Glen Affric
Na lange autorit, tegen half zes op camping in Glen Affric. Hoera: WiFi! Goede plek voor de tent. De volgende dag geen haast. Naar Inverness Airport om vast uit te zoeken hoe het met parkeren zit e.d. Daarna – eindelijk – STARBUCKS! Boodschappen en dan weer snel de stad uit. Het is goed weer, dus op naar de glen in Glen Affric voor wat foto’s.
Avond in de pub. Na twee jaar Duncan weer eens gezien. En Bill (oud-politieman, oorspronkelijk uit Edinburgh). Vorig jaar lag Duncan in het ziekenhuis voor Een ernstig probleem aan zijn linkerbeen. Nu zit hij, na twee ingrijpende operaties, met nog n been in een rolstoel. Hij is optimistisch en denkt dat hij met een jaar of twee weer gasten in de sportvisserij kan meenemen.
Over het referendum gesproken met hem. Hij ziet niets in de onafhankelijkheid. Scotland kan het zich financieel niet veroorloven, zegt hij. Hij voorziet een pijnlijke nederlaag voor Alex Salmond. De polls geven – een jaar voor het refendum – een ruime meerderheid voor een No vote. Salmond moet dus nog heel veel werk verzetten. Vooral de jongeren – de toekomst van Scotland – ziet niets in de onafhankelijkheid. Voor Salmond is het verliezen van de door hem steeds vooruitgeschoven referendum bijzonder pijnlijk. Zijn SNP is eigenlijk een ‘one issue party’. Als Salmond het referendum verliest is het politiek gezien afgelopen met hem, aldus Duncan. Op veel steun in Glen Affric hoeft hij niet te rekenen. Deze regio is al jarenlang een LibDem-gebied.
Slater Arms, de pub in Cannich, Glen Affric
De laatste volledige dag alleen op reis. Trein van Inverness naar Kyle of Lochalsh geboekt. Deze trip door de Schotse Hooglanden was in het najaar van 1981 de reden het volgende jaar de vakantie in Scotland door te brengen. Niet wetende dat die is mijn vakantieleven voorgoed zou veranderen. Maar de treinreis zelf heb ik in al die jaren nog nooit gemaakt.
Uitzicht tijdens treinreis Inverness Kyle of Lochalsh
In de rein zit ik – omdat tweede klas volledig is volgeboekt met twee reisgezelschappen – met toestemming van de conductrice lekker eerste klas. Naast echtpaar dat van de trolley koffie met stroopwafels bestelt. Ik mag de verpakking bekijken. Het zijn nepperds en komen uit Wales.
Schitterende treinrit. Groot deel langs de route die ik ook per auto vaak afleg, maar nu alle gelegenheid om van het landschap te genieten. Indrukwekkend uitzicht over de hills en de lochs. Vooral het stuk richting Achnasheen en verder op naar Attadale is adembenemend. Voor terugreis half uur tevoren ingestapt (dat kan in Kyle wel, in tegenstelling tot Inverness) en nu aan linkerzijde plaatsje bij het raam. Prima plek dus voor foto’s.
Mooiste deel van de rit is wel het stuk van Garve naar Kyle vv. Stuk van Inverness naar Garve gaat grotendeels door bos e.d., dus weinig vergezichten.
Trein op station Loch Carron
De laatste alleendag langzaam opbreken. Geen haast. Tent gaat helaas niet droog mee. Tegen twaalf uur naar Inverness. Het vaste ritueel: Starbucks. Tegen vieren op het vliegveld en wachten op de vlucht van Flybe met Roberto aan boord. Ondanks (of dankzij) de stevige wind, is het vliegtuig er tien minuten eerder dan schema aangeeft. Roberto’s bagage bevindt zich al paar weken in mijn auto, dus nadat hij door de douane is gekomen, lopen we in de paar stappen naar mijn auto. Nauwelijks een uur nadat hij voet op Schotse bodem heeft gezet, zitten we aan het bier in Johnny Foxes.
Ons doel de volgende dag is direct de mooie autorit van Inverness naar Applecross. Vooral het stuk vanaf Garve, blijft adembenemend. Haarspeldbochten op het laatste deel van het traject is ook leuk, maar we rijden door de wolken, dus er valt boven weinig te zien.
Mooie jeugdherberg in Applecross. Ding is pas sinds deze zomer open (had daarvoor een andere overnachtingfunctie, iets met groepen). Excuses op briefjes dat er nog een verbouwing nodig is, maar ik vind de jeugdherberg nu al top. Nou scheelt het wel, dat dit laatste weekeinde voor de echte verbouwing begint, er weinig gasten zijn. Misschien dat met volle bak de voorzieningen niet toereikend zijn.
Jeugdherberg Applecross
Volgende dag rit naar Torridon alvast gemaakt.
Na theepauze en stops voor foto’s terug naar jeugdherberg. Vandaar een deel van de glenroute richting Kenmore gelopen. Vooral het deel na het laatste stukje bos is overweldigend. Stil, op de wind na. Dat is er eentje voor op de lijst voor de volgende jaren. De totale tocht van begin tot eind is 15 mile, vanaf jeugdherberg zal het ongeveer 12 mile zijn (en natuurlijk ook terug).
Schotse Hooglanders tijdens wandeling Applecross
In de pub het diner waarop ik gehoopt had: kreeft. Vers aangeleverd, want zaterdag stond ie niet op het blackboard. Het smaakt voortreffelijk.
Applecross Inn
Na een wandeling en een maaltijd is het goed toeven met een wee dram bij de nep open haard
Dan toch nog: bij verlaten Applecross goed zicht op de haarspeldbochten
Vertrek uit Applecross noopt niet tot haast. De afstand naar Torridon is met een uurtje afgelegd.
Torridon, gezien van af Coulin estate
s Middags gelijk al een prachtige wandeling. Coullin estate, op de route Torridon naar Kinlochewe.
Coulin estate
Elke minuut weer verbaasd over de schoonheid van het landschap. Mede geholpen door het zonnige weer, wordt het een zeer bijzondere wandeling rond de twee lochs van de estate. Een wandeling waar ik nog vaak met veel genoegen aan zal terugdenken.
Coulin estate
De jeugdherberg in Torridon is prima voor elkaar. De vreemde gast, die we Harrie dopen, is er zo eentje die ’s avonds het raam dicht doet. Maar dan heeft hij buiten Roberto en mij gerekend.
Genoten van het fraaie uitzicht vanaf de rookplek en vanuit de lounge. Goede pub in de buurt ook.
Uitzicht bij jeugdherberg Torridon
En dan (weer) naar Skye. De relatief korte rit naar Broadford (netto 1,5 uur) verlengd door wandeling van twee uur in de Cuillins, bij Sligachan. Ook nu weer goed weer. Wandeling in T-shirt gedaan. We wille
n drie nachten hier blijven, maar de derde nacht is jeugdherberg vol, dus we maken er een extra overnachting in Kinlochleven van.
Na wandeling kopje thee (en biertje voor Roberto) in Seamus bar. Daarna in jeugdherberg uitgebreid geborreld gekookt, gegeten en van stukje rookkaas Orkney genoten, met glaasje Elderbery Borealis. Geen zin meer in de pub.
Boreraig
De volgende dag het echte werk. Wandeling naar Boreraig. Al decennialang verlaten. Huizen in verval. Mooie tocht. Eerste deel gaat over railtrack. Jawel, Skye heeft spoor gehad. Voor transport marmer van de groeve naar de haven van Broadford. Was economisch geen succes.
Boreraig
Boreraig met op achtergrond de Cuillins
Boreraig, met op de achtergrond de Cuillins
Het einde nadert, beste lezer. Na Skye, terug naar Lochaber. Kinlochleven weer. Nu de jeugdherberg. Het bijgebouw, op een heuvel, dus schitterend uitzicht. Weer wat wandelingen op het programma, waaronder vaste prik naar Peters Rock, op Rannoch Moor. We nemen de trein van Fort William naar Corrour en maken de toch naar het rotsblok met de plaquette voor Peter Trowell. De man kwam eind jaren zeventig tijdens ee winterverblijf bij jeugdherberg Loch Ossian/Corrour om het leven. Een gedicht van of voor hem siert een rotsblok en heet daarom ook op de stafkaarten of kaarten van Ordnace Survey Peters rock. De tekst siert al jarenlang mijn handtekening in Outlook, want het geeft zo goed mijn levensmotto aan.
I have a friend a song and a glass
Gaily along lifes road I pass
Joyous and free out of doors for me
Over the hills in the morning
Het spoor bij Corrour
De laatste wandeling deze vakantie is naar het Blackwater reservoir. Een prachtige tocht, zeker door het is inmiddels eind september prachtige weer. Zo warm, dat de tocht gelopen wordt in T-shirt. Heerlijk rustig.
Uitzicht tijdens wandeling naar Blackwater reservoir
Slechts een enkele keer komen we anderen tegen. Een deel van de tocht gaat over een aquaduct. Onder je hoor je het water stromen. Leuk.
Wat wil een mens nog meer: rust, ruimte, heel veel ruimte, frisse lucht, een zonnetje, briesje. Van deze tocht van ongeveer vijf uur word je echt vrolijk!
Drie kwartier lopen over een aquaduct
De dam met rechts het reservoir
Uitzicht tijdens wandeling naar Blackwater reservoir
Glen Etive
Ruimte in het dagprogramma, dus ook nog maar een keer naar Glen Etive. Altijd een feestje. Geen herten dit keer, maar wel schitterend weer. Genoten van de zon. Mooie afsluiting van de vakantie. De laatste twee dagen wordt autodagen.
Glen Etive
Vanuit Kinlochleven gaat het met een grote boog naar Pitlochry en dan naar Newcastle voor de boot terug.
Einde vakantie is geen straf met de DFDS. Heerlijk eten (weer mosselen!), met een mooie fles witte wijn er bij. Tot volgend jaar!
Ik eet en drink smakelijk a/b King of Scandinavia
Nog veel meer fotos van deze vakantie zijn in mjn hoekje op Flickr te vanden. Veel kijkplezier.
[CORRECTIE:] A. B. merkt terecht op dat ik de treinreis van Inverness naar Kyle of Lochalsh wel degelijk een keer eerder heb gemaakt. Samen met hem, in 1984. Nu herinner ik het me weer. We hebben o.a. gekampeerd op camping Dingwall, pal naast de spoorlijn. De herinnering aan de treinreis is na zoveel jaar zo weggezakt, dat er dus sowieso reden was de trip nog eens te maken.
Puffinnest 