De afgelopen week do9orgebracht in Edinburgh voor de General Assembly (synode) van mijn kerk, de Church of Scotland.
Een vol programma, met tal van onderwerpen, toespraken en op de tussenliggende zondag een grote, druk bezochte publieksmanifestatie. Thema: Word of Life.
Mijn tweede General Assembly. Maar die eerste, in 2013, was eigenlijk een valse start. Hoorde dat ik naar de synode moest, nadat er al een classisweekeinde was geweest. Behalve mijn eigen predikant, kende ik daar niemand. Had geen idee hoe de synode in elkaar stak, wat de procedures waren, enzovoorts.
Inmiddels ken ik door de verschillende classisweekeinden een aantal mensen uit Europa en daar ver buiten en van de kerkorganisatie in Edinburgh zelf.
Naast wat saaie onderwerpen (gebouwenbeheer, pensioenen en dat soort zaken), ook veel onderwerpen waarbij je absoluut niet in slaap valt, al was het alleen maar omdat de besprekingen doorspekt zijn met humor. Vooral de droge humor van de Moderator, of voorzitter, Derek Browning zal me bijblijven.
De openingsdag is er een met veel toeters en bellen. Prinses Anne, de afgezant (Lord High Commissioner) van de koningin die met veel eerbetoon binnen wordt geleid en een toespraak houdt. Stijlvol.
Moet even wennen aan de mores van de synode. Ga je even naar buiten, dan buig je bij het verlaten van de zaal richting de Moderator, of voorzitter. En bij binnenkomst nogmaals. Alles bij elkaar heeft het wel iets.
Pittig debat, zoals de afgelopen jaren steeds het geval was, over Same sex relations. Een onderwerp waarin kerken recht tegenover elkaar staan. Het is vooral een punt, omdat in in het Verenigd Koninkrijk huwelijken in de kerk worden voltrokken, terwijl we dat in Nederland in het stadhuis doen.
Het meer ‘wereldse’ van de grote steden, tegen de orthodoxe van de westelijke eilanden, de Buiten Hebriden. Meestal eindigt het rapport met de aanbeveling voor een volgend rapport voor de volgende synode. Een van de weinige keren dat de stemkastjes tevoorschijn komen.
Later in de week heb ik de voorzitter van de theologische panel, professor Iain Torrence, gevraagd of ik het ooit meemaak dat er een laatste rapport over dit onderwerp verschijnt. Daarop glimlachte hij alleen maar. Dat zei me genoeg.
Indrukwekkend was de toespraak van prins Ghazi bin Muhammad van Jordanië
(een gast van de Lord High Commissioner). Op woensdag, dus kort na de aanslag in Manchester, veroordeelde hij, mede namens zijn vader, de koning, in niet mis te verstane woorden die zelfmoordaanslag. Ook sprak hij over de strijd tegen het fundamentalisme.
Zeker zo indrukwekkend was de toespraak van Andrews MacPherson, de moderator of voorzitter van de National Youth Assembly van de Church of Scotland. De jeugd heeft zich afgelopen jaar onder ander bezig gehouden met het onderwerp geestelijke gezondheid. Niet vreemd, want het aantal zelfdodingen onder jongeren in Schotland is hoog. ,,Nothing kills more young men in Scotland than suicide does. Nothing. No accidents, no cancer, no acts of violence and no disease kills more young men than suicide.’’
Nothing kills more young men in Scotland than suicide does. Nothing. No accidents, no cancer, no acts of violence and no disease kills more young men than suicide
Een meer ontspannen onderdeel van de synodeweek was Heart & Soul, de grote publieksmanifestatie van de Church of Scotland, in Princes Street Gardens. Wist nog dat ik de vorige keer had genoten
van de fantastische muziek van de vooral uit predikanten en hun familieleden bestaande Heart & Soul Swing Band. Wilde graag weer optreden bijwonen. Werd niet teleurgesteld (zie filmpje hieronder). En de toevoeging voor enkele stukken van de Presbyterian Church of East Africa London Choir was prachtig.
Een andere kers op de taart was, uiteraard, de receptie die prinses Anne donderdagavond gaf in het paleis (Palace of Holyrood House). Volle bak, prinses slechts op afstand gezien, haar man Sir Tim wat dichter bij. Het maakte niet uit. Wie kan zeggen dat hij heeft geborreld bij een echte prinses in een echt paleis… En in het heerlijke
zonnetje als ‘voorgerecht’ van de receptie genoten van de Beating Retreat, of mini-taptoie. Daar onderstaand een filmpje van. Van de receptie zelf geen foto’s, want het was nadrukkelijk verboden opnamen te maken. en ik wilde niet het risico lopen na het eerste glas witte wijn naar buiten te worden geknikkerd 🙂
Kortom, een volle, maar zeer boeiende week.
Was erg blij met mijn logeeradres, bij vrienden. Een hotel of jeugdherberg kunnen niet tippen aan zo’n fantastische thuisbasis. En wat een fantastisch leger aan vrijwilligers in en rond de synodezaal. 
Zeer betrokken, zeer aardig. Je krijgt amper de gelegenheid zelf een deur naar de zaal te openen. Fantastische mensen die maar één doel hebben: zorgen dat alles gladjes verloopt voor de commissioners of deelnemers aan de assembly. De meesten waren er de gehele week en ik heb ze nooit kunnen betrappen op een vermoeide, of verveelde blik!
Hieronder filmpjes en foto’s van de afgelopen week. Plezier ermee
De Heart & Soul Swing Band, met het resbyterian Church of East Africa London Choir
Fotomap General Assembly
Beating Retreat
Clapping Out
En – tot slot – voor de vliegenthousiastelingen (zoals ik):
Vliegreis Edinburgh – Amsterdam (met luchtbeelden Edinburgh en kust bij IJmuiden, Haarlem en de landing)
Puffinnest 