Goed vooruitzichten voor het zuiden van het land, dus vandaag weer eens koers gezet naar Limburg. Hoofddoel de mergelgrotten in de St. Pietersberg. Dan niet de grote, drukke grotten in Maastricht of Valkenburg, maar de kleine, stille in Ternaaien (België).
Al eerder gedaan, Twee vliegen in één klap. De grotten van zoals hert hier heet Montagne Saint-Pierre, zelf natuurlijk maar ook de reis erheen. Trein naar Eijsden (tien minuten vanaf Maastricht), dwars door dat stadje naar de Maas wandelen (met halverwege een kop koffie op het terras), een overtocht met het voet- en fietsveer naar Ternaaien. Dan opnieuw een wandeling dwars door het stadje en dan de brug over het Albertkanaal.
De grond naar de grotten is kurkdroog, want de wandeling omhoog met gewone schoenen gemakkelijk maakt.
Weet precies waar ik heen wil. Natuurlijk een paar van de lage grotten in, maar ook op het enige bankje hier zitten in de stralende, warme zon genieten van het uitzicht over het kanaal.
Zoals gezegd: heerlijk rustig. Eenmaal een man met twee honden gezien, later nog een stel aan de wandel en bij terugkeer naar beneden een klein gezin.
Verder alleen stilte. Je kunt het slechter treffen op een zomerse dag eind september.
En tja, als je dan toch in Zuid-Limburg bent, ook maar even Maastricht in, om deze heerlijke dag te besluiten met een glas (OK, twee) Royale Martinus op – kan dat na al die jaren wel zeggen – het terras van mijn stamcafé Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein . De trein brengt me toch terug naar Gouda.
Hieronder eerst een filmpje over de zonnige overtocht over de Maas tussen Eijsden en Ternaaien (B). Daronder een kijkje in de mergelgrotten.
Puffinnest 