Toch tranen in mijn ogen…

… bij de aanblik van de kerk meer dan 40 jaar mijn spiritual home is geweest. De Turfmarktkerk (1931, architect J. Groenendijk) in Gouda ziet er zeer bouwvallig uit. Gaten in plafond, waterschade, scheuren in de muren. Behalve wat er over is van de preekstoel, de kleuren van d vloerbedekking en de gebrandschilderde ramen – nog niet ten prooi gevallen aan Het Verval – herinnert niets meer aan de fantastische tijd die ik hier gehad heb.
Als kind van net drie jaar, kwam ik hier al. Vanuit onze bank in de zijbeuk keken we links naar de preekstoel, waar predikanten als Seegers, Hengeveld (met altijd kinderpraatje over Peter) en Kunst onbegrijpelijke woorden over mijn hoofd heen uitspraken in te lange – althans zo voelde het – preken.
En later, met de jongerenvereniging 18+ op de grote gaanderij van het middenschip nog actie gevoerd (met een beschilderd laken), om afstoten van die zitplaatsen tegen te gaan. En op het podium staande zingen met The Griffin Singers. En natuurlijk nog weer later het beheer over de geluidsinstallastie, inclusief de live-uitzendingen van Kerkradio.
Nadat dik tien jaar geleden werd besloten het kerkgebouw af te stoten, heb ik de Gereformeerde kerk van Gouda verlaten. Heb gelukkig een fantastisch ander spiritueel onderkomen gevonden bij de Schotse kerk in Rotterdam.
Maar toch, als je dan na zoveel tijd even terugkeer top het oude nest, doet de aanblik toch wat pijn. Per Aspera ad Astra. Die Goudse wapenspreuk staat in een van de gebrandschilderde ramen van de Turfmarktkerk. Door het duister naar de sterren. Ik vrees dat dat er voor dit voormalige godshuis niet in zit…

Deze slideshow vereist JavaScript.