Het nuttige met het aangename verenigd vandaag. Een boodschap (die hier verder niet ter zake doet) die ik in veel steden kan doen, maar ook in Veenendaal. Het bood me de gelegenheid op deze zonnige dag te genieten van de regio waar ik als kind vele jaren de zomervakanties (twee weken, meer was het nooit) heb doorgebracht.
Uiteraard was er elk jaar wel een bezoek – met de bus, een feestje – vanuit ons 
vakantiehuisje langs de Cuneraweg (voor de kenners van het gebied: achter het inmiddels ter ziele zijnde tankstation) naar Ouwehands Dierenpark.
Of naar het kleine openlucht zwembad Bergbad
(gesloten tijdens het lunchuur, dan werd de chloortoestand bekeken en zonodig aangepast, via van de grote groene glazen flessen).
En altijd achterop de fiets bij pa of ma. En als we de heuvel opgingen klinkt het steevast: niet ouwehoeren als ik de heuvel op ga…
Maar zeker brachten we menig uur door bij de zandafgraving. Iets voorbij het Bergbad, aan de Oude Veensegrindweg. Een echte zandafgraving, maar als wij er waren in de ‘bouwvak’, lag het werk stil en konden we genieten van de rust, de ruimte en de speelmogelijkheden. Of de heuvel
opwandelen, het bos in. Ik denk daar nog vaak met genoegen aan terug.
Het gebied ken ik niet meer terug. Weg zijn de kranen die het zand afgroeven voor de aanleg van wegen en woonwijken. Het is een heerlijk natuurgebied met voor elk wat wils. Dat was het toen en is het nu: Ik zie wandelaars, hardlopers, picknickers, kortom genieters. Jong en oud. Kwintelooyen heet het nu. Ik vraag me af of menig bezoeker herinnering heeft aan de – naamloze – zandafgraving van een halve eeuw geleden. Mooie naam of niet, voor mij blijft het ‘de 
zandafgraving’.
Genoten vandaag, al mis ik de refentiepunten op het gebied uit mijn jeugd. Door de hoge bomen zie je minder. Toch mooi genoeg om mezelf voor te houden dat ik er nog eens terug ga.
Filmpje:
Puffinnest 