Het kan niet alleen hebben gelegen aan het gegeven dat ik tweede balkon, derde rij zat. De voorstelling On Golden Pond, kan me niet boeien. Het stuk gaat over ouder worden en de dreiging van dementie, maar ook over familiebanden en liefde. Bij tijd en wijle grappig (vooral door de cynische rol van Bram van der Vlugt) en wat leuke taalgrapjes, maar het spel vlot niet. En dat is toch wel belangrijk bij een toneelstuk. Na tal van zinnen vallen er regelmatig zulke opvallende stiltes, dat je niet zelden denkt dat de spelers hun volgende tekst niet meer weten
De rol van de oude, wat in de war rakende Norman Thayer is Van der Vlugt op het lijf geschreven. Sterker nog, hij is de enige die glansrol achter zijn naam kan zetten. Minstens zo goed als Sinterklaas Maar het stuk in deze Nederlandse vertaling Het stille meer is dan ook gemaakt vanwege zijn tachtigste verjaardag. Een cadeautje, zeg maar. Jenny Arean als zijn nog fieve echtgenote Ethel is aardig. Maar er gebeurt niets op het podium. De vier andere spelers lijken opgesloten in hun eigen rol, of misschien wel veroordeeld tot een slechte bijrol. Tot een echt samenspel komt het nauwelijks. Ligt dat aan mij, of mag ik me, als iemand die ruim veertig jaar groot liefhebber is van toneel en in die Jaren tientallen toneelvoorstellinge heeft bijgewoond, beschouwen als iemand die er en beetje kijk op heeft?
Jammer is het wel. On Golden Pond trekt mensen naar theater vanwege de herinnering aan de met drie Oscars bekroonde film met Henry Fonda, Katharine Hepburn en Jane Fonda uit 1981. Maar deze voorstelling zal niet zo lang beklijven.
Puffinnest 