Midden jaren zeventig kocht ik mijn eerste auto. Een derdehands, maar wel een gaaf voertuig: Daf 55 Coupé.
Derdehands, want nog weinig geld als beginnend journalist. Het betekende wel bevrijding het openbaar vervoer. Er reden nog niet zoveel treinen als nu, dus om op tijd op de redactie te zijn, moest ik al voor 07.00 uur naar het station in Gouda. En eenmaal in Amsterdam nog met de tram naar het Leidseplein en dan nog wat lopen naar de Tesselschadestraat.
Al met al een reis van ongeveer anderhalf uur. De auto bracht me in iets meer dan een uur via Alphen aan den Rijn (N207) en dan afwisselend via Leimuiden en de A4/A10 of via Nieuwkoop/De Kwakel (N201) naar het centrum van 020.
Het reed echt snel aan. Snelheidscontroles waren er niet of nauwelijks en de Daf kon een hoge snelheid halen. Leukste was de route via De Kwakel, omdat je dan bij de oprit van de A4 stond te wachten voor het verkeerslicht en er heel laag een landend vliegtuig voor Schiphol over je heen kwam en de auto flink schudde. Altijd weer leuk.
Waarom ik deze herinnering ophaal? Vandaag op vrije dag met troosteloos weer heb ik twee musea in Eindhoven bezocht, waaronder het DAF museum.
Het merendeel van de bezoekers kwam er in elk geval deze dag voor de vrachtauto’s. Mijn aandacht ging uit naar de personenauto’s op de eerste verdieping. Zag er de DAF 33 zoals mijn broer en mijn vader die hebben gehad en mijn 55 Coupé.
Nou ja, niet echt de mijne, want die is later in de jaren zeventig bij de sloper beland. Wel hetzelfde type, niet de kleur die ik had: oker. Zag in de tentoonstelling wel een qua uiterlijk eenduidige uitvoering, de 66 Coupé in die kleur. Dus met beide voertuigen op mijn netvlies, stond ik toch een beetje naar mijn allereerste auto te kijken. Jammer dat ik er niet even in mocht zitten.
Nostalgie, maar verder niks. Die DAF had geen elektrisch bedienbare ramen, een radio heb ik later laten inbouwen, net als achterruitverwarming. En airconditioning, climate control en cruise control bestonden nog niet.
Toch heb ik veel plezier gehad van dat voertuig. Het bracht me op plekken die met het ov of de fiets niet bereikbaar waren.
Evoluon
Het tweede museum vandaag had ook iets nostalgisch: het Philips museum.
Grappig om de oude toestellen zoals een van de eerste stofzuigers en scheerapparaten te zien; het begin van de gloeilamp en meer ouwe meuk.
En een van de eerste draagbare cassetterecorders. Ouderen onder de lezers zullen hem bij het zien van de foto links misschien wel herkennen.
Nostalgie, omdat ik ook gelijk moest terugdenken aan het Evoluon, het prachtige tentoonstellingsgebouw van Philips dat de gelijkenis heeft met een vliegende schotel. Las ergens dat binnenkort je er als bezoeker weer terecht kunt. Ga ik zeker doen.
Zag in een van de vitrines nog een draagbare radio in de vorm van het Evoluon. Die heb ik zo’n vijftig jaar geleden daar ook gekocht. Misschien ligt die nog wel in een doos die sinds de verhuizing naar mijn huidige woning begin 1983 nog nooit is uitgepakt.
Toch maar eens op zoek gaan.
Puffinnest 