Eerste voorstelling voor mij dit seizoen in de Goudse Schouwburg: Drie zusters door Urban Myth. Het is het beroemde werk van Anton Tsjechov. Ken het en denk dat ik het al eens eerder in toneeluitvoering heb gezien.
Het verhaal zeer kort samengevat: drie zusters. Na te zijn opgegroeid in Moskou slijten zij en hun broer na het overlijden van hun ouders hun dagen in een duf provinciestadje. Wat ze willen is terug naar het volle leven van Moskou, maar ze zitten klem. Door een gebrek aan geld, aan een echtgenoot, aan doorzettingsvermogen.
Fraai gespeeld, dicht bij de oorspronkelijke tekst, al blijft het natuurlijk een Nederlandse vertaling. Simpel decor, maar het voldoet prima.
De wervende theatertekst meldt dat voor het eerst in Nederland de zusters worden gespeeld door actrices van kleur. Hierdoor krijgen de teksten een geheel nieuwe lading, als een beroemd schilderij in totaal andere kleuren. Nou, dat zal wel. Op mij komt geen diepere lading af. Gewoon acteurs die hun werk doen. Die meerwaarde, als het zo is bedoeld, komt op mij niet over.
Wat ik in het stuk wel als negatief ervaar is de snelheid waarmee sommige dialogen en monologen worden uitgesproken. Dat heb ik de spelers na afloop ook laten weten. Bij het zoeken in archief van mijn mediabedrijf verneem ik dat het staccato door bewerker en regisseur Koos Terpstra bewust in het spel is gebracht. Waarom dat gejaagde nodig is, ontgaat mij als toeschouwer volledig. Sterker nog, sommige delen zijn doodvermoeiend om te volgen.
Hoewel ik niet tegen een moderne uitvoering van een klassiek toneelstuk ben, had het vanavond van mij wel op een ouderwetse manier gebracht mogen worden.
Puffinnest 