Een dagje Maastricht (“Mestreech”) is nooit een straf. En met het prachtige weer van vandaag zeker niet. Lekker geslenterd door het centrum, over het Vrijthof (die fraaie, kleurige beeldengroep ’t Zaat Herremenieke – zie boven – blijft leuk om te zien) staren over de Maas. Genoten van de fraaie beelden, zoals de uit 1985 daterende Huivende kinder (knikkerende kinderen), van de Maastrichtse beeldbouwer Jos Hermans (1930). Lopen langs de ommuring en wat straatjes links en rechts. Als vast ritueel ook even de mooiste boekenzaak van Nederland (Dominicanen) aangedaan. Natuurlijk gaat er niets boven Gouda en Rotterdam, maar Maastricht scoort wel zeer hoog in mijn balboekje…
Het wandelen maakt hongerig en dorstig, dus uiteraard het terras van Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein aangedaan. Een knisperende Sauvignon uit de Loire en een verrukkelijke asperge-zalm salade als lunchgerecht. Daar houd ik het wel op uit. Machinist van de Nederlandse Spoorwegen was de BOB vandaag.
Mestreech: adie, tot kiek, tot zeens!
Puffinnest 
goe gedaan, jochie…