Is er een betere plek om geheel tot rust te komen dan… Bijna tien jaar geleden zou ik – toen geheel terecht – Glen Affric hebben genoemd. Klein dorp, rustige camping sfeervolle pub, prachtige natuur waar je je echt alleen kunt voelen. Maar sinds ik Orkney heb ontdekt, zeg ik Deerness.
Orkney is prachtig. Veel historie. Verwijzingen naar de tijd van eeuwen her. Vikingen alom. En van eeuwen daarvoor. Al bijna 5000 jaar geleden woonden hier mensen. De bewijzen zijn volop aanwezig. Mooi om te zien en om de historie in je op te nemen.
Maar na een dag rondzwalken, wil je en rustplek. En die heb ik jaren geleden bij toeval ontdekt: Deernees. Geen dorp, maar een gebied, op ongeveer een half uur rijden van de hoofdplaats Kirkwall. Ik kampeer op het grasveld naast het dorpshuis. 
Goedkope plek, maar meer nog een zeer stille plek. Het meeste verkeer op de uiteindelijk doodlopende weg is ‘s morgens het forensenverkeer richting Kirkwall en ‘s avond de terugkeer. Verder wat landbouwverkeer. En verder musicerende vogels en de wind.
Dorpshuis zelf biedt alles wat je als kampeerder uiteindelijk maar nodig hebt: beschutting, toilet en douche. En natuurlijk geen misdaad. Hier kun je je hele hebben en houden nog in je tent achterlaten als je overdag weg gaat. En ook als je gaat douchen, hoef je je auto niet af te sluiten. Diefstal lijkt hier niet te bestaan.
Ben hier een week en het verveelt na al die jaren nog geen moment. Zoveel te zien, zoveel te horen, te ervaren… Uiteraard mag de Ring of Brodgar niet ontbreken op het lijstje met te bezoeken attracties.
En welk een genot is een wandeling van bijna vier uur bij Yesnaby. Zover het oog rijkt geen mens te zien. Ben weer zo onder de indruk van dit kustgebied, dat als ik ga zitten in het veld, de tijd voorbij vliegt. Als ik op klokje van telefoon kijk, is er zomaar uur verstreken.
(Verhaal gaat verder onder de filmpjes)
Later op de dag geniet ik van de zon aan een baai. Prachtig uitzicht. Een genot. Er staat een bankje met een inspirerende tekst:
I leave few footprints on the sand for stormy seas to wash away.
I take with me the breadth of sky and seas of unimaginable blue.
Op weg naar kampeerveld, moet ik door Kirkwall. Wel handig, want er moet eten ingeslagen worden. Maar wat een (verkeers)drukte hier…
Ben de volgende ochtend blij als ik weer een mooie, stille bestemming heb gevonden, zoals Orphister. En bij Houton ferry hoor ik ineens folkmuziek, in een tuin bij huis is een bandje aan het repeteren. Een genot om te horen op deze zonnige namiddag.
OK, ook even de toerist uitgehangen. Vrijdagmiddag in Kirkwall de St. Magnus Cathedral bezocht. En door het centrum gewandeld. Blijft een leuke stad.
Het blijft lang licht, maar het wordt snel koud. De passagiersstoel die als woonkamer dienst doet, maakt allengs plaats voor de slaapzak. En met het geluid van nog een paar late vogels, val ik al snel in slaap. Meer nog dan Glen Affric is dit allemaal tot rust komen. Wat heb ik daar naar verlangd.
Gelukkig is de ferry naar vasteland Scotland op de courante uren zaterdag vol, dus mag ik nog dag langer hier blijven.
De volgende stop is Applecross. Daarover meer in de volgende aflevering,
Puffinnest 