Bijzonder is het niet, sterker nog, er valt niets aan te zien. Maar om één keer in je leven de achterkant van de Nachtwacht te kunnen zien….
Die kans laat ik niet liggen. Het beroemdste en grootste werk van Rembrandt, de Nachtwacht, wordt gerestaureerd. In de voorbereidingen wordt het schilderij door deskundigen van alle kanten onderzocht. En deze periode dus ook de achterkant.
Terwijl de meeste bezoekers in het Rijksmuseum alleen oog hebben voor wat is geschilderd, loopt slechts een enkeling om de hoek van de grote glazen vitrine, om de achterzijde te aanschouwen.
Nou, je wilt het een keer gezien hebben – die kans doet zich de komende decennia vermoedelijk niet weer voor; de laatste keer was in 1975 – maar indrukwekkend is het niet. De achterkant van het schilderijdoek en het houten frame of psieraam. Meer zie je niet.
Bedoekt
En het is niet eens het linnen van het schilderij zelf dat je ziet. Het Rijksmuseum zegt hierover: Verreweg de meeste schilderijen op doek zijn in de loop der tijd bedoekt. Bedoeken, in het verleden ook wel doubleren (letterlijk: verdubbelen) genoemd, wil zeggen dat er een extra doek, een steundoek, tegen de achterzijde wordt geplakt.
Voor De Nachtwacht weten we dat dit tenminste vier keer is gebeurd; de laatste keer in 1975 na de mesaanval op 14 september. Een beknopte geschiedenis van de bedoekingen van De Nachtwacht staat elders op de website beschreven. Het doek dat we tegenwoordig aan de achterkant van De Nachtwacht zien, is dus het bedoekingsdoek uit 1975.
Zelfs het houten psieraam is niet origineel. Het Rijksmsueum: Uit bronnen weten we dat in 1935 een ouder spieraam van De Nachtwacht is vervangen door een nieuwe.
Hoe dan ook blijft een bezoek aan de Nachtwacht altijd indruk maken. En als ik er toch ben geniet ik ook van de vele andere werken en natuurlijk van het prachtige gebouw. Kortom een heerlijk bezoek weer.
Puffinnest 