Freek de Jonge op zijn retour, of over zijn houdbaarheidsdatum heen? Niks van gemerkt vanavond. Zijn voorstelling De suppoost (de eerste soloproductie in vijf jaar) ‘staat’ van begin tot einde.
De cabaretvoorstelling van de inmiddels 75-jarige cabaretier is opgebouwd rond de tentoonstelling van hem en zijn vrouw Hella in het Groninger Museum (Het Volle Leven, 2018). Niet dat je daar geweest moet zijn om de verhalen en grappen te begrijpen. Naast vragen of en wanneer iets kunst is (zoals het urinoir van Marcel Duchamp uit 1917, dat
voor een nieuwe kijk op kunst moest zorgen) is er volop ruimte voor een vlotte grap. Zoals een groep schoolkinderen dat gillend om hem afrent bij de tentoonstelling, omdat ze zijn voornaam met iemand anders associëren…
De Jonge blijft de zoon van een predikant, dus begint met een kort vragenronde over Jacob en Ezau, Lea en Rachel (dochters van zijn oom Laban), Izak en Rebecca. Je hoort de hersenen van het publiek kraken om de juiste personen bij elkaar te zetten.
Ronduit hilarisch is zijn verhaal over een begrafenis. De vraag of hij zijn bril zou ophouden in de kist (,,nou, in de hel heb je er niets aan en als je in de hemel is ie niet nodig, want daar is alles perfect, toch?), de grappige anekdote over een overledene die niet op zijn foto lijkt die op de kist staat. En zijn bevreemding van de tekst die hij hoort in de begrafenishit van Frans Bauer Er rijdt een trein naar niemandsland, Hij is op weg naar het beloofde land, En onderweg hoor je de engelen zingen… ,,Nou, als u wel eens met de NS reist…’’ En dan weer een verhaal over de eigenlijke suppoost die nog met die moeder van Mark Rutte nog heeft gekend en een vaasje had.
Crosskicking
Geweldig is zijn onzinverhaal over Zwarte Cross, waar een bezoeker hem in nauwelijks verstaanbaar dialect een mop vertelt over het verschijnsel ‘crosskicking’. En uiteraard kreeg het publiek aan het begin ook nog even een korte terugblik op Freeks tirade tijdens het Boekenbal, vorige maand over het uitblijven van kritiek op Thierry Baudet.
Bij een cabaretvoorstelling hoort, naar ik weet, een kop en een staart te zitten. Een boodschap ook die je op weg naar huis aan het denken zet. Een boodschap. Dat lukt niet. Althans, niet bij mij. Daarvoor is de voorstelling misschien te fragmentarisch. Het zijn teveel losse onderdelen. Maar wel ontzettend leuke onderdelen. Misschien wat minder scherp dan jaren geleden, maar als je als 75-jarige met je show nog volle zalen trekt… Nee, voor mij is hij nog (lang) niet op zijn retour.
Puffinnest 