar toch Acties voorbereiden dus, bij mijn eigen krant maar ook landelijk. Veel overleggen (actievormen bedenken, juridische elementen niet uit het oog verliezen), telefonisch, per e-mail, maar vooral in het land. Collegas overtuigen van de noodzaak van de strijd, wetende dat journalisten niet van staken houden, maar dag aan dag en het liefst 24 uur per dag de lezers willen informeren over het nieuws uit stad, regio, land en de rest van de wereld. Dat merk ik zelf ook. Na weer een actiebijeenkomst in Amersfoort, tik ik toch nog twee verhalen, vooral om mezelf voor ogen te houden dat nieuws de drive is waarom ik in dit vak zit en waarom ik na meer dan 35 jaar nog steeds het mooiste beroep van de wereld heb.
Maar nieuws komt niet vanzelf. Het vak is een kwestie van kwaliteit, zoals de slogan van de acties luidt. Werkgevers willen maar niet beseffen dat het alle waar naar zijn geld is. Journalisten zien al een paar jaar af van loonsverbetering, maar er zijn grenzen. Er moet een goede auteursrechtenvergoeding worden afgetikt. Er moet een heldere cao-afspraak zijn over pensioenopbouw, voor journalisten moet een leeftijdsbewust loopbaanbeleid (meer dan alleen ouwelullendagen!) komen. En o ja, mogen we iets meer loon vragen dan die karige 0,8 procent of daaromtrent die de werkgevers ons over een periode van dertig maanden!!! bieden?
En garde!!!
Puffinnest 