In de schouwburg vanavond de voorstelling South African Road Trip (SART) bijgewoond. Fraaie voorstelling, maar in mijn herinnering waren de concerten van Ladysmith Black Mambazo.
Kom er al vrij snel achter wat het is. Ladysmith was alleen het (mannen)koor. Bij SART is er ook nog de Zuid-Afrikaanse gitarist annex rapper Jitsvinger. En daar heb ik niks mee. Hij wordt omschreven als groot talent, maar het is niet mijn smaak. Het doet – voor mij – afbreuk aan de voorstelling. Maar de nummers van SART zelf klinken heerlijk. Prachtige zang die niet alleen door je oren binnenkomt.
Was alles prachtig? Nee, om het publiek te behagen deden ze een versie van Het Dorp van Wim Sonneveld. Grappig bedoeld dus, maar voor mij voegt het helemaal niets toe. De zanggroep (mannenkoor Khayelitsha United Mambazo, aangevuld met de prachtige Xhosa-zangeressen Lungiswa Plaatjies en Nomapostile Nyiki) had zich wat mij betreft mogen beperken tot een typische Zuid-Afrikaans repertoire, als er zoiets bestaat. Over de jaren heen moeten dit soort gezelschappen toch een heel dikke map met nummers hebben.
Het was de laatste voorstelling die ik dit seizoen heb bijgewoond in de Goudse Schouwburg. Maar niet getreurd. Later deze maand is er het Tipje van de sluier, de jaarlijkse presentatie van het aanbod voor het volgende seizoen in dit theater. De schouwburg kent mijn voorliefdes op theatergebied en liet me vanavond al weten dat er zeker heel veel voor mij bij zit in 2017/2018.
Ik kan niet wachten.
Hieronder een kort filmpje van de voorstelling vanavond.
Puffinnest 