Craignure, isle of Mull
Bekende en nieuwe plekken en een reis in omgekeerde volgorde. Heeft u even? Het is een lang verhaal
Omdat R. de laatste 1,5 week komt wandelen in het noordwesten, begin ik de vakantie dit jaar niet in Glen Affric, maar op Mull. Vaste plek op de camping. En ondanks de weersverwachting (regen) tent droog opgezet. Begin van de echte Schotse vakantie gevierd in de pub. Lekker bier hier, Highlander.
Op tijd naar bed en als een blok geslapen. Geen kroeggeluiden, geen opbouw van marktkramen. Alleen maar stilte en onder de morgen de drizzle op het tentdoek en wat later de eerste zingende vogels. Ben er toch wel weer snel achter dat ik dol ben op kamperen. Slaapzak, matje… Ideaal. Nou ja, ben geen tentman in de zin dat ik daar overdag in zit om boek te lezen o.d. Tent is slaapkamer, rechter voorstoel auto is zit- en eetkamer.
Vakantie hier beginnen, is prima keuze. Al is het niet slim om zonder opbouwen, direct de tweede dag al Ben More op te willen. Op ruim een derde van de tocht, moet ik opgeven. Niet getruerd, ik zit een uurtje op een rotsblok, met een geweldig uitzicht.
Een ander jaar, als ik later in de vakantie op Mull ben, deze bergwandeling nog maar eens proberen.
Craignure Inn, gezien vanaf de oude pier
Deze week ook weer naar Loch Buie gereden, om te kijken of de restauratie van Castle Moy vordert. Nou, met mijn timmermansoog zeg ik: nee. Na drie jaar staan de overblijfselen nog steeds in de steigers. Werklui zijn bezig planken van de steigers te verplaatsen, maar ik zie nog steeds planten groeien uit de muren die dus kennelijk ‘af’ zijn.
In de middag naar Tobermory voor de – vaste prik – fish and chips bij de kraam op de oude pier. En ja, men is nog steeds aangesloten bij
Les Routiers, want het jaarzegel 2013 prijkt op de kar… Avond doorgebracht in de pub, met tijd voor een ander heerlijk toetje: bread and butterpudding. Niet te versmaden. Natuurlijk weggespoeld met een pint Belhaven Best.
Bij terugtocht (nou ja, drie minuten of zo) naar camping, ontwaar ik een prachtige sterrenhemel. Bij tent is op 1 lamp bij toiletgebouw na, geen verlichting, dus volop genieten van het schouwspel. Prachtige aanblik. Geprobeerd een foto te maken, maar daar heb ik de apparatuur niet voor.
De volgende dag een strakblauwe lucht, dus buiten koffie en ontbijt. Daarna – lazy vakantiedag – naar het strand van Calgary. Niet in het zand, maar aan picknicktafel en later liggend op bank genoten van de zon en de wind. Fantastisch. Op terugreis zie ik wolken, donkere wolken, voorbijschuiven. Blijkt het op de camping even, heel even maar, geregend te hebben. Laatste dag van weekje Mull gevierd in de pub Craignure Inn met mosselen van Mull. Met een pint erbij natuurlijk. Kleine, maar overheerlijke mosselen, vooral door de bijzonder smaakvolle, romige saus in combinatie met het brood. Een aanrader. 10/10
’s Nachts hoor ik het al: regen, regen , regen. Het blijft regenen tot tegen half negen. Snel bed uit en tent inpakken. Maar als is de inpakker nog zo snel, de regen achterhaalt hem wel… Alles zeiknat in de auto. Gelukkig vuilniszakken bij me, zodat rest van de inventaris niet ook nat wordt. Vanaf de veerboot naar Morvern is het ook droog en het blijft droog tot, jawel ik in Kinlochleven de tent wil opzetten. Gelukkig een windje, zodat de tent uiteindelijk lekker kan droogwaaien en de spullen naar binnen kunnen.
Camping- en hosteleigenaar Callum herkent me nog. Altijd leuk gevoel. Iets van ‘thuiskomen’. Voor september nog best druk hier.
De reden voor dit weekeinde in deze regio: kerkdienst in de Duncansburgh MacIntosh kerk. Mis een echtpaar dat ik al jaren ken. Vorig jaar kondigde het al aan van plan te zijn te verhuizen. Dat is kennelijk gebeurd. Of ze waren er gewoon een keer niet. Wel gepraat met organiste May Macintyre. Ze zegt tegen iemand die er bij staat: ,,Zijn vader heeft in de vorige kerk op het orgel gespeeld” leuk dat ze dat na al die jaren nog weet. Pa zou dit prachtig hebben gevonden. Middag mezelf getrakteerd op twee lekkere dikke zondagskranten: Scotland on Sunday en The Sunday Times. Dik pak papier (er gaat niets boven papieren kranten) met veel lekkere leesverhalen.
Ben Nevis, bij Fort William, de hoogste berg van het Vernigd Koninkrijk
Op maandag Leuke rit gemaakt bij prachtig weer over gebied boven Morvern, ten westen van Lochaber. Naar de prachtige plek van de pier van Kilchoan (ferry naar Tobermory) en daarna naar de Ardnamurchan vuurtoren. Samen het meest westelijke stukje UK mainland. Laat terug op camping, dus na borrel, o wat een straf, in de pub voor meal.
