Aan de Geul

Dagje Maastricht via omweg begonnen. Had me voorgenomen naar tentoonstelling in het Bonnefantenmuseum te gaan. Kwam er onderweg in de trein achter dat museum niet om 10.00 uur, maar pas om 11.00 uur open gaat. Geen zin om vooraf doelloos door de stad te lopen, maar even door te gaan naar Valkenburg.

Is al weer even geleden dat ik hier ben geweest. Binnenstad is een paar jaar geleden  mooi opgeknapt. De bestrating in het centrum is bijzonder netjes gemaakt en is ook schoon. En dat de bodem niet gebukt gaat onder het zware vrachtverkeer zoals in Gouda, heeft tot positief effect dat de bestrating in de binnenstad er nog steeds strak bij ligt.

Fraaie beelden ook om van te genieten, zoals de helm als oorlogsherinnering (‘We do remember’) en de plaquette van de kunstenaar Wil van der Laan uit Bunde aan een muur langs de Kleine Geul dat hier ooit een wasplaats is geweest (zie foto boven dit verhaal). Ook leuk om te zien is de Walramstuw, ooit bedoeld om twee molens van water te voorzien, maar tegelijk ervoor te zorgen dat de stad niet onder water zou lopen. En een vistrap erbij.

Hoofddoel vandaag het Bonnefantenmuseum voor de grote overzichtstentoonstelling van David Lynch, Someone is in my House. Lynch is onder andere bekend van de jaaaaaaren geleden populaire en spannende tv-serie Twin Peaks, maar is ook een veelzijdig kunstenaar. Eigenlijk is het andersom begonnen. Hij ziet zichzelf eerst en vooral als kunstenaar. Hij kwam tijdens zijn studie aan de Kunstacademie in aanraking met de film.

De tentoonstelling toont zo’n 500 van zijn werken: schilderijen, tekeningen, litho’s, foto’s en nog meer. Eigenlijk te veel om in een keer te bevatten, dus misschien moet ik nog een keer terug. Deel van de werken vind ik aansprekend of grappig, bij andere heb ik geen idee wat het moet voorstellen of wat het onderwerp is. Maar dat maakt het niet minder een zeer indrukwekkende tentoonstelling. En aan de belangstelling te zien, ben ik niet de enige die ervan geniet.

Het bezoek aan Maastricht uiteraard besloten met bezoek aan mijn favoriete horecalocatie: het Onze Lieve Vrouweplein. Bij Charlemagne – binnen, want buiten te koud – genoten van een heerlijk biertje. En nog een.
De volgende ochtend verneem ik via internet dat niet ver van het plein een deel van de oude stadsmuur van Maastricht is ingestort. Echt waar, ik heb het niet gedaan…

Hieronder een filmpje van mijn stadswandeling in Valkenburg