Je hebt een heel enkele keer een (toneel)voorstelling waarbij binnen een half uur al hoopt dat het gauw afgelopen is. Maar het honderd jaar oude Drie Zusters van Anton Tsjechov duurt, inclusief pauze, drie uur! Verbazingwekkend dat ik al snel zon negatief oordeel klaar heb. Tsjechov heeft meesterlijke stukken geschreven en Het Nationale Toneel behoort tot mijn favoriete gezelschappen. En Mark Rietman, die ik donderdag nog zag schitteren als Gijsbrecht in Amsterdam, wil als Alexander Versjinin niet volop boeien.
Ik weet niet wat het is, maar het wil maar niet vlotten. Ik hoor zinnen, maar geen verhaal, ik zie mensen over het toneel lopen, zonder enig doel. Nou je, misschien om beweging te verbeelden. Pas na de pauze verbetert het verhaal en ontstaan zowaar dialogen die het waard zijn te volgen. Maar dat is wel een beetje laat.
Het verhaal (van de website van HNT): er wordt een wereld op drift getoond, waarin mensen niet kunnen omgaan met veranderingen. De zusters Olga, Masja en Irina dromen van een groots en meeslepend leven, passionele liefde en volmaakt geluk. Ze spreken honderduit over hoe ze hun leven in eigen hand willen nemen, maar ze ondernemen echter geen enkele stap in die richting. In hun provinciestad negeren zij alles wat zich buiten hun persoonlijke leven afspeelt. Hun blik is niet gericht op de werkelijkheid, maar op hun gedroomde Moskou. Daar lijkt het geluk waarnaar ze verlangen zich te verbergen. Daar zullen ze de mannen ontmoeten die hun leven veranderen. Liefde en vrijheid, dat zal de toekomst in Moskou hen brengen. En toch, terwijl tijd en leven verstrijken, landen de zusters langzaam op de grond en leren zij hoe met het leven om te gaan. Daarmee is het stuk ook een spiegel voor ons: wat te doen met de enige tijd die ons is gegund het heden, het moment tussen wat niet meer is en wat nog komt?
Puffinnest 