Vuurtoren Ardnamurchan
Droog ingepakt, op m’n gemakkie. Tegen half elf weg, via Fort William en de Great Glen naar Skye. Voor het eerst in jaren weer eens met de kleine veerboot Kylerhea – Glengelg gegaan. Nog zo’n ouderwets pontje met draaischijf. Zes auto’s, 12 passagiers, meer gaan er niet mee. Kost 14 pond. in doos in auto vind ik nog kaartje van jaaaaaren geleden: 4 pond. De weg vanaf de A87 naar de pont en aan de overkant verder naar de A87 is al een belevenis. Klimmen. Haarspeldbochten. Het vergt stuurmanskunst. Leuk om te doen. Je moet alleen geen haast hebben (heb ik niet) en volgens mij ook geen camper en zeker geen caravan (dito).
Veerboot Kylerhea Glengelg
De rit naar Sligachan voelt als thuiskomen. Heb de TomTom alleen aan om de snelheid in miles per hour te weten. Elke bocht, elk uitzicht weet ik direct te plaatsen.
Camping is uiteraard – niet veranderd, zelfs de prijs niet: 6 pound pppn.
Door de zeer laaghangende bewolking weinig uitzicht. In flinke drizzle tent opgezet. Daarna met glaasje whisky in de auto de kranten gelezen. Vanwege het weer in de pub gegeten. Goede herinneringen aan, maar het eten valt nu tegen. Hamburger is toch echt een mislukte, platgeslagen gehaktbal. Garnituur valt ook tegen. Dat heb ik in Craignure en in Kinlochleven beduidend beter meegemaakt… Het Skyebier Pinnacle daarentegen is prima te drinken.
Pinnacle is een van de drie bieren van de Sligachanbrouwerij op Skye
Zo te merken regent het de nacht flink, maar liggend in je tent, met het getik op het tentdoek, lijkt het altijd heel wat.
Geen druk programma op de nieuwe dag, dus langzaam aan. Eerste koffie, dan in Portree de kranten halen en vervolgens richting het noorden van Skye, voor de wandeling die ik vorig jaar wegens ‘ te gevaarlijk’ heb afgebroken.
Bij de Old man of Storr zie ik politie en de Mountain Rescue Team. Blijkt, hoor ik de volgende dag op de radio, een man bij de Old mann onwel te zijn geworden of zoiets. Is naar beneden gehaald.
Valt me trouwens op hoe druk het hier nog is. De parkeerplaats staat vol auto’s . En het is niet eens goed weer, integendeel. Na stop bij Columba 1400, naar ‘mijn’ wandelplek. Maar op weg erheen zie ik het al. Dikke, dikke mist (ik rijd met mistlampen aan). Boven gekomen, is het helemaal erg. Wandeling zit er dus iet in. Via Uig leesplek opgezocht om de kr
anten te lezen. Volgende dag nieuwe poging voor de wandeling naar de cliffs en plateau waar de Skyers in vroeger tijden hun schapen in het noorden van Skye verborgen hielden voor de rovende Vikingen. Wederom geen zicht, dus maar uitstellen tot eind deze maand, of een volgend jaar.
Tevoren bedacht dat ik de tocht naar Orkney in twee etappes doe. Maar om zes uur het bed uit. Het weer is zeer gunstig, bewolkt maar droog en dat blijft zo vandaag. Dus vroeg inpakken en ontbijten, om de toch van 5,5 uur in n ruk af te leggen. Wegen zijn goed, verkeer niet te heftig. En als ik te laat ben voor de ferry van 13.30 u, gaat er vast nog wel een. En anders zoek ik in de buurt een camping op. Met plaspauzes en een extra benzinestop (benzine op Orkney vast duurder dan in Caithness, ben ik 13.26 bij de kade van de Pentlandferry.
De catamaran Pentalina, de veerboot naar Orkney
Er is nog plek, dus het kan niet mooier. Kan ik tent droog opzetten en laten doorwaaien. Zaterdag zou dat wellicht niet meer kunnen, want er wordt zeer slecht weer (veel regen en flinke storm) voorspeld, al is de exacte plek niet bekend. Nadeel van bijna als laatste aan boord gaan, is dat de tafeltjes bij het raam allemaal beet zijn. Ach, ik heb de tocht al paar keer gemaakt en zee=zee.
De camping in Deerness, orkney
Op de ‘camping’ is niets veranderd. Tent opgezet, zodat ie goed kan drogen voor de spullen voor de nacht er in gaan.
Beheerster Linda herkent me direct. Ik reken voor 4 nachten 25 pond af. Eigenlijk wil ze 20, maar dat lijkt me wat weinig, omdat ik toch ook stroom gebruik. We worden het eens over 25 pond.
En ik heb stroopwafels – de echte – meegenomen als goedmakertje voor vorig jaar. Moest toen heel vroeg weg voor de ferry. Bijna alles ingepakt, maar de er lagen nog wat spullen in de keuken van het dorpshuis. En daar had ik ook de sleutels van het dorpshuis gelaten… Om 06.30 was ze er. Heb haar voor kerst al een kaart gestuurd en nu dus de stroopwafels.
Ze heeft het over het zeer slechte weer van komend weekeinde. Ze adviseert me desnoods tent op te breken en slaapzak in een van de zalen van dorpshuis te leggen. ,,Er zijn toch geen activiteiten dit weekeinde.” Aardig gebaar.
Ring of brodgar
De volgende dag is het prachtig weer, zelfs buiten op bankje koffie gedronken. Daarna naar de Ring of Brodgar en de Palace in Birsay voor wat mooie foto’s. Daarna in Kirkwall alvast kerktijd opgezocht en bij The Reel bij kopje thee foto’s gepload. Magnetronmaaltijd gekocht, want dat is handige als je faciliteiten van het dorpshuis kunt gebruiken.
Rond middernacht komt de storm opzetten. Besluit om binnen te gaan slapen. Te donker en veel te stormachtig om de tent af te breken. Een uur later komt ook de regen en niet zo’n beetje ook. Maar volgende ochtend staat de tent nog steeds fier overeind.
St. magnus kathedraal in Kirkwall
De kerkdienst op zondag in de St. Magnus kathedraal in Kirkwall is goed. Verhaal van het verloren schaap. Werpt – voor mij – nieuw inzicht op. Val Kitchen, ‘ Reader in Training’, zegt dat op afbeeldingen Jezus altijd een lam op zijn schouders draagt. Dat is vreemd, zegt ze, want lammeren gaan nooit ver van de moeder weg. Het moet een gewoon schaap zijn dat verdwenen was. Zo een dat je wel vaker ziet: vuil, losse plukken wol, etc. Om zo’n verloren schaap gaat het bij mensen ook: zondig, vol fouten en de herder zoekt dit schaap en laat de rest even alleen.
De middag weer heerlijk doorgebracht met twee zondagskranten. Uiteraard de Scotland on Sunday en dit keer ook de Observer. Lekker leesvoer. Geborreld en een ‘pingmaaltijd’ bereid.
De volgende dag is het pas echt raak met de storm en de regen. Maar heel gek, het ene moment zie je blauwe lucht met wat schapenwolkjes, daarna wordt het (donker)grijs en valt er hel veel regen. Storm zo heftig, dat veerboten vaarten van/naar vasteland cancelen. Aan westkust (Hebriden) schijnt het al niet veel beter te zijn. Heb gereserveerd voor de dinsdagochtend overtocht van 11.50 u, maar weet nog niet of dat doorgaat. Ik zorg elk geval dat ik op tijd bij de kade ben.
Storm ook te heftig voor kustwandeling, besluit ik. Dus na bootreservering en inkopen bij Orkney Wine Company, naar het noorden gereden en bezoek gebracht aan de Orkney bierbrouwerij. Hier wordt ook het Atlasbier tegenwoordig gemaakt. Rondleiding is 6 pond, maar aan einde 3 x 1/3 pints naar keuze. Leuk, zo’n proeverij. Ik drink de Red McGregor (4 proc), de Northern Light (4 proc) en de Dark Island (4,6 proc). De middelste kan me niet bekoren, de beide andere wel.
Bier van Orkney
Op de laaste dag op Orkney en route naar de veerboot (die vaart, maar wel met drie kwartier vertraging) nog even bezoek gebracht aan Emile van Schaik bij de Orkney Wine Company. Uitleg gevraagd over de Tattie. Dit nieuwe product heeft hij afgekeken van iets dat vroeg veel gebrouwen werd op Orkney en Shetland. Verschillende soorten aardappelen van beide eilanden zijn de basis. Arbeidsintensief, zegt Van Schaik. Aan de buitenkant van deze rassen is niet te zien of ze voldoende rijp zijn. Hij moet ze dus stuk voor stuk doormidden snijden. De groene, niet rijpe, kan hij niet gebruiken. Waar ze het beste bij smaken (zoals de bijna portachtige Elderberry prima gaat bij een kaasplankje), dus dat moet ik zelf nog uitvinden. Volgens hem is het goed te drinken met een ijsklontje er in.
Hij geeft me als cadeau een flesje van een speciale Elderberry, eentje die lange tijd is opgeslagen in een whiskyvat van Arran. ,,ik wilde het met Highland Park doen, maar die hadden geen interesse. Nu wel, maar ja…” Als hij een vat speciaal voor mij openmaakt om een flesje te vullen, komt de lekkere lucht me al tegemoet. Volgende week met een stuk gerookte Orkneykaas beide Elderberry’s maar eens naast elkaar proberen. Wordt, zegt Van Schaik, niet iets wat hij het hele jaar door maakt, maar iets voor de kerstperiode. Ik heb dus iets heel bijzonders gekregen. Fles is niet volgens de regelen der kunst gevuld, dus meer dan een jaar is het niet houdbaar, denkt Van Schaik. Ik stel hem gerust: de fles haalt het begin van het nieuwe jaar misschien net…
Puffinnest 