Mooie voorstelling gezien vanavond: Een Sneeuw, een klassieker (ook al dateert het uit 1983) van Willem Jan Otten. Knap gespeeld. Was vooral natuurlijk onder de indruk van het spel van de geweldige actrice Anne Wil Blankers en ook van de man die niet kan praten, Joop Keesmaat. Alles goed geacteerd, humor. Bij elkaar opgeteld: indrukwekkend.
Het stuk: Er wordt een verjaardag gevierd van een man die niet kan praten. Misschien zijn laatste verjaardag. Maar daarover praat niemand. Zijn vrouw organiseert nog een fijne bootreis met zn tweetjes naar het hoge noorden. Er is meer waarover niet gepraat wordt. Over de herinneringen aan het kamp in Indi bijvoorbeeld. En dan is er de generatie die de oorlog niet heeft meegemaakt. Zij hebben een leven dat beheerst wordt door een verleden dat niet van hun is. De laatste oorlog is een doem over alles wat gezegd en vooral niet gezegd wordt. En iedereen in Een Sneeuw verlangt naar troost. 
Puffinnest